Είναι μάλλον, που’ χω καιρό να γράψω. Το αποφεύγω τελικά. Μ’ άρεσε να γράφω για παραμύθια , για ιστορίες αέρινες. Δε μπορώ πια.. άλλαξα. Προσπαθώ , πολλές φορές. Απλά.. δεν μπορώ.

Σήμερα άκουγα ραδιόφωνο.. είναι ωραία συντροφιά μές το μποτιλιάρισμα. Είναι το soundtrack του απολογισμού.

Πολύ πίκρα ρε παιδιά, τελικά. Πολύ καημός.. πολύ μαυρίλα και δεν είναι το μουντό της αιθαλομίχλης , είναι πιο σκούρα απόχρωση – είναι το μουντό των καιρών.

‘’Τι θυμάστε από το ’13 ; ’’ , ήταν η πρωτότυπη ερώτηση του δημοσιογράφου στους περαστικούς. Αναρωτιέμαι τι περίμενε να απαντήσουν…Τι να θυμούνται άραγε?

Να’ ναι οι κομμένες συντάξεις , να ‘ναι οι αυξανόμενες δολοφονίες , να’ ναι η απελπισία που , πια , δεν διαφέρει από την ‘καλημέρα μας’. Είναι αυτή η μουντίλα που έγινε συνήθεια…Σχόλιο δημοσιογράφου : ‘’ Είναι αξιοθαύμαστο , δεν έχει ακουστεί κανένα καλό .’’

Γέλασα ,τότε. Για λίγο ..ίσα να αλλάξει η όψη του προσώπου μου. Μετά μπήκα κι γω σ’ αυτό το παιχνίδι του << ’13>> κι ένιωσα ακόμα πιο άσχημα.

Ανέκαθεν , σιχαινόμουν τον αριθμό 13 . Είναι μονός , με κιλά και πολύ άσχημη φήμη… κοινώς γαμήσε τα!

Αυτή η αντιπαθής ύπαρξη χρονιάς τελικά αποδείχθηκε καταλυτική…και ένας κόμπος με έσφιξε ..Εγώ βρήκα καλά ! Πολύ εγωιστική αντίληψη. Ναι, βρήκα καλά …όχι για όλους. Για μένα.  Ακόμα πιο εγωιστικό.

Όταν μπήκε η προηγούμενη χρονιά φοβόμουν, δεν ήξερα που παν ‘ τα 4 , τα 6 , τα 8 . 

Κοινώς, χαμός.

Ήταν το ’13 που ξεκαθάρισα με μενα και τους γύρω μου. Έχασα φίλους και κέρδισα ισορροπίες.

Ήταν το ’13 που έμαθα πως είναι να έχεις ασφάλεια γύρω σου.. και 2-3 άτομα , όχι πολλά , ίσα ίσα για να σου κρατούν το χέρι , για να ξυπνήσεις και να δεις ένα μήνυμα έννοιας.

Ήταν το ’13 που αποφάσισα να κατεβάσω τη μάσκα που χρόνια κουβάλαγα και να με δω στον καθρέφτη όπως ήμουν ..χωρίς φτιασιδώματα, χωρίς ‘’πρέπει’’ για μένα , για σένα , για όλους.

Έβγαλα τη μάσκα που με καθιστούσε ‘’καλή’’ σε όλους τους άλλους και είδα πολλά. Είδα τι θέλω, είδα ποια είμαι. Είδα τα όνειρα τα δικά μου και ξέρεις κάτι; Είδα ότι ‘μπορώ’ τα πάντα.

Πολλά βράδια κάνω μια ευχή.. να ‘χω δύναμη , να είναι τα όνειρα μου η ζωή μου. 

Να κάνω τη ζωή μου πραγματικότητα.

Μάλλον, γι αυτό άλλαξα – μέσα σε ένα τρίμηνο είδα την πιο αχρεία όψη του ονείρου μου και το ερωτεύτηκα ακόμα πιο πολύ.

Έμαθα να χρησιμοποιώ πιο ‘σοφά’ τα φίλτρα των καιρών μας . Να εκτιμώ τη σιωπή ..μεγάλη κουβέντα η σιωπή – ακόμα με δυσκολεύει..

Μετά από 4 μήνες διαρκούς δουλειάς , σήμερα , μέρα 10^η είναι της ανάσας μου για την νέα χρονιά. Για αποχαιρετιστήριο , μια καθηγήτρια ρώτησε 

‘’ τώρα , που θα καθαρίσει το τοπίο , σκεφτείτε : αξίζει; ‘’

Δεν σκέφτηκα πολύ,

 Ναι! Αξίζει.

Γιατί;

Γιατί , αυτό είμαι …και αξίζουν τα πάντα γι αυτό που είμαι.

10 μέρες , διαβάζω πολύ και κρύβομαι μέσα σε παραστάσεις ,ιστορίες και παραμύθια . 10 μέρες ψαχουλεύω τρόπους για να μπω κι ‘γω στη ζωή του κάθε ήρωα. 4 μήνες χάνομαι στα παραμύθια του Ίψεν , του Λόρκα ,σε Δίψες και Λογικές απαντήσεις.

Και τώρα ξέρω κάτι απλό: Ο αγώνας γι αυτό που είμαι , είναι ο πιο σημαντικός της ζωής μου και θα γίνω η καλύτερη.. για μένα .

Το 2014 , το περιμένω και εύχομαι πολλά..πάνω απ όλα εύχομαι , όλο και περισσότεροι να βγάζουν τις μάσκες τους, να βλέπουν τα όνειρα τους , να εκτιμούν και την παραμικρή ακτίδα φωτός. Και κάθε χρονιά ..να γινόμαστε οι καλύτεροι των ονείρων μας.

Καλή Χρονιά!