Σεπτέμβρης , πάει...τελείωσε και το καλοκαίρι - μια δύσκολη περίοδος δύο χρόνων περιμένει στη γωνία και μετα...ζωή! ( ? )
Ήδη είχαμε μία δροσερή νότα για την φετινή έναρξη ... αναμένουμε λοιπόν...
Και μέσα στον αναβρασμό της προετοιμασίας...βιβλία - διάβασμα - άγχος ( απο τώρα ) έχουμε και τις υπαρξιακές μας αναζητήσεις....δουλειά δεν είχε ο διάολος...
Ποια είμαι - που πάω - τι κάνω...θα ήταν οι πιο συνήθεις ερωτήσεις είτε για άτομο με υπαρξιακά προβλήματα είτε για άνθρωπο με αλτσαχαιμέρ! Νομίζω πως το νεαρό της ηλικιάς - προς το παρόν - δεν μπορεί να υποστηρίξει μία τέτοιου είδους νόσο...
Κι όμως αυτή η ανασφάλεια δεν λέει να βρει ησυχία. Θα πετύχω ? Αξίζει? Κι αν κάνω λάθος? Αν δεν ''κάνω'' για κάτι τέτοιο? ( Είναι και υψηλές οι προσδοκίες πανάθεμα με! ) Ξοδεύοντας όλο το καλοκαίρι '' φιλοσοφώντας'' ήρθε να διαταράξει τις ( ήδη διαταραγμένες ) ισορροπίες η πραγματικότητα.
Και να τη η σύγχυση! Καιρό είχα να τη συναντήσω...:P
Παλεύουμε δύο ολόκληρα χρόνια , μαθαίνοντας πράγματα που το πιθανότερο είναι να μην χρησιμοποιήσουμε στην πραγματική μας ζωή - και τελικά που οδηγεί όλη αυτή η προπόνηση - προετοιμασία?
Διαβάζοντας άρθα όσον αφορά τα θέματα πανελληνίων το συμπέρασμα ήταν ένα! Λείπει κάθε ικμάδα πρωτοτυπίας , έμνευσης και αυθεντικότητας? Απορω και εξίσταμαι όμως! Εμείς φταίμε? Γιατί!?
Απο την αρχή της σχολικής μας ή μάλλον ορθότερα - επαγγελματική μας ζωή μας μαθαίνουν να είμαστε σε καλούπια....κι αν ακόμα κατα τύχη υπάρχει ταλέντο στον γράψιμο στην προκειμένη , οι προπονητές μας το καταστρέφουν! Είναι λύση αυτή? Και μετά έχουν όλοι το θράσσος να κλαίνε και να οδύρονται για έλλειψη πάθους!
Δεν υπα΄ρχει έλλειψη π'αθους...δολοφόνοι πάθους υπάρχουν και δυστυχώς είναι πολλοί και στιγνοί!
Λύση? Αν τη βρεί κάποιος ας με ενημερώσει....καθότι προς το παρόν με κοβω να μένω έρμαιη στη μοίρα των ''προπονητών '' και των εξετάσεων χάνοντας κάθε στοιχείο προσωπικής πινελιάς!
