''Εδώ ....Αριστοτέλειο! ''

Κοίτα να δεις τώρα φιλενάδα τι συμβαίνει, εμένα η γιαγιά μου ( και η μαμά μου κατ’ εξακολούθηση ) όταν είχαμε επισκέψεις, περνούσε (-αμε) το διήμερο της φασίνας! Σκούπισμα , σφουγγάρισμα, μοκέτες, οι τοίχοι, να γυαλίσουμε ασημικά και παράθυρα , να μαζέψουμε ό,τι περισσεύει και μετά εστιάζουμε στην κουζίνα. Ο χαμός και τα νεύρα στην τσίτα για να μας βρουν οι επισκέπτες ‘’άψογους’’.

 Μια ωραία πρωία ,που λες , μαθαίνω ότι η Τρόικα αποφάσισε να έρθει για καφεδάκι , και πως θα ακολουθήσει η Άνγκελα για φαγητό και  μπυρίτσα ( μη χαλάμε τις συνήθειες)! ΣΟΚ!

Ένιωθα τον κρύο ιδρώτα να λούζει το μέτωπο μου, τα γόνατα μου κόπηκαν , έτρεμαν τα χέρια μου, η κρίση της νοικοκυράς…..!!!

 Μέσα στο χαμό του κόσμου όμως, εγώ άσκησα veto στη ζωή μου και αποφάσισα να μετακομίσω… σε άλλο συμπαν, παράλληλο! Έτσι ρε παιδί μου , για το καλό ,μια φορά και μένα να μη με πιάσει η κρισάρα της νοικοκυράς !Να μην την κάνω την αλλαγή? Δεν κατάλαβα? Άλλοι χτυπάνε ένα ντεκαπαζ για να γίνουν πιο έξυπνοι, άλλοι την κάνουν για shopping therapy , εεε εγώ μετακόμισα!

Περιχαρής λοιπόν, τσουκου τσουκου μάζεψα τα μπογαλάκια μου , έκλεισα τις κούτες και …ciao bella!

(-- περιττό να τονίσω , ασήκωτα τα μπαγάζια μου , ζωή να χω – μόνο τα βιβλία- 5 κούτες(!) – αλλά χαλάλι , οι θυσίες για την τέχνη και τα μεταφορικά στα ύψη!)

Πολύ γρήγορα βέβαια συνειδητοποίησα ότι θα έπρεπε να δηλώσω συμμετοχή στους Ολυμπιακούς του καλοκαιριού. Τι να πρωτοσχολιάσω? Το τρέξιμο? Το κουβάλημα? H’ τα όσα άκουσα τα αυτιά μου , κι γω βέβαια παράμενα στο ύψος μου(1.60 με τα χέρια στην ανάταση – αλλά ύψος!) . Γιατί όταν καλή μου ακούς το ‘’350 το μήνα και με διαπραγμάτευση 320 για 40 τμ’’ εεε όσα να κάνεις ένα πλαγιομετωπικό σου ‘ρχετε!

Τι να το κάνεις όμως, ψάξε ψάξε …θα το βρεις. Το βρήκα λοιπόν κι γω. Και να βαψίματα , τα σκουπίσματα , τα σοβατίσματα – να μην στα πολυλογώ στη βδομάδα πάνω η voltaren είχε γίνει επίτιμο μέλος της οικογενείας και είχαμε ενταχθεί πια μαμά, μπαμπάς κι γω στην κατηγορία ‘’ ραμολί’’! Αλλά το σπίτι – κουκλόσπιτο , ζωή να χει!

Και να σου την, η πρώτη μέρα Πανεπιστημίου.

 Το άγχος στο ζενιθ , βάζω τα καλά μου , ανανεώνω το κραγιον μου κ όξω απ την πόρτα!

Μέχρι που φτάνω στη είσοδο του Πανεπιστημίου…

 Το κτίριο υπέροχο. Σε καλωσορίζει μια επιβλητική είσοδος, που μονο με ένα κοίταγμα αρχίζει να σου εξιστορεί όλη της την ιστορία. Ποιοι περπάτησαν , τι συζήτησαν, που κατέληξαν .Οι σκάλες μαρμάρινες, σκαλιστές , με ξύλινα στηρίγματα. Έχεις την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε μεσαιωνικό οίκισμα και κάπου εκεί θα πεταχτεί κάνας Μαρκήσιος να σου κλείσει το μάτι, μπορεί και ο ίδιος ο Αριστοτέλης …για μια περιήγηση στους κήπους της πανεπιστημιακής Εδέμ. 

Όλα ήταν πρωτόγνωρα, εντυπωσιακά , ανυπομονούσα να μάθω κάθε γωνιά του καινούργιου αυτού κόσμου …

Μέχρι που η μαγεία σταμάτησε όταν το πόδι πάτησε το πρώτο σκουπίδι. Και κει που κοίταζα τις μαρμάρινες επιγραφές στους τοίχους και το περίφημο <<ΜΟΥΣΑΙΣ ΧΑΡΙΣΙ ΘΥΕ>> - το βλέμμα κατέβηκε στο πάτωμα.

Πλημμύρα, ωκεανός ολόκληρος από σκουπίδια. Φυλλάδια σε όλα τα μήκη και πλάτη του – ξύλινου κατά τα άλλα – πατώματος, κολλημένα πάνω σε καφέδες και κάθε είδους αφεψήματα , τσίχλες, χαρτιά –χαρτάκια , τσιγάρα κ αποτσίγαρα! Να βρωμά και να ζέχνει κοτζαμαν Αριστοτέλειο! Μέχρι σήμερα και με τις βροχές, η βρώμα έγινε δυσωδία ενώ αναπόσπαστο κομμάτι της μέρας μου είναι η βραδινή απολύμανση με betadine.

Πως θα λήξει η όλη ιστοριούλα με το σκουπιδαριό ? Στο χω το πρωτοσέλιδο : ‘’ Κρούσματα ηπατίτιδας σημειώνονται στο Αριστοτέλειο’’ . Και αφού βέβαια ο πρύτανης αρχίσει να παίρνει σβάρνα όλα τα κανάλια και να δικαιολογείται για τα εκατομμυριάκια που χώνει στις τσεπούλες του , θα πει και δυο φωνήεντα στους εργολάβους να λήξει το πανηγύρι.

 Άντε και του χρόνου βρε!

Για να μην παρεξηγηθώ ,όμως, να τονίσω ότι καταλαβαίνω απόλυτα την αγανάκτηση των εργαζόμενων εργολάβων . Κι γω γονείς στο δημόσιο έχω ( και δε ενας εκ των δύο στην καθαριότητα) λούζομαι, λοιπόν, μαζί τους όλα τα καλά από μειώσεις , ελλείψεις, καθυστερήσεις , στερήσεις και δυσκολίες. Ας μιλήσουμε ,όμως, ειλικρινά: με την περιβόητη κατάληψη στο κτίριο διοίκησης το μοναδικό που επιτεύχθηκε είναι μια ανοργάνωτη και ‘’άστεγη’’ γραμματεία και ένας επιπλέον κίνδυνος στη ΔΙΚΗ μου υγεία ! Και μ αυτά τα ζητήματα παιχνιδάκια δεν παίζουμε!

Ας μην ξεχνιόμαστε όμως! Πρέπει να ομολογήσω ότι συγκινήθηκα ιδιαίτερα με την εθνική μας προετοιμασία για τρόικα και Άνγκελα. Ηρέμησα η γυναίκα. Και με την απουσία μου μια χαρά τα κατάφεραν. Τι …κόκκινη μπουχάρα στρώσανε , τι …φέρανε τη φιλαρμονική να παιανίσει δυο-τρία σουξεδάκια, τι.. αδειάσανε λεωφόρους για να περάσει η γερμανική αφεντιά…Υπέροχα! Μόνο ο James έλειπε …να πετάξει το ‘’my name is Bond…James Bond’’! Ένιωσα μία εθνική ανατριχίλα να διαπερνά το κορμί μου καθώς η κυβερνητική BMW πατούσε γκάζι στην εθνική. Παγκρατι- Κολιάτσου το κάναμε Βενιζέλος – Συνταγμα! Αμα θέλει ο λαος…όλα τα μπορεί! (?)

Πανδαισία …κομμάτων

Εκτός από μένα όμως, συγκινήθηκαν και όλοι οι ‘’φοιτητική αντιπρόσωποι’’ των κόμματων στο πανεπιστήμιο! Γιατί στο πανεπιστήμιο χρυσή μου , τυφλώνεσαι με τα χρώματα που κυριαρχούν , από την είσοδο κιόλας! Κόκκινα , πράσινα ,κίτρινα, μπλε ….’’καραβάκια στο Αιγαίο δεν με παίρνετε καλέ’’!

 Τι κομματο-ποικιλία ήταν τούτη Παναγία μου? Που τους είδε το μάτι μου και τους φοβήθηκε. Ευγενικότατα παιδιά , ααα να λέμε και του στραβού το δίκιο! Έκαναν όλο το τελετουργικό του ‘’γλειψίματος’’ με περίσσιο πάθος! Μόνο μπουνιές που δεν ρίξανε μεταξύ τους για το ποιος θα μας πρωτο-εξυπηρετήσει .

Και τόλμα να τους πεις όχι! Τσαντίλα μεγαλη, βλέπεις το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι τους ! Κοινώς , πας να γραφτείς στη σχολή? Μαμά και μπαμπάς ανα χείρας ! (είναι απαραίτητοι για καμουφλαζ!)

Κι εκεί που νόμιζα η πρωτοετής ότι πέρασα το πρώτο μεγάλο σοκ ( διότι περι σοκ πρόκειται! Δεν είναι ευχάριστο να βλέπεις 5-6 μαντραχαλάδες να θέλουν να σε ‘’εξυπηρετήσουν’’ -σου φεύγει λιγάκι η μαγκιά) πάω, που λες στο πρώτο μάθημα και συνειδητοποιώ έντρομη ότι τα κομματόσκυλα , ανάλογα με τις συμπάθειες του εκάστοτε καθηγητά …’’κλείνουν ρεζερβέ’’  τα έδρανα στο αμφιθέατρο, κι αν δεν είσαι γραμμένος στους καταλόγους τους …άστα – στη γωνία με το ένα πόδι ψηλά , σαν τον πελεκάνο.

 Πολιτική ανεξαρτησία δεν ήθελες , πάρε τώρα την ορθοστασία να τη θυμάσαι!

‘’Ναι? Γραμματεία ΦΠ εκεί? Ναι, για το μάθημα της παιδαγωγικής ενδιαφέρομαι, θα ήθελα 4 ανεξάρτητες θέσεις στην 5η σειρά, υπάρχει κενό?’’

Προς το παρόν το παίζω ότι έχω αχρωματοψία – κι έτσι βολεύομαι σε καμια θεσούλα πίσω πίσω.

 Βέβαιααα, η αχρωματοψία μεγάλη ανακάλυψη. Σώζει ζωές! Τη μια τα βλέπω όλα κόκκινα , την άλλη πράσινα, κατέληξα σε ένα ακαζου δαμασκηνί και τους έχω μπερδέψει όλους. Πιο πολύ έχουν μπερδευτεί οι μαύροι. Οι μαύροι είναι μια φυλή πολύ άγρια, φιλενάδα. Πολλές φορές τους φοβάμαι. Πρέπει να έχουν πολλά νεύρα γενικά , διότι διαρκώς θέλουν να δείρουν κόσμο. Εγώ τους αποφεύγω γιατί είναι ολίγον τι μπασκλας για το επίπεδο μου (τρομάρα μου!) και κάθε φορά που ακούω για τα ένθερμα αισθήματα τους περι πατρίδος , θρησκείας , οικογένειας βρίσκομαι πάντα στο ίδιο δίλημμα: Μας δουλεύουν ή μας επεξεργάζονται?

Ειλικρινά , πολλές φορές αισθάνομαι οργή για τη μικρότητα – γενικά... Εκεί ,όμως, που βαράω μπιέλα είναι όταν η οργή μου καλύπτεται από το αίσθημα του φόβου. 

Ναι, όταν ακούω απειλές για το διπλανό μου , όταν θέλουν να μου επιβάλλουν αξίες , ιδεολογίες κ’ πεποιθήσεις …με τη βία. 

Ναι φοβάμαι , και νευριάζω που κάποιος , ο οποιοσδήποτε ,μου δημιουργεί αυτό το αίσθημα φόβου! Από πότε επιτρέψαμε στις ζωές μας τσιφλικάδες. Διότι περι τσιφλικάδων πρόκειται. Αλλονίζουν σε ιδεολογικά και πνευματικά χωράφια χωρίς καμία άδεια, και με συγχωρείται αλλά δε θα επιτρέψω σε κανένα να καταστρέψει τη σοδειά μου. 

Έχω υπέροχες τριανταφυλλιές αντικειμενικότητας ,που τις περιτριγυρίζουν μαργαρίτες ιδεολογίας και άποψης!

 Ξέρετε πόσα χρόνια καλλιεργούσα το κήπο μου? Υπάρχουν σπόροι κάθε λογής, από κάθε χώρα και φυλή. Λουλούδια που ανακαλύπτω τυχαία, περπατώντας πλάι στη θάλασσα, διαβάζοντας ένα άρθρο , βλέποντας ένα έργο .

Κόπιασα πολύ για να θαυμάζω τον κήπο μου , να τον αλλάζω και να προσθέτω κάθε φορά κάτι καινούργιο, για να έχω χαρακτήρα και άποψη ΔΙΚΗ μου και κανενός άλλου!

Οπότε , απορώ και εξίσταμαι, πως μπόρεσε η μαύρη φυλή να βρεί τόση δύναμη και να κυριεύει τους κήπους σας? Γιατί εσείς το δώσατε το δικαίωμα και τώρα απειλούνται και τα δικά μου τα λουλουδάκια! Για να μαζευόμαστε σιγά σιγά – γιατί είναι να μην αρπάξει η Ειρήνη τα εντομοκτόνα- θα την φοβηθεί το μάτι σας!

Τελικά, έκανα λάθος . Δε είναι τσιφλικάδες…όχι! Εντομα είναι! Μαύρα κ άραχλα – με σύνδρομο πριαπισμού και μεγαλομανίας! Μαύρα έντομα που με σύμμαχο τη βία αλλονίζουν εδώ κι εκεί. Δεν με ενοχλούν οι ιδεολογίες και αντιλήψεις του καθενός. Όχι! Ειλικρινά δε με ενοχλούν, αλλά όταν κάποιος μπαίνει στα δικά μου τα χωραφια και σπείρει αισθήματα φόβου, εκεί πατάμε φρένο!

Δεν μεγάλωσα ,ούτε ανατράφηκα ώστε να φοβάμαι. 

Μεγάλωσα με στοιχεία σεβασμού και ανεκτικότητας κάτι που προφανώς εκλείπει πια!

 Μεγάλωσα και έγινα αυτή που έγινα, κι ας μην είμαι πολλή θρήσκα για τα δεδομένα σας, κι ας μην αγαπώ την πατρίδα μου τόσο όσο εσείς – αυτή είμαι όμως και στον φόβο ασκώ veto!

Μπορεί πολλοί από εσάς να γουστάρετε να έχετε αφεντικά πάνω από το κεφάλι σας να σας λένε τι να πιστεύετε κ τι όχι, τι να υποστηρίζετε και τι όχι. Εγώ όμως δεν είμαι φερέφωνο , ούτε ζω στην κατοχή.

 Ζω σε μια Ελλάδα που ( έστω και τυπικά ) έχει ακόμα δημοκρατικό πολίτευμα.

 Ζω σε μια Ελλάδα που μου επιτρέπει να είμαι αυτή που είμαι . 

Σε μια Ελλάδα που κατακρίνω για τα λάθη της και αγαπώ για τη στοργικότητα της. 

Σε μια Ελλάδα που σέβεται το παρελθόν , αλλά έχει την αυτογνωσία να προχωράει στο μέλλον – σε εμένα. 

Σ αυτή την Ελλάδα ζω! Κι αυτή την Ελλάδα θα υποστηρίζω.

Μόνο που αυτή η Ελλάδα κυριεύεται πια από έντομα φόβου, έντομα που προκαλούν και σε μένα φόβο και αυτό δε το ανέχομαι!Μπορεί ,λοιπόν , πολλοί να έχετε ή να αποκτήσετε ως σύμμαχο τη βία σας…έγω έχω και θα έχω ως σύμμαχο το λόγο μου….και το εντομοκτόνο μου (για ακραίες περιπτώσεις)!

Άντε γεια!