'' Και ξανα προς τη δοξα τραβαμε...''

Σεπτέμβρης , πάει...τελείωσε και το καλοκαίρι - μια δύσκολη περίοδος δύο χρόνων περιμένει στη γωνία και μετα...ζωή! ( ? ) 
 Ήδη είχαμε μία δροσερή νότα για την φετινή έναρξη ... αναμένουμε λοιπόν...
Και μέσα στον αναβρασμό της προετοιμασίας...βιβλία - διάβασμα - άγχος ( απο τώρα ) έχουμε και τις υπαρξιακές μας αναζητήσεις....δουλειά δεν είχε ο διάολος...
 Ποια είμαι - που πάω - τι κάνω...θα ήταν οι πιο συνήθεις ερωτήσεις είτε για άτομο με υπαρξιακά προβλήματα είτε για άνθρωπο με αλτσαχαιμέρ! Νομίζω πως το νεαρό της ηλικιάς - προς το παρόν - δεν μπορεί να υποστηρίξει μία τέτοιου είδους νόσο... 
 Κι όμως αυτή η ανασφάλεια δεν λέει να βρει ησυχία. Θα πετύχω ? Αξίζει? Κι αν κάνω λάθος? Αν δεν ''κάνω'' για κάτι τέτοιο? ( Είναι και υψηλές οι προσδοκίες πανάθεμα με! ) Ξοδεύοντας όλο το καλοκαίρι '' φιλοσοφώντας'' ήρθε να διαταράξει τις ( ήδη διαταραγμένες ) ισορροπίες η πραγματικότητα. 
 Και να τη η σύγχυση! Καιρό είχα να τη συναντήσω...:P
Παλεύουμε δύο ολόκληρα χρόνια , μαθαίνοντας πράγματα που το πιθανότερο είναι να μην χρησιμοποιήσουμε στην πραγματική μας ζωή - και τελικά που οδηγεί όλη αυτή η προπόνηση - προετοιμασία? 
 Διαβάζοντας άρθα όσον αφορά τα θέματα πανελληνίων το συμπέρασμα ήταν ένα! Λείπει κάθε ικμάδα πρωτοτυπίας , έμνευσης και αυθεντικότητας? Απορω και εξίσταμαι όμως! Εμείς φταίμε? Γιατί!?
Απο την αρχή της σχολικής μας ή μάλλον ορθότερα - επαγγελματική μας ζωή μας μαθαίνουν να είμαστε σε καλούπια....κι αν ακόμα κατα τύχη υπάρχει ταλέντο στον γράψιμο στην προκειμένη , οι προπονητές μας το καταστρέφουν! Είναι λύση αυτή? Και μετά έχουν όλοι το θράσσος να κλαίνε και να οδύρονται για έλλειψη πάθους! 
 Δεν υπα΄ρχει έλλειψη π'αθους...δολοφόνοι πάθους υπάρχουν και δυστυχώς είναι πολλοί και στιγνοί! 


Λύση? Αν τη βρεί κάποιος ας με ενημερώσει....καθότι προς το παρόν με κοβω να μένω έρμαιη στη μοίρα των ''προπονητών '' και των εξετάσεων χάνοντας κάθε στοιχείο προσωπικής πινελιάς!

Όνειρα...

Ρεαλισμός , πραγματικότητα .. ότι σκοτώνει τα όνειρα μας. Μαθαίνουμε τη ζωή απο όλες τις πλευρές και τελικά τι πιστεύουμε...αυτό που θέλουμε ή αυτό που υπάρχει. Κι αν η μονη διαφυγή απο την δική μας πραγματικότητα είναι ένα όνειρο πως μπορεί κάποιος να μας το πάρει ?

Τι πιστεύουμε τελικά?
Ο καθένας ζει στο δικό του περιβάλλον , με άτομα που τον αγαπούν με εμπόδια μεν αλλά και ευτυχία. Όταν όμως φτάνεις σε σημείο να θες απεγνωσμένα να φύγεις...τότε τι? Τι γίνεται...μήπως κυριαρχεί η αναστάτωση,η ένταση και ΤΟ ΌΝΕΙΡΟ?

Συμπέρασμα?
Σίγουρα η ζωή δεν είναι ρόδινη...σίγουρα σε οποιοδήποτε μέρος κι αν πας θα συναντήσεις την κακία και την κακεντρέχια είναι όμως καλύτερα να ακολουθήσεις το όνειρο σου. Ακόμα κι αν περάσεις των παθών συο τον τάραχο για να το πετύχεις? Ακόμα κι αν δεν υπάρχει προοπτική εξέλιξης μέσα απο αυτό.

Πριν απο όλα αυτά όμως υπάρχει και το εξής ερώτημα.
''θα τα καταφέρω?'' ... ''Ίσως όλοι έχουν δίκιο που με θέλουν να ακολουθήσω κάτι άλλο'' .. ''Ίσως δεν είμαι κατάλληλος / η γι αυτά''...

Ίσως...ίσως...ίσως...όλα αυτά τα αναπάντητα ερωτηματα. Και στο τέλος της μέρας , μετά απο αμέτρητες ακροάσεις ψυχολογικών θέμάτων όλων των υπόλοιπων...είσαι μόνος. Ούτε ένα στηριγμα. Μια αγκαλιά. Λίγη πίστη σε σενα. Λίγη ώθηση.

Κατάληξη?

Καταθληψη? -> ακραίο!

Το μόνο λοιπόν που μένει είναι σε όλους τους άλλους να υποδύεσαι αυτό που θα ήθελες να είσαι ... ο δυναμικός χαρακτηρας , χωρίς αδυναμίες , με πολούς στόχους και αυτοπεποίθηση.
Ένα άτομο τόσο γοητευτικό ... μπορεί να μην είσαι , αλλά τελικά η υποκριτική είναι μεγάλη τέχνη. ίσως η μεγαλύτερη της εποχής μας και είναι η μόνη που προσφέρει ασφάλεια στα αληθινά ,ας συναισθήματα , που είναι τόσο ευάλωτα...

Καληνύχτα λοιπον!

Όνειρα........γλυκά!

''Νύχτα μαγικιά''

2 μέρες έμειναν για την πολυπόθητη επετειακή συναυλία και επικρατεί μία άκρως ανοργάνωτη κατάσταση. Αλλά ποια συναυλία θα μου πείτε....λογικό .... Χορωδία Νέων του νησίου μας - επέτειος για τα 10 χρόνια λειτουργίας...Βregovic - Pink Floyd - Καββαδίας , μία ανάσα απο Θεωδοράκη , αλλή μία νότα απο Beattles , 1-2 παραδοσιακά. Απο τη ''ρωμιοσύνη'' του Ρίτσου στους ''Ναους'' του Θεωδοράκη , σε μιά μαγευτική Θεσσαλονική απο το Ν. Καββαδία ώς τα '' Πιο Ωραία Λαικά '' του Βregovic με τέρμα το Σαββόπουλο στο ''Ας κρατήσουν οι χοροί'' και φινάλε'' Της καληνύχτας τα φιλιά''. Ένα ταξίδι μέσα στο χρόνο , στις εποχές και τις ανατροπές με άρωμα θάλλασας . Μέσα όμως σε όλο αυτό το ''απρόσμενο ''ταξίδι βρηκαμε μια ευκαιρία να περάσουμε '' μια νύχτα μαγικιά'' με παρέα την όρχηστρα του Μ.Θεωδοράκη!


Ας νυχτώσει λοιπόν η νύχτα , ας μας σκεπάσει ... ίσως έτσι βρούμε μια παρηγοριά!

Welcome

Καλως ήρθα λοιπόν.
  Στο ζενιθ της καλοκαιρινής σεζόν και με πολλές έννοιες στο κεφάλι ... βρίσκω ως σανίδα σωτηρίας την δημιουργία ενός blog - εδώ πρέπει να ευχαριστήσω μια πολύ καλή μου φιλή που πήρα απο κείνη την ιδέα - Oups! 


 Ίσως έτσι βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου?
Ίσως βρω ένα ''εναλλακτικό '' μέσω επικοινωνίας?
 Μια διαφορετικού είδους αντζεντα - με ιδέες και ενδιαφέροντα?
Ένα μοναδικό ημερολόγιο?


  Ιδέα δεν έχω... αλλά σίγουρα είναι ένας τρόπος διαφυγής απο την ζοφερή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε...ένα παραθυράκι με οξυγόνο
 Ποιος ξέρει....είδομεν!