Σα
να μην έχεις πια ανάσα.
Σε κάθε βλέμμα , παγώνεις, παραλύεις.
Kι ο χρόνος προχωρά αργά . Καλύπτει
κάθε άκρη σου.
Λες
και ζεις τη σκηνή σαν ακροατής, βγαίνεις απ το σώμα - παλεύεις να μη χάσεις
ούτε μια κίνηση, ούτε μια ματιά, ούτε μια αναπνοή.
Λες
και κάθε στοιχείο σ αυτό το σύμπαν συνωμοτεί με σένα, να μη τελειώσει η
κλεψύδρα, να προλάβεις.
Ένα
μυστικό. Μόνο για σένα. Να κλείσεις τα μάτια και να το φέρνεις στο μυαλό σου. Ένα
ταξίδι στο σκοτάδι του νου -με προορισμό το φως μιας χαμένης στο χρόνο ματιάς.
Ξάφνου,
συνειδητοποιείς πως αυτές οι αναμνήσεις. Αυτές οι εκλάμψεις στο μεταίχμιο της
πραγματικότητας και του ονείρου , γίνονται δική σου πραγματικότητα.
Ζεις
μέσα σ αυτές, ζεις για αυτές.
Γυμνός
στο σκοτάδι σου, μετέωρος στον άνεμο της θύμησης , μένεις εκεί .Κλείνεις τα
μάτια και ζεις.
…………
Θέατρο
η ζωή τελικά.
Συνεχείς
παραστάσεις. Η μία πίσω απ την άλλη.
Επι
σκηνής χωρίς πρόβα. Πάνω στο σανίδι , με μόνο μας όπλο τον αυτοσχεδιασμό.
Τίποτα
δεν μπορεί να ξαναγίνει. Έχεις μία μονάχα ευκαιρία.
Και
αποφασίζεις. Τι θες να κερδίσεις, τι να χάσεις, τι θες να θυσιάσεις…
Μα
σα ζεις πίσω από προσωπεία, πως μπορείς να πάρεις ξεκάθαρα μιαν απόφαση?
Ζεις
για εκείνες τις στιγμές που φύλαξες …κι ας ξεφτίζουν με το χρόνο, ξεφτίζεις
μαζί τους
…ωσπου
να βρεις το θάρρος. Τη δύναμη. Να πάρεις βαθιά ανάσα και να πεις σ’ αγαπώ…
Κι
ας πέσεις στο κενό.
