Η ΠΛΑΚΑ

Είναι από αυτές τις νύχτες , που’χω μια νοσταλγία. Τα βραδιά που περνώ ξάγρυπνη παρέα με έναν παλιό γνώριμο, με φίλους που δε με ξεχνούν .

Μια τέτοια βραδιά , ταξιδεύω με σαντούρι σε ήχους πολίτικους, και θυμάμαι , αχ πόσα θυμάμαι. Χείμαρρος ή καλύτερα 'χίμαιρα' ο λογισμός μου.

Βλέπω πως πέρασε ο καιρός , πως πέρασαν τα χρόνια. Με κοιτάζω σε φωτογραφίες και ψάχνω να δω αν έχω το ίδιο βλέμμα , την ίδια ματιά ,έστω ένα απομεινάρι αγνότητας. Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες…

Αν με ρωτούσες , παλιότερα , πριν 5 χρόνια , 5 μήνες , 1 βδομάδα θα σου έλεγα ότι δεν έζησα κάτι ‘’ιδιαίτερο’’ , κάτι ‘’καθοριστικό’’ στην παιδική μου ηλικία  Κι αυτό , γιατί πάντα ζήλευα τις ιστορίες του παππού , της γιαγιάς , της μαμάς, του μπαμπά. Γιατί , πήγαιναν στο εξοχικό με καΐκι , έτρεχαν στο δρόμο με το βρακί, έκλεβαν κρυφά το βράδυ το αυτοκίνητο , κοιμόντουσαν όλοι μαζί σε κρέβατο. Γιατί στο τέλος της χρονιάς είχαν γυμναστικές επιδείξεις και μετά το σχολείο έτρεχαν πίσω από τον παγωτατζή.

Εγώ αυτά ζήλευα. Αυτά νόμιζα ότι άξιζαν. Αλλά οι εποχές άλλαξαν , εγώ ήρθα σε μια πιο ‘’ψηφιακή’’ κ’ απρόσωπη εκδοχή . Γι’αυτό και θαρρούσα δεν είχα μια ‘’μοναδική’’ παιδικότητα. Χάθηκαν , χάθηκαν όλα με ένα θάνατο. Τα 'κρυψα όλα σε ένα φιλί που δεν έδωσα ποτέ , και σε έναν αποχαιρετισμό που δεν ήταν όπως του έπρεπε.

 Κι ένας θάνατος τα φερε και πάλι στη μνήμη μου. Χάθηκε ένας παλιός γνώριμος, ένα χαμόγελο που θύμιζε τον εαυτό μου παιδί. Και μαζί με εκείνη τη γραφική φιγούρα , χαμένη στην εποχή της αγνότητας , όλα καταστράφηκαν. 

Θα μπορούσα να γράψω μόνο για εκείνη, μόνο για τα χάδια που μου έδινε όταν ήμουν μικρή , παρέα με άλλον έναν άγγελο που σημάδεψε τη ζωή μου. Ναι , θα μπορούσα να γράφω ώρες ολόκληρες για εκείνο το βλέμμα , που όσα χρόνια κι αν πέρναγαν με έβλεπε πάντα σαν εκείνο τον πεντάχρονο ανανά, και φώναζε από μακρία ‘’ κουτσουφάκι μου , γαλάζο’’ ! Περήφανη για την αγάπη , για τη χαρά , για τη ζωή, ίσως και για το θάνατο…

Που να φανταστω ότι ο χαμός είναι σαν ντόμινο. Όταν γκρεμίζεται κάτι , τελικά , καταστρέφει πολλά γύρω του.

***

Το εξοχικό μου , εμένα , ξέρετε, είναι μια επίγεια Εδεμ. Όχι , γιατί είναι το δικό μου εξοχικό, όχι. Ούτε γιατί ο μπαμπάς μου είναι τόσο καλλιτέχνης που δεν συγκρίνεται τίποτα μαζί του. Όχι ! Όχι , γι αυτό. Όχι ,μόνο , γι’αυτό.

Τα Σκάλια είναι ένα χωριουδάκι –λίγων ατόμων  με ότι αυτό συνεπάγεται ( τσακωμούς για χωράφια , κατσίκες, φίλους που συναντιέσαι με ‘’μία φωνή’’ γιατί οι αυλές- χωράφια είναι γειτονικά, παρέες που ξενυχτάνε με φωτιά στη θάλασσα) 

Αυτά είναι τα Σκάλια . Ένας ξερότοπος , που δεν επιδέχεται κινητού – γιατί ‘’μια φωνή’’ αρκεί. Που εκ φύσεως μοιάζει ένας άλλος θεός να τα δημιούργησε : άγρια και τρυφερά. 

Τα Σκάλια είναι η μικρογραφία μιας γυναίκας. Τραχιά, σκληρά , απότομα , γλυκά και πάνω από όλα με πολλά μυστικά. Μια μικρογραφία της Καλύμνου.

Κάτω από τον κεντρικό δρόμο , υπήρχε ένα μονοπάτι. Απότομο , πρακτικά μια δίοδος κατά μήκος της πλαγιάς. Το μονοπάτι κατέληγε στην Πλάκα. Μία παραλία- κολπίσκος 20 μέτρων ( μπορεί να είναι και πολλά …) Μια παραλία τόσο μικρή , που χώραγε , δε χώραγε 15 άτομα.

Γεμάτη άμμος, τόσο διαφορετική από κάθε παραλία της Καλύμνου, άλλος κόσμος. Εκεί …εκεί είδα για πρώτη φορά τα άστρα . Εγώ , η θάλασσα και κάποια δάκρυα.

 Εκεί βρήκα την πρώτη μου παρηγοριά. Εκεί κατάφερα να θρηνήσω για πρώτη φορά. Εκεί οι φόβοι μου δεν είχαν υπόσταση, εκεί θάβονταν , τουλάχιστον μέχρι να επιστρέψω στην πραγματικότητα.

 Εκεί ο μπαμπάς μου ,μου έμαθε να αγαπήσω το σκοτάδι , και πηγαίναμε για μεταμεσονύχτιες οικογενειακές βουτιές το δεκαπενταύγουστο. Εκεί έκανα την πρώτη μου φωτιά, με φίλους παιδικούς- φίλους που ακόμα μου χαρίζουν ένα γλυκό χαμόγελο όταν με βλέπουν. Εμείς , η φωτιά και οι μπύρες …πολλές μπύρες! Εκεί γελούσαμε , λέγαμε ιστορίες και χανόμασταν …εκεί.

Δεξιά ο Αγ. Νικόλαος , από πάνω το νεκροταφείο και αριστερά βράχια, πολλά βράχια. όσο περισσότερα τα βράχια τόσο περισσότεροι οι θησαυροί.

Ήταν ,θυμάμαι, μια σπηλιά , υποθαλάσσια. Την ανακάλυψα πολλά χρόνια αργότερα. Χώραγε , 2 άτομα , το πολύ. Κι όλα αυτά η θάλασσα.

Η ίδια θάλασσα που έφερνε τους παππούδες μου , η ίδια θάλασσα που αγάπησε εμάς , εκείνη που πήρε μακριά αγαπημένα πρόσωπα , η ίδια θάλασσα που καταστρέψατε εσείς.

Δεν είχα καταλάβει ποτέ ότι αγαπούσα αυτό το μέρος τόσο πολύ. Φέρει το βάρος πολλών 

…ετών , ανθρώπων, ψυχών - πολλών…

Παλιότερα , δεν το ανεχόμουν. Φοβόμουν απίστευτα να κατέβω εκείνη την πλαγιά. Γεμάτη βότανα , μικρούς θάμνους , λουλουδάκια από δω κι από κει , αμυγδαλιές να ξεφυτρώνουν και χώμα …αυτό. Εγώ να φοβάμαι και η μάνα μου – φουλ στην αναισθησία – να μαζεύει βοτάνια! Έξαλλη δε εγώ. Όλα αυτά τα εκτίμησα πριν καμία 5ετια…ναι. Ναι! Όταν ένα μεσημέρι κατέβηκα μόνη μου εκείνη την πλαγιά. 

Τότε, κατέκτησα την Πλάκα δικαιωματικά!

Ένα τηλέφωνο στην αρχή της εβδομάδας άλλαξε πολλά. Όπως είπα τα Σκάλια , είναι ένα χωριό της Καλύμνου με ό,τι αυτό συνεπάγεται ,ακόμα και (ιδιαίτερα) με πολιτικές αντιπαραθέσεις και συμφέροντα!

Γιατί τι είναι πιο ‘’in’’ στην εποχή μας από ένα παραθαλάσσιο θέρετρο που το χτυπά το κύμα? Ε? Εν μέσω κρίσης , να μην πνίξεις τον καημό σου σε μια σπιταρόνα δίπλα στη θάλασσα? Όχιιι, τους καταλαβαίνω τους ανθρώπους.  Βέβαια , ναι , ναι . κρίση είναι αυτή .,μνημόνια πληρώνουμε (και δεν πληρώνουν αυτοί – αλλά άλλο θεμα αυτό)

Οι πολιτικοί ( τοπικοί κ εθνικοί) τα φαγανε? Όχι , βέβαια! Πως τολμώ?!

 Ως ανυποψίαστα πλάσματα αυτού του κόσμου ,λοιπόν, θα θελήσουν να φάνε ένα κομμάτι από το χωράφι σου για να έχει μεγαλύτερη άπλα η αυλή τους ( πως θα πινούν την καφεδιά οεο?) , θα σου κάνουν τη ζωή μαρτύριο με δικηγόρους , εργολάβους και λοιπά συμπαρομαρτούντα που τα τρως στη μάπα μια ζωή. Ε, θα ρίξουν και μια απειλή για τη δουλειά ( γιατί με γονείς δημόσιους υπαλλήλους , εύκολα πέφτουν οι απειλούλες ) και το κερασάκι στην τούρτα? Θα σπάσουνε το βουνό στη μέση , να κάνουνε – ΠΑΡΑΝΟΜΟ – δρόμο , να φτάνουνε στο σπιτάκι τους κύριοι!

Αυτά.

Ναι. Σπάσανε ,λοιπόν , το βουνό γιατί ξύπνησαν , και έντρομοι συνειδητοποίησαν <<που θα παρκάρουμε την αμαξάρα αγάπη μου? >>

Πάνε ,λοιπόν , δεντράκια , θάμνοι ,λουλουδάκια, ζωάκια, χώμα .Πάνε, τα πήρε ο γιάλος , τα σάρωσε ένα κύμα...ηλιθιότητας! Ναι , ναι και αντικαθιστούνται με ωραιότατα μπάζα , βέβαια! Όχι ,αν το κρίνουμε αντικειμενικά ,τί έχει στην τελική να σου προσφέρει ένας σκίνος? Σκιά να ξαποστάσεις πριν συνεχίσεις το δρόμο για το Γολγοθά της ανηφόρας? Το κοκκινόχωμα και τα μπάζα είναι σαφώς καλύτερα!

Η μάμα μου με δάκρυα , με πήρε και μου χαρακτήρισε την κατάσταση ως ‘’οικολογική καταστροφή’’.

Είμαι εδώ , λοιπόν ,σήμερα. Συνομήλικοι μου πέθαναν γιατί κρύωναν . Ανάβω κεράκι και προσεύχομαι να επιζήσω. Μιλάω με την οικογένεια μου , που μέρα με τη μέρα ‘’πέφτει’’ (κι ας μην το δείχνει). Τα βράδια ώρες ώρες δεν έχω μέλλον - δεν ξέρω γιατί το σκέφτομαι τα βράδια-. Πλέον δεν διαβάζω ειδήσεις γιατί κουράστηκα. Και νιώθω δάκρυα, ότι δεν έχω να προσφέρω τίποτα. Πως  ότι έκανα μέχρι τώρα ήταν ένα τίποτα , πως ότι κι αν προσπαθήσω να κάνω θα είναι είναι τίποτα. Γιατί τα όνειρα μου δεν είναι ‘’πρακτικά’’. Τα όνειρα μου , δεν βγάζουν λεφτά . Κι οι γονείς μου , μου λένε να ονειρεύομαι κι γω το μόνο που θέλω είναι ….είναι να κάνω το οτιδήποτε για να μην υπάρχει πια αυτή η μελαγχολία.

Κι αυτές τις βραδιές , που πνίγομαι από θλίψη, είχα να θυμάμαι την Πλάκα. Γιατί εκεί ήμουν παιδί , εκεί δεν είχα φοβους, εκεί όλα ήταν πιθανά.Γιατί εκεί τα όνειρα μου ζούσαν, και πλέον τα δολοφονήσατε εν ψυχρώ , για άλλη μια φορά.

Ευχαριστώ.

ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΕΙΡΗΝΗ