Σώπα μη μιλάς ! (του Αζίζ Νεσίν)

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου 
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα μου λέγανε:
"σώπα".

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή, 
μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!"

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ....σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου 
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρείς το μπελά σου, σώπα".

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, 
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα"

Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά , 
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και 
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε "Σώπα".

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"
Μπορεί να μην είχαμε με δ'αύτους γνωριμίες ζηλευτές, 
με τους γειτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ενας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
και μαζευτηκαμε πολλοι
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα , μόνο με το Σώπα. 
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν'την να σωπάσει.
Κόψ'την σύρριζα. 
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο,είμαι σαν κι εσάς"
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

και δεν θα μιλάς ,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός. 
Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμησεις Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω 
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο , 
με έναν ψιθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λεει: 
ΜΙΛΑ!....

‘’28η Οκτωβρίου’’

Μια μέρα να τιμήσουμε την αντίσταση, μια μέρα να τιμήσουμε το ΟΧΙ απέναντι σε κάθε μορφή ξένης κατοχής ,σε κάθε μορφή συρρίκνωσης της εθνικής μας κυριαρχίας!

Ένα ΟΧΙ λοιπόν που γιορτάζουμε μέχρι σήμερα. Ένα ΟΧΙ που βγήκε από τα χείλη ενός τυράννου! Ένα ΟΧΙ που υπόθηκε τότε,το 1940 από ένα δικτάτορα …γιατί? Γιατί φοβόταν τον ελληνικό λαό. Γιατί ακόμα και ένας δικτάτορας είχε ΤΟΤΕ την τσίπα να φοβηθεί το λιντσάρισμα!

Αυτό το ‘’ΟΧΙ’’ οδήγησε σε πόλεμο,σ’έναν πόλεμο για τα ιδανικά ,για τις αξίες, για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Εκείνο τον Οκτώβρη η σειρήνα του πολέμου ούρλιαζε βραχνιασμένη και αχαϊρευτη! Προξενούσε τον φόβο , την φρίκη ,το θάνατο. Χιλιάδες απελπισμένα βλέμματα εδώ κι εκεί, βομβαρδισμένα σπίτια ,καπνοί, πτώματα, φρίκη, βουητά φόβος και πάλι φόβος, τρόμος και αθλιότητα. Ένας εφιάλτης δίχως τελειωμό! Ένας εφιάλτης που συνεχίζει μέχρι σήμερα…

Στον απόηχο εκείνης της σειρήνας του πολέμου …εκείνου του ‘’ΟΧΙ’’,έρχεται το σημερινό ΝΑΙ! Ένα ΝΑΙ που αποπνέεται από αισθήματα προδοσίας, ασυδοσίας, εξαχρείωσης , εμφανούς έλλειψης αξιών και ιδανικών! Ένα ΝΑΙ που ακούγεται από τους ‘’ αντιπροσώπους ‘’ του λαού, από τα θεσμοθετημένα όργανα του κράτους που οφείλουν να διατηρήσουν την ελευθερία και την ισονομία! Ένα πουλημένο ΝΑΙ!

Τότε εκείνος ο δικτάτορας φοβήθηκε τον ελληνικό λαό… τώρα αυτΟΙ οι διακτάτορες πουλάνε το λαό χωρίς κανένα ανασταλτικό αίσθημα ντροπής, λύπης αλλά με μια μεγάλη δόση αλαζονείας και υπεροψίας! Μου λένε ότι εχουμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – βαριά λέξη λέω εγώ- και βλέπω ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ. Βλέπω να απειλούν τα παιδιά με κυρώσεις αν τυχόν ‘’θίξουν’’ τους πολιτικούς μας! Τι ΝΤΡΟΠΗ! Βλέπω απειλές , βιαιοπραγίες και δολοφονίες. Τώρα ποιος φταίει… μηπώς θα μου πείτε παλι ότι φταίω εγώ? …

Σήμερα, λοιπόν σ’ένα σκηνικό που κοσμείται από την απόγνωση της ανεργίας , από την απελπισία της φτώχιας , από το ξεπούλημα του ελληνικού λαού , σ’ένα σκηνικό πολέμου γιορτάζουμε το ΟΧΙ . Τι παράδοξο να τιμα κανείς το ΌΧΙ ενώ ζει στο ΝΑΙ!

Μου έχουν επιβάλλει να μην σκέφτομαι, να μην μιλώ , μου έχουν επιβάλλει να σωπαίνω , να κόψω τη φωνή μου και δεν μπορώ…

Δεν ΜΠΟΡΩ να μην μιλήσω, δεν μπορώ να μην φωνάξω, δεν μπορώ να μην παλέψω. Γιατί μπορεί σήμερα να καταπατούνται ασυστόλως οι ηθικές και οι αξίες ενός λαού που περπάτησε μια δύσκολη ιστορία, που πείνασε στην κατοχή, που θρήνησε παλικάρια ,που στήθηκε στα σκοπευτήρια των Γερμανών... ΕΓΩ, όμως, είμαι ΕΔΩ! Εγώ παλεύω , διαμαρτύρομαι και φωνάζω… γιατί σκέφτομαι! Γιατί όσο κι αν δεν θέλετε εχώ δικαίωμα να απαιτώ την ελευθερία… έχω δικαίωμα να πολεμώ για ένα καλύτερο μέλλον… εχώ δικαιώματα γιατί ΕΧΩ ΦΩΝΗ!

Παύω πια να σωπαίνω, παύω ,πια,να δέχομαι… πλέον ΜΙΛΑΩ!

ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΕΙΡΗΝΗ