‘’Θέατρο…ζωή…μαγεία…’’

Προσπαθούσα να δω που είχα κάνει λάθος …Δεν μπορεί μια ζωή γεμάτη τέχνη να βυθίζεται στο σκοτάδι τόσο άδοξα …τόσο αγόγγυστα. 

Δεν μπορεί ένα χαμόγελο να σβήνει έτσι, απ’ τη μια μέρα στην άλλη .

Δεν μπορεί  η μοναξιά να γίνει σύντροφος. 

Κι εκεί που την απωθούσες ,πλέον να νιώθεις ασφάλεια σ’ αυτήν.

Νομίζω όλοι το’ χετε νιώσει. Είναι αυτό το ‘’πλάκωμα’’ , αυτή η θλίψη ή καλύτερα αυτός ο φόβος!  Ναι ο φόβος! Να ‘τος ο υπαίτιος! Μια καρικατούρα στην αχλή του ονείρου μας ,που μπορεί και φέρνει τα πάνω κάτω.

 Αυτός ο κυριούλης …μια σκοτεινή φιγούρα , με θολά χαρακτηριστικά και ικανότητες ασύγκριτες.

 Και που μπορεί να σε οδηγήσει? …παντού! Εκεί που δεν είχες φανταστεί …πιθανότατα σε βαθμό που κάποια στιγμή θα κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέπτη , και σ’ ένα ξέσπασμα ειλικρίνειας , σε μια στιγμή αγανάκτησης ίσως  αναρωτηθείς …ποιος είσαι.

Να που μπορεί να οδηγήσει ένα συναίσθημα. Σε δύο άκρα και δύο σταθμά! Το πλήρες χάος. Θλίψη ,οργή , χαρά, σκέψη, συνειδητοποίηση, προσαρμοστικότητα , αποδοχή και πάλι απ την αρχή.

 Μια ατελείωτη διαδικασία ξανά και ξανά .

 Και πια, δεν έχεις ζωή ,την άφησες. Πλέον δεν έχεις μνήμες , τις ξέγραψες. Πλέον δεν έχεις όνειρα, τα έσβησες!

 Πως μπορείς όμως να σβήσεις τα όνειρα? Πως τολμάς να σβήσεις τα όνειρα? Μόνο αυτά έμειναν, εικόνες σκόρπιες, δίχως λογική, δίχως νόημα ,μόνο με μια μεγάλη δόση ελπίδας.

Δεν λυπάσαι να σβήσεις και την ελπίδα? Να τη διώξεις κι αυτήν από μέσα σου μαζί με όλα τ’ άλλα? Και πως θα ζήσεις ? Αυτό το σκέφτηκες?

…

Νόμιζα τα ‘χα σβήσει όλα. Μνήμες , ελπίδες, όνειρα. Με έβλεπα κι αναρωτιόμουν, αλλά δεν μιλούσα. Δεν είχα αγανακτήσει …είχα αποδεχτεί. 

Και θέριευε μέσα μου το θηρίο. Και πάλι δε μιλούσα. Ήθελα να φωνάξω , όμως σώπαινα. Ήθελα να κλάψω, και το κατάπινα. Τελικά , μια μέρα με κοίταξα στον καθρέπτη και δεν με αναγνώρισα!

Πέρασε καιρός, πολύς. Η ίδια ατέρμονη διαδικασία ξανά και ξανά. Σώπαινα! Γιατί είχα κουραστεί …Σώπαινα, γιατί δεν είχα κουράγιο!

……………………………………………………………………………………………

Το βρήκα , όμως, το κουράγιο! Την βρήκα τη δύναμη . Μια δύναμη που πηγάζει από μαγεία. 

Τη μαγεία του θεάτρου. Χιλιάδες ρόλοι , προσωπικότητες , περσόνες. 

Ο καθένας να κουβαλάει στις πλάτες του τη δική του ιστορία, τα δικά του βάσανα, τις χαρές , τις λύπες. Αντιθετικοί ήρωες. Άλλοι θαρραλέοι κι άλλοι δειλοί, άλλοι φοβισμένοι κι άλλοι ανδρείοι! Στο ίδιο σανίδι , μαζί! 

Κι όμως είχαν όλοι ένα κοινό… υποστήριζαν τον εαυτό τους μέχρι τελικής πτώσεως.

Σ αυτό το σανίδι είδα και τον εαυτό να –ξανα-ξετυλίγεται. Έπαιρνα δύναμη απ’ αυτούς τους ήρωες. Έβλεπα το αγώνα τους και ταυτιζόμουν!

 Για μια στιγμή  νόμιζα ότι μπορούσα να νικήσω …και τελικά νίκησα …το φόβο και τα κατάλοιπα του! Γιατί τώρα βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέπτη και τον αναγνωρίζω. 

Γιατί πια,  δεν φοβάμαι να μιλήσω , να φωνάξω , να κλάψω και να γελάσω. Γιατί ξαναβρήκα το χαμόγελο κι ας έχω στιγμές μοναξιάς …Γιατί ξέρω ότι ακόμη κι αν είμαι μόνη μου… ‘’όλο και κάποιος θα έρθει να μ’ αρπάξει από το χέρι και να με πάει ένα ταξίδι!’’

Αυτό είναι το θέατρο. Ένα ταξίδι σε κόσμους διαφορετικούς. Σε τόπους μ ‘ αρώματα , σαγηνευτικά τοπία , γεύσεις και ηδονές! Μια μετάβαση από τη χαρά στη θλίψη , απ’ την άγνοια στον προβληματισμό. Μια συνύφανση χαρακτήρων ολότελα διαφορετικών , που είναι συνταξιδιώτες σου! Μαθαίνεις για αυτούς , χαίρεσαι και λυπάσαι. Τους αγαπάς και τους μισείς.

 Και πάντα κρατάς μέσα σου ένα κομμάτι δικό τους! Στο έκαναν δώρο .

 Δώρο για σένα. Γιατί μέσα απ αυτό το ταξίδι , τελικά βλέπεις το δικό σου εαυτό…

Με όμορφη ηχητική υπόκρουση λοιπόν, κάνω κι γω πάλι αυτό το ταξίδι…και είμαι σίγουρη ότι όλο και κάπου θα βρεθούμε συνταξιδιώτες…!

ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΕΙΡΗΝΗ