Μια συγγνώμη κι ένα ευχαριστώ...

Παραμονή σήμερα , και ενώ  βίωνα μία ιδιαίτερα χιτσοκ-ική σκηνή στο σπιτικό μου…ατμοί (παντού)- εγώ αφοσιωμένη -και ο μοσχαρίσιος κιμάς έτοιμος να με καρφώσει πίσωπλατα που τον σιγόβραζα εδώ και μισή ώρα-   προσπαθούσα να σκεφτώ τί ευχές να δώσω στους κοντινούς μου ανθρώπους… γιατί τα κλισέ δεν κολλάνε πια όσο να κάνεις.

Και τι να πεις? Καλή χρονιά!? Τα ίδια είπα και πέρσι και χαΐρι ουδέν. Οπότε μπαίνω σε πιο light μονοπάτια του τύπου ‘’ Υγεία –χαρά- ευτυχία’’. Τώρα το πώς αυτές οι τύπισσες , η Χαρά και η Ευτυχία, κάνουν τόσα χρόνια παρέα μεταξύ τους αλλά τον υπόλοιπο χρόνο πάντα τσακωμένες είναι – πάντα απορία το ‘χα …αλλά, εν τη ρύμη του λόγου!

Έτσι που λες αγαπητέ, ναι ..ναί – εγώ με τη μαχαίρα να κόβω πατάτες και λαχανικά και να μονολογώ! Γιατί, η κουζίνα είναι μεγάλο μυστήριο για τη γυναίκα φίλε αναγνώστη. Θα πεις τον πόνο σου στο κρεμμυδάκι ,και θα συνομιλήσεις με ό,τι ζαρζαβατικό κυκλοφορεί εντός , εκτός και επι τ' αυτά! Τα δε νεύρα…. η χαρά του νεροχύτη ,που αν έχει ακούσει ιστορίες και ιστορίες!

Η σημερινή επισκεψη μου , λοιπόν , με όλους τους άνωθεν φίλους ήταν δεόντος σιωπηλή. Τι να πω … απόρησα …λίγο το κρασάκι , λίγο η κούραση? Πολύ μουγκαμάρα αδελφέ μου . Ώσπου έντρομη συνειδητοποίησα ότι ο -εν μέρει- εφευρετικός μου μονόλογος ,  δεν είχε ανταπόκριση γιατί απλά και μόνο είχα ,πια, πάψει να μεγεθύνω καταστάσεις.

Εξαντλημένη ,πλέον, δίνοντας τεράστιες διαστάσεις σε θέματα , λάθη , πάθη , μυστικά; είχα ξεχάσει να δω την πραγματική διάμετρο που κατέχει το οτιδήποτε στη ζωή μου.

Γιατί πόσες φορές δεν μεγεθύνουμε καταστάσεις, ή πάλι - ακόμα χειρότερα δε δίνουμε ιδιαίτερη σημασία σε άλλες?

Ναι, μετά από τόσο καιρό ,απο πολλά δάκρυα και πόνο έφερα τις διαστάσεις στα μέτρα τους. Είδα τί αξίζει το κάθετι και τί ο εαυτός μου.

Γιατί εκεί είναι το μεγάλο στοίχημα, να δεις τί αξίζει ο εαυτός σου και να τον εκτιμήσεις αντίστοιχα.

Εξάλλου , γυάλινα κάστρα είμαστε, γυάλινοι κόσμοι. Εύθραυστοι , ανασφαλείς , ευαίσθητοι , σκληροί , δυνατοί – κι όμως! Μια απότομη κίνηση μας έχει γκρεμίσει .Και φτου και απ την αρχή !Να χτίσεις κάθε γωνιά , κάθε οχυρό. Να δεις μειονεκτήματα , πλεονεκτήματα. Να ζυγιάσεις ανθρώπους και να ξαναθέσεις προτεραιότητες. Να μην επαναλάβεις τα ίδια λάθη. Κι αν κάποια ήταν μοιραία, να ζεις με την ελπίδα πως ,όσο πόνο κι αν έσπειραν θα μπορέσεις να τον γιατρέψεις.

Οπότε , να το πάλι το καστράκι μας. Γιατί στο τέλος της μέρας δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από άμμο και νερό. Άμμος που ταξιδεύει στον άνεμο , και νερό που κυριεύει τη Γη .

Ταξιδεύοντας ,λοιπόν, την τελευταία χρονιά , ξεπέρασα τα όρια και γέννησα πόνο . Πόνο που προσπαθώ να απαλύνω μεχρι σήμερα , λάθη που δεν μπορώ να διαγράψω αλλά πασχίζω να διορθώσω. Κι όσο κι αν κουράζομαι και πονάω , τόσο νιώθω ζωντάνη. Γιατί έμαθα να θέτω σωστές προτεραιότητες , να μην αμφισβητώ όσα δεδομένα μου έχουν δωθεί και να παίζω στο σκάκι της ζωής σαν βασίλισσα κι όχι σαν πιόνι.Γιατί λάθη κάνω …πολλά – αλλά σηκώνομαι και πάλι στα πόδια με θεμέλια πιο γερά!

Οπότε εύχομαι , να έχουμε μέλλον. Εύχομαι να παλεύουμε γι αυτό . Και ας συνειδητοποιήσουμε πιά ότι η δύναμη, είναι κάτι πολύ υποκειμενικό. Εμεις την καθορίζουμε. Ίσως στο σκάκι της ζωής να μην είμαστε και τόσο πολύ ‘’πιονια’’ όσο θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε!

Οπότε εύχομαι με το καλό να ξεκουμπιστεί το ’12 (και καθόλου δε θα μου λείψει), Υγεία να ‘χετε –μακάρι να παίρνετε λιγότερα ψυχοφάρματα τούτη τη χρονιά, και η Χαρα και η Ευτυχία να μοιράσουν τα τσανάκια τους μπας και δούμε άσπρη μέρα.

Αυτά!

Υ.Γ. Το ’12  το αποχαιρετώ με μια συγγνώμη και ένα ευχαριστώ , που είχα ξεχάσει να πω όταν έπρεπε, σε εκείνους που έπρεπε.