‘’Φωνές που ακούγονται…’’

Αναρωτιέμαι τώρα τελευταία τι να πιστέψω. Τι να ακούσω. Ποιον να εμπιστευτώ…

Μεγάλη κουβέντα η εμπιστοσύνη. Νομίζω ότι ανήκει στις ‘’δολοπλόκες’’ λέξεις. Να ξέρεις, εκείνες που εύκολα λέγονται αλλά δύσκολα πραγματοποιούνται. Κι η ειρωνεία είναι ότι άπαξ και πραγματοποιηθούν ,ποτέ δε θα ειπωθούν. Απλά θα ισχύουν.

Όμορφο συναίσθημα, σαν να μην είσαι μόνος πια. Λες και έχεις κάποιον πλάι σου. Δίχως πολλά, πολλά. Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο , ένα άγγιγμα, μία κουβέντα κι όλα λύθηκαν. Σαν να κοιτάτε απ την ίδια οπτική γωνία. Λες κι ενώθηκαν παράλληλοι που θαρρούσες ήταν αδιέξοδοι. Όμορφο συναίσθημα…

Μα ποιον πιστεύεις? Πως ξεχωρίζεις την αυθεντικότητα μέσα στο χάος? Λαιστρυγόνες , Κύκλωπες και σειρήνες. Αυτοί είναι οι εχθροί σου. Εχθροί που σε ταξιδεύουν πίσω, στον Όμηρο , τον τυφλό ποιητή που έδινε μαθήματα ηθικής και ευδαιμονίας, ή στον ανασφαλή Καβάφη , που μία ζωή αναζητούσε καταφύγιο, τη δική του Ιθάκη, μακριά από τους φόβους ,από την κατακραυγή, μακριά από κείνα τα διαπεραστικά βλέμματα κριτικής , που προκαλούν ασφυξία. Ένα καταφύγιο για να πάρεις ανάσα…

……..

Μα τι ενοχλητικά αυτά τα βλέμματα! Αντικρίζουν το ‘’διαφορετικό’’ ( όσο διαφορετικό και αν είναι) με τόσο μένος. Βλέμματα που γεννούν την επιθυμία φυγής. Βλέμματα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι ..τι κάνεις λάθος? Που είναι το σφάλμα?

Απελπίζεσαι. Ψάχνεις ξανά και ξανά. Κάτι ξέφυγε. Και δε βρίσκεις τίποτα. Όλα συνεχίζουν με τον ίδιο τρόπο. Κανένα σημείο επαφής. Η εσωστρέφεια γίνεται δεύτερη φύση και καταλήγεις στο ίδιο σημείο …την αποδοχή.

Αποδοχή για μια ζωή προδοσίας, ανασφάλειας. Μια ζωή μοναχική …και τα βλέμματα συνεχίζουν αδιάκοπα , δίχως σταματημό …ώσπου έρχονται στιγμές που δεν αναπνέεις. Στιγμές που καταριέσαι την ώρα και τη στιγμή που είσαι όπως είσαι. Στιγμές που εύχεσαι να ήσουν κάποιος άλλος.

 Απλά και μόνο για να πάρεις ανάσα.

Αυτοί είναι οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες. Αυτές οι στιγμές …γιατί αυτές είναι υπαίτιες για την έκβαση. Αφήνεις τα πάντα πίσω. Όποιος ήσουν , ό,τι ήσουν το βάζεις στη γωνία. Το ξεχνάς , το παρατάς και προχωράς. Μα θες να γυρίσεις, να ρίξεις μια κλεφτή ματιά …κι έτσι συνεχίζεις. Με κλεφτές ματιές…

Αρχικά είχες την ελπίδα ότι κάποιος θα σε κοιτάξει και θα ‘’δεί’’ ποιος είσαι… μετά απλά απογοητεύεσαι… γιατί τη σειρά θα πάρουν οι σειρήνες.

Πανέμορφα πλάσματα, με μαγευτικές φωνές, μάτια που αλλάζουν σαν τα χρώματα της ίριδας. Και θαμπώνεσαι, παραλύεις , αναπτερώνεις τις ελπίδες σου…. και ξαναπέφτεις. Κάθε φορά και πιο δυνατά. Κάθε φορά και πιο επώδυνα. Γιατί έβγαλαν τα δόντια τους, σε δάγκωσαν , σε χτύπησαν , σε βίασαν και έφυγαν… Δολοφόνοι της ψυχής, τυχοδιώκτες του είναι σου, σε ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα… πάντα δίχως τιμωρία…

Την τιμωρία την επωμίζεσαι ο ίδιος, γλύφεις τις πληγές σου και αποδέχεσαι όλο και περισσότερο. Μαθαίνεις να ζεις με εκείνο τον πόνο , να συμβιώνεις μαζί του… να μαθαίνεις εκείνον και να ξεχνάς εσένα. Πλέον δεν ρίχνεις κλεφτές ματιές, πλέον δεν ελπίζεις …απλά προχωράς.

Εμπιστοσύνη…? Που να τη βρεις…ο καθένας στο δρόμο του κι εσύ στο δικό σου. Καλυμμένος , σκεπασμενος για να μην σε ξαναχτυπήσουν, να μην ξαναπονέσεις… ώσπου να τελειώσει το ταξίδι.

….

Μα ίσως οι παράλληλοι να μην υπακούν στους μαθηματικούς νόμους…ίσως, τελικά κάπου να τέμνονται…Ίσως , κάποια στιγμή αντικρίσεις μάτια όμοια με τα δικά σου.Ίσως σου δώσουν το χέρι, και το βλέμμα πια δεν είναι επικριτικό, δεν έχει μίσος… είναι γνώριμο, ζεστό. Και λόγια δε χρειάζονται,, όλα ειπώθηκαν, σφάλματα , αλήθειες , πίκρες κι εμπειρίες, όλα γνώριμα…! Ανοίγεσαι, εμπιστεύεσαι…είσαι ασφαλής… δεν είσαι μόνος πια! Βρήκες το αυθεντικό μέσα στο χάος. Θαύμα ? Τύχη? Κάνεις δεν ξέρει. Όλα θα καθοριστούν από το χρόνο…

…Το ταξίδι συνεχίζει, με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες … με μνήμες και πληγές από το παρελθόν, με νέες εμπειρίες που αναμένονται στο μέλλον Μα ό,τι και να γίνει δεν είσαι μόνος, μα έχει διαγραφεί μια κοινή πορεία ως την Ιθάκη…

ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΕΙΡΗΝΗ