‘’Αν…’’

‘’Σ’αγαπούσα πριν μας δω μαζί…’’ , πόσο ωραία φράση, με τι βαριά σημασία… πόσο απατηλή πραγματικότητα .Νομίζω ότι οι λέξεις αυτές συνθέτουν μια πρόταση που ,ίσως να έχει τη δύναμη να ανατρέψει κάθε γνωστό δεδομένο της μέχρι τώρα ζωής σου, να χαλάσει κάθε ισορροπία, να σπάσει κάθε γυάλινη ασπίδα ,να σε γονατίσει , να σε μαχαιρώσει , να σε ανυψώσει.

Σας έχει τύχει να βγείτε από μια αίθουσα και να σιγοψιθυρίζετε μια λέξη …τόσο μικρή , τόσο ασήμαντη , σχεδόν άφαντη ?….κι όμως θεμέλιο της ανθρώπινης φύσης που παραπαίει μες το χωροχρόνο

 Για ένα ‘’αν…’’. Όλα για ένα αν …κι αν πήγαινα , αν όχι , αν μίλαγα , αν σιωπούσα…φαύλος κύκλος, μια σισύφεια προσπάθεια για ...ζωή!Τόσοι δρόμοι , τόσα σενάρια , τόσα σταυροδρόμια ,που αργά-πολύ αργά χαράζουν τα παρακλάδια της ζωής μας . Αποφάσεις μικρές- με μεγάλα αντίκτυπα, με δύναμη που αφοπλίζει , με συνέπειες ανατριχιαστικές.

Ο λόγος , διόλου εμφανής . ‘’Αν…’’ και Χριστόφορος Παπακαλιάτης. Κι όσο κι αν περίμενα να απογοητευτώ  μετά από τις μέτριες κριτικές που άκουγα από δω κι από εκεί, μια ευχάριστη έκπληξη σημάδεψε το βράδυ μου .Ξεκίνησα βλέποντας την ταινία όσο πιο ψυχρά μπορούσα. Πατούσα πάνω σε σκηνοθετικές τεχνικές , υποκριτικές δυνατότητες, και σενάριο. Μόνο που μέχρι το τέλος …δάκρυσα, γέλασα, πόνεσα, ανατρίχιασα, αφέθηκα, και μέχρι να βγω από την αίθουσα οι επιλογές, οι δυνατότητες και οι σταθμοί της ζωής μου ήδη είχαν μπει σε μια ζυγαριά. Αν δεν ήμουν εδώ , αν δεν είχα φύγει, αν δεν επέμενα, αν δεν πάλευα, αν …

Ιδιαίτερα ανατρεπτικό σενάριο. Δύο παράλληλοι κόσμοι ,ο ίδιος χρόνος, ο ίδιος ήρωας και ιδού ο Ιανός. Μοναδικός θεός, ξέρετε – ο θεος με τα δύο πρόσωπα-νομίζω εκφράζει απόλυτα την ανθρώπινη παράνοια . Γιατί ο καθένας κρύβει μέσα του το φως και το σκοτάδι… και τα δύο-παντα !Το ποιο θα υπερισχύσει, κρίνεται στις αποφάσεις!    

Αποφάσεις. Τελικά δεν είχε να κάνει με το ‘’αν…’’ αλλά με τις αποφάσεις. Τον εκτυφλωτικό εκείνο προβολέα που σημαδεύει το μονοπάτι μας. Θάνατος , ζωή , έρωτας, πάθος , προδοσία – είναι όλες φράσεις κλισε – που αποδώθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Με φόντο την Ελλάδα της κρίσης , ο Δημήτρης και η Χριστίνα παρουσιάζουν μπροστά μας το ‘’αν…’’ με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

 Ερμηνείες , υπέροχες –, ώρες –ώρες ιδιαίτερα θεατρικές για τη μεγάλη οθόνη, όχι όμως απαραίτητα αποτρεπτικές – σίγουρα διαφορετικές! Φωτογραφία που θύμιζε πίνακα του Μονέ με μια αλλιώτικα ρεαλιστική σκηνοθεσία. Κάποια αμερικάνικα στοιχεία που πολύ θα ήθελα να ισχύουν στην Ελλάδα (τύπου εφημερεύων κτηνίατρος κλπ) Ηθοποιοί ένας κι ένας( νομίζω ότι πάντοτε η επιλογή είναι κύριο χαρακτηριστικό του Παπακαλιάτη, για μια επιτυχία). Ένα ταξίδι στην πιο όμορφη γωνιά της Αθήνας – για να αγαπήσουμε την πρωτεύουσα και πάλι ( το καταφερε!). Συγκλονιστική επιλογή μουσικής ( όπως πάντα!) 

Το απομεινάρι της βραδιάς(;) , για μένα ένα απίστευτο κείμενο. Μετάνιωσα πολύ κατά τη διάρκεια της προβολής που δεν είχα ένα μπλοκ να σημειώσω φράσεις , λόγια. Καλογραμμένο , μετρημένο , υπέροχο!

Άξιζε!

 Με την ανατριχιαστική φωνή της Γαλάνη …χαιρετώ!

Υ.Γ Η ζυγαριά που ανέφερα πιο πάνω… νομίζω ότι βοηθαει να δεις ποιος έισαι! Δεν την έχω εξισορροπήσει ακόμα αλλά , ανακάλυψα στοιχεία που δεν ήξερα πως έχω , και σίγουρα δε μετάνιωσα για όσα είμαι!