‘’ Μην κοιμάσαι , είναι επικίνδυνο. Μη ξυπνάς , θα το μετανιώσεις. ‘’

                                          

Σα να μην έχεις πια ανάσα.

 Σε κάθε βλέμμα , παγώνεις, παραλύεις.

Kι ο χρόνος προχωρά αργά . Καλύπτει κάθε άκρη σου.

Λες και ζεις τη σκηνή σαν ακροατής, βγαίνεις απ το σώμα - παλεύεις να μη χάσεις ούτε μια κίνηση, ούτε μια ματιά, ούτε μια αναπνοή.

Λες και κάθε στοιχείο σ αυτό το σύμπαν συνωμοτεί με σένα, να μη τελειώσει η κλεψύδρα, να προλάβεις.

Ένα μυστικό. Μόνο για σένα. Να κλείσεις τα μάτια και να το φέρνεις στο μυαλό σου. Ένα ταξίδι στο σκοτάδι του νου -με προορισμό το φως μιας χαμένης στο χρόνο ματιάς.

Ξάφνου, συνειδητοποιείς πως αυτές οι αναμνήσεις. Αυτές οι εκλάμψεις στο μεταίχμιο της πραγματικότητας και του ονείρου , γίνονται δική σου πραγματικότητα.

Ζεις μέσα σ αυτές, ζεις για αυτές.

Γυμνός στο σκοτάδι σου, μετέωρος στον άνεμο της θύμησης , μένεις εκεί .Κλείνεις τα μάτια και ζεις.

…………

Θέατρο η ζωή τελικά.

Συνεχείς παραστάσεις. Η μία πίσω απ την άλλη.

Επι σκηνής χωρίς πρόβα. Πάνω στο σανίδι , με μόνο μας όπλο τον αυτοσχεδιασμό.

Τίποτα δεν μπορεί να ξαναγίνει. Έχεις μία μονάχα ευκαιρία.

Και αποφασίζεις. Τι θες να κερδίσεις, τι να χάσεις, τι θες να θυσιάσεις…

Μα σα ζεις πίσω από προσωπεία, πως μπορείς να πάρεις ξεκάθαρα μιαν απόφαση?

Ζεις για εκείνες τις στιγμές που φύλαξες …κι ας ξεφτίζουν με το χρόνο, ξεφτίζεις μαζί τους

…ωσπου να βρεις το θάρρος. Τη δύναμη. Να πάρεις βαθιά ανάσα και να πεις σ’ αγαπώ…

Κι ας πέσεις στο κενό.

‘’ Vista de nada’’

<< …Για το όνειρο και ποιος ζωή δε δίνει  … μα μόνο ότι σε σκλάβωσε σε λύνει…>>

Όνειρα. Απατηλά, ψεύτικα. Εικόνες του υποσυνείδητου. Κρυμμένα συναισθήματα. Πάθη, λάθη , απωθημένα… μυστικά. Ένα πέπλο από εικόνες , σκόρπιες, θολές , άπιαστες.

Ένα πλέγμα με υφές μεταξωτές. Στο άγγιγμα τους… σε μαγεύουν, σε μαγνητίζουν, σ’ ανατριχιάζουν, σε καθορίζουν. Αέρινα πλάσματα, έρμαια στη δύνη του ανέμου, εραστές των αστεριών...σπίτι τους ο ουρανός, σκαλοπάτια τους τα σύννεφα. Πετάς μαζί τους. Κλείνεις τα μάτια, ανοίγεις τα χέρια …και αφήνεσαι .

Τρέμεις, φοβάσαι μη τα χάσεις. Παλεύεις απεγνωσμένα να τα κάνεις ένα με το κορμί σου. Να κολλήσουν πάνω σου, στο δέρμα σου. Nα βουτήξεις  στον αφρό τους. Να ζήσεις γι αυτά. Κυριεύουν το μυαλό, τα λόγια, τις αισθήσεις. Βλέπεις τα πάντα αλλιώς. Είναι άλλη η υφή των πραγμάτων, η όψη του κόσμου …η μυρωδιά του.

Είσαι τα όνειρα σου και κάνεις τα πάντα γι αυτά. Η ακραία ενέργεια του καθενός από μας… τα όνειρα. Οι μεγαλύτερες θυσίες και οι κυριότερες πρωτοβουλίες. Το θάρρος και ο τρόμος μας. Η αγάπη και το μίσος μας. Το φως …και το σκοτάδι μας.

……………

Όνειρα. Ένας κύκλος. Μια ατελείωτη γραμμή. Δίχως αρχή – κανένα τέλος .Συνεχής η διαδρομή …καμία γωνία να ξαποστάσεις. Να σκύψεις και να δεις που βρίσκεσαι. Να ανεβάσεις τα μάτια ελπίζοντας σε κάτι καινούργιο. Σε μια νέα διακλάδωση , ένα καινούργιο μονοπάτι. Κάτι άλλο…

Κάνεις τα πάντα. Παραδίδεις σώμα και ψυχή. Είσαι ολότελα δικός τους. Μια μαριονέτα στ όνειρα σου. Μα δεν κινούν άλλοι τα νήματα. Είσαι τα κινείς. Τα ανεβάζεις και τα κατεβάζεις, περπατάς και σταματάς, μιλάς και σιωπάς.

Περίεργο πράγμα να είσαι συνάμα κυρίαρχος και υπηρέτης των ονείρων σου. Εσύ τα ορίζεις, μα αυτά σε καθορίζουν, σε δημιουργούν, σε πλάθουν. Λειαίνουν τις τραχιές σου επιφάνειες, δημιουργούν ομοιόμορφες καμπύλες και έντονα χαρακτηριστικά! Οι πιο επιδέξιοι τεχνίτες …τα όνειρα.

Και χρησιμοποιούν κάθε λογής υλικά! Υλικά καθόλα διαφορετικά. Σε γδέρνουν με εμπόδια – κάθε αιχμή βαθιά μες το μεδούλι, να το νιώσεις, να το ζήσεις, να μην το ξεχάσεις. Σε λειαίνουν με το χρόνο, μια γλυκιά στρώση άμμου πάνω από κάθε σημάδι , τα σκεπάζει, τα καλύπτει, μα δε φεύγουν ..ποτέ. Σε σκαλίζουν με τη μοίρα , να αποκτήσεις σχήμα, ιδιαιτερότητες , χαρακτηριστικά που μόνο λίγοι θα αντιληφθούν, ίσως φοβηθούν στην αρχή , μπορεί να μη στο πουν… μα βλέπουν τις πληγές σου.

Τέλος, υπογράφουν …με την τύχη.

Αλλόκοτοι καλλιτέχνες, μοναδικοί στο είδος τους. Δείχνεις τόσο όμορφος, κι έχουν καλύψει με τέτοια μαεστρία τις πληγές σου. Σα να μην υπήρξαν ποτέ.

Όλα όμως κρύβονται στη λεπτομέρεια του προσώπου. Εκεί φυλάνε όλα τα μυστικά. Σε μάτια που κοιτούν γαλήνια πια. Κι όμως, έχουν μέσα τους φόβο ,αγωνία ,  μήπως κάτι μικρό – πολύ μικρό… ένα άγγιγμα , ένα χάδι ματώσει πάλι τις πληγές. Μα είναι μάτια που γνωρίζουν τη ζωή. Τη βλέπουν πια οικεία. Ξέρουν ότι είναι μάγισσα, ότι παίζει παιχνίδια και αφήνονται στα τερτίπια της. Γιατί είναι ζωηρή, παιχνιδιάρα, ενδιαφέρουσα, πολύπλευρη… ξεχωριστή! Δίνει και παίρνει, ανάβει και σβήνει, ζει και πεθαίνει.

Κύκλος . Αυτό είναι η ζωή. Αυτό και τα όνειρα.

Αρκεί να μην στα σκοτώσουν, να μη στα πάρουν μακριά. Λες , λες και δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν απ το να σκοτώσουν το γλάρο… να σκοτώσουν τα όνειρα σου… να σκοτώσουν εσένα.

Ύστερα, βουλιάζεις… μπαίνεις ολόκληρος μέσα στο βούρκο. Περπατάς, μιλάς, γελάς… όλα μηχανικά. Συμβιβάζεσαι σ’ ένα μονοπάτι που σου επέβαλλαν άλλοι. 

Γιατί δε θες πια να υπάρχεις, να νιώθεις… απλά να κυλιστείς μες το σκοτάδι. Κάθε πληγή , ανοίγει και τη νιώθεις να ματώνει, να σε τσούζει, να πονάει και μπιγεις το στιλέτο της ανάμνησης πιο βαθιά μέσα σου… αφήνεσαι σ αυτό τον πόνο .

Πλέον ζεις στις αναμνήσεις.

Ώσπου… ώσπου κάποιος σου δίνει το χέρι. Μ’ ένα χαμόγελο δίνει κουράγιο, σε πάει σ άλλους τόπους, μαγικούς. Σου δείχνει πως υπάρχουν κι άλλα. Μια ελπίδα αναθαρρεύει, ξεπετιέται από το πουθενά

Μα όπως ήρθε στη ζωή σου απρόσμενα , ανεξέλεγκτα …το ίδιο ξεδιάντροπα σε ξαναρίχνει μέσα στο βούρκο. Και πνίγεσαι, κλαις.. σε πλακώνει το βάρος ενός πιο δυνατού πόνου. Γιατί εκεί που πήγες να χτίσεις ένα νέο κάστρο ονείρου, ένα γυάλινο κόσμο …ήρθε βίαια εκείνο το κύμα … το έκανε συντρίμμια και το σκόρπισε στον άνεμο.

Vista de nada , λοιπόν… θέα στο τίποτα

Η ίδια θέα από κάθε οπτική γωνία… το τίποτα. Κάθε άνθρωπος, όμως, έχει δικαίωμα στο όνειρο. Να κοιτάει μπροστά και να ονειρεύεται… εγώ το χασα. Απλά περιμένω τον άνεμο να φέρει πίσω ένα ένα τα κομμάτια.

 Εσύ , φύλαξε το!

‘’Φωνές που ακούγονται…’’

Αναρωτιέμαι τώρα τελευταία τι να πιστέψω. Τι να ακούσω. Ποιον να εμπιστευτώ…

Μεγάλη κουβέντα η εμπιστοσύνη. Νομίζω ότι ανήκει στις ‘’δολοπλόκες’’ λέξεις. Να ξέρεις, εκείνες που εύκολα λέγονται αλλά δύσκολα πραγματοποιούνται. Κι η ειρωνεία είναι ότι άπαξ και πραγματοποιηθούν ,ποτέ δε θα ειπωθούν. Απλά θα ισχύουν.

Όμορφο συναίσθημα, σαν να μην είσαι μόνος πια. Λες και έχεις κάποιον πλάι σου. Δίχως πολλά, πολλά. Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο , ένα άγγιγμα, μία κουβέντα κι όλα λύθηκαν. Σαν να κοιτάτε απ την ίδια οπτική γωνία. Λες κι ενώθηκαν παράλληλοι που θαρρούσες ήταν αδιέξοδοι. Όμορφο συναίσθημα…

Μα ποιον πιστεύεις? Πως ξεχωρίζεις την αυθεντικότητα μέσα στο χάος? Λαιστρυγόνες , Κύκλωπες και σειρήνες. Αυτοί είναι οι εχθροί σου. Εχθροί που σε ταξιδεύουν πίσω, στον Όμηρο , τον τυφλό ποιητή που έδινε μαθήματα ηθικής και ευδαιμονίας, ή στον ανασφαλή Καβάφη , που μία ζωή αναζητούσε καταφύγιο, τη δική του Ιθάκη, μακριά από τους φόβους ,από την κατακραυγή, μακριά από κείνα τα διαπεραστικά βλέμματα κριτικής , που προκαλούν ασφυξία. Ένα καταφύγιο για να πάρεις ανάσα…

……..

Μα τι ενοχλητικά αυτά τα βλέμματα! Αντικρίζουν το ‘’διαφορετικό’’ ( όσο διαφορετικό και αν είναι) με τόσο μένος. Βλέμματα που γεννούν την επιθυμία φυγής. Βλέμματα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι ..τι κάνεις λάθος? Που είναι το σφάλμα?

Απελπίζεσαι. Ψάχνεις ξανά και ξανά. Κάτι ξέφυγε. Και δε βρίσκεις τίποτα. Όλα συνεχίζουν με τον ίδιο τρόπο. Κανένα σημείο επαφής. Η εσωστρέφεια γίνεται δεύτερη φύση και καταλήγεις στο ίδιο σημείο …την αποδοχή.

Αποδοχή για μια ζωή προδοσίας, ανασφάλειας. Μια ζωή μοναχική …και τα βλέμματα συνεχίζουν αδιάκοπα , δίχως σταματημό …ώσπου έρχονται στιγμές που δεν αναπνέεις. Στιγμές που καταριέσαι την ώρα και τη στιγμή που είσαι όπως είσαι. Στιγμές που εύχεσαι να ήσουν κάποιος άλλος.

 Απλά και μόνο για να πάρεις ανάσα.

Αυτοί είναι οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες. Αυτές οι στιγμές …γιατί αυτές είναι υπαίτιες για την έκβαση. Αφήνεις τα πάντα πίσω. Όποιος ήσουν , ό,τι ήσουν το βάζεις στη γωνία. Το ξεχνάς , το παρατάς και προχωράς. Μα θες να γυρίσεις, να ρίξεις μια κλεφτή ματιά …κι έτσι συνεχίζεις. Με κλεφτές ματιές…

Αρχικά είχες την ελπίδα ότι κάποιος θα σε κοιτάξει και θα ‘’δεί’’ ποιος είσαι… μετά απλά απογοητεύεσαι… γιατί τη σειρά θα πάρουν οι σειρήνες.

Πανέμορφα πλάσματα, με μαγευτικές φωνές, μάτια που αλλάζουν σαν τα χρώματα της ίριδας. Και θαμπώνεσαι, παραλύεις , αναπτερώνεις τις ελπίδες σου…. και ξαναπέφτεις. Κάθε φορά και πιο δυνατά. Κάθε φορά και πιο επώδυνα. Γιατί έβγαλαν τα δόντια τους, σε δάγκωσαν , σε χτύπησαν , σε βίασαν και έφυγαν… Δολοφόνοι της ψυχής, τυχοδιώκτες του είναι σου, σε ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα… πάντα δίχως τιμωρία…

Την τιμωρία την επωμίζεσαι ο ίδιος, γλύφεις τις πληγές σου και αποδέχεσαι όλο και περισσότερο. Μαθαίνεις να ζεις με εκείνο τον πόνο , να συμβιώνεις μαζί του… να μαθαίνεις εκείνον και να ξεχνάς εσένα. Πλέον δεν ρίχνεις κλεφτές ματιές, πλέον δεν ελπίζεις …απλά προχωράς.

Εμπιστοσύνη…? Που να τη βρεις…ο καθένας στο δρόμο του κι εσύ στο δικό σου. Καλυμμένος , σκεπασμενος για να μην σε ξαναχτυπήσουν, να μην ξαναπονέσεις… ώσπου να τελειώσει το ταξίδι.

….

Μα ίσως οι παράλληλοι να μην υπακούν στους μαθηματικούς νόμους…ίσως, τελικά κάπου να τέμνονται…Ίσως , κάποια στιγμή αντικρίσεις μάτια όμοια με τα δικά σου.Ίσως σου δώσουν το χέρι, και το βλέμμα πια δεν είναι επικριτικό, δεν έχει μίσος… είναι γνώριμο, ζεστό. Και λόγια δε χρειάζονται,, όλα ειπώθηκαν, σφάλματα , αλήθειες , πίκρες κι εμπειρίες, όλα γνώριμα…! Ανοίγεσαι, εμπιστεύεσαι…είσαι ασφαλής… δεν είσαι μόνος πια! Βρήκες το αυθεντικό μέσα στο χάος. Θαύμα ? Τύχη? Κάνεις δεν ξέρει. Όλα θα καθοριστούν από το χρόνο…

…Το ταξίδι συνεχίζει, με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες … με μνήμες και πληγές από το παρελθόν, με νέες εμπειρίες που αναμένονται στο μέλλον Μα ό,τι και να γίνει δεν είσαι μόνος, μα έχει διαγραφεί μια κοινή πορεία ως την Ιθάκη…

ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΕΙΡΗΝΗ

‘’Θέατρο…ζωή…μαγεία…’’

Προσπαθούσα να δω που είχα κάνει λάθος …Δεν μπορεί μια ζωή γεμάτη τέχνη να βυθίζεται στο σκοτάδι τόσο άδοξα …τόσο αγόγγυστα. 

Δεν μπορεί ένα χαμόγελο να σβήνει έτσι, απ’ τη μια μέρα στην άλλη .

Δεν μπορεί  η μοναξιά να γίνει σύντροφος. 

Κι εκεί που την απωθούσες ,πλέον να νιώθεις ασφάλεια σ’ αυτήν.

Νομίζω όλοι το’ χετε νιώσει. Είναι αυτό το ‘’πλάκωμα’’ , αυτή η θλίψη ή καλύτερα αυτός ο φόβος!  Ναι ο φόβος! Να ‘τος ο υπαίτιος! Μια καρικατούρα στην αχλή του ονείρου μας ,που μπορεί και φέρνει τα πάνω κάτω.

 Αυτός ο κυριούλης …μια σκοτεινή φιγούρα , με θολά χαρακτηριστικά και ικανότητες ασύγκριτες.

 Και που μπορεί να σε οδηγήσει? …παντού! Εκεί που δεν είχες φανταστεί …πιθανότατα σε βαθμό που κάποια στιγμή θα κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέπτη , και σ’ ένα ξέσπασμα ειλικρίνειας , σε μια στιγμή αγανάκτησης ίσως  αναρωτηθείς …ποιος είσαι.

Να που μπορεί να οδηγήσει ένα συναίσθημα. Σε δύο άκρα και δύο σταθμά! Το πλήρες χάος. Θλίψη ,οργή , χαρά, σκέψη, συνειδητοποίηση, προσαρμοστικότητα , αποδοχή και πάλι απ την αρχή.

 Μια ατελείωτη διαδικασία ξανά και ξανά .

 Και πια, δεν έχεις ζωή ,την άφησες. Πλέον δεν έχεις μνήμες , τις ξέγραψες. Πλέον δεν έχεις όνειρα, τα έσβησες!

 Πως μπορείς όμως να σβήσεις τα όνειρα? Πως τολμάς να σβήσεις τα όνειρα? Μόνο αυτά έμειναν, εικόνες σκόρπιες, δίχως λογική, δίχως νόημα ,μόνο με μια μεγάλη δόση ελπίδας.

Δεν λυπάσαι να σβήσεις και την ελπίδα? Να τη διώξεις κι αυτήν από μέσα σου μαζί με όλα τ’ άλλα? Και πως θα ζήσεις ? Αυτό το σκέφτηκες?

…

Νόμιζα τα ‘χα σβήσει όλα. Μνήμες , ελπίδες, όνειρα. Με έβλεπα κι αναρωτιόμουν, αλλά δεν μιλούσα. Δεν είχα αγανακτήσει …είχα αποδεχτεί. 

Και θέριευε μέσα μου το θηρίο. Και πάλι δε μιλούσα. Ήθελα να φωνάξω , όμως σώπαινα. Ήθελα να κλάψω, και το κατάπινα. Τελικά , μια μέρα με κοίταξα στον καθρέπτη και δεν με αναγνώρισα!

Πέρασε καιρός, πολύς. Η ίδια ατέρμονη διαδικασία ξανά και ξανά. Σώπαινα! Γιατί είχα κουραστεί …Σώπαινα, γιατί δεν είχα κουράγιο!

……………………………………………………………………………………………

Το βρήκα , όμως, το κουράγιο! Την βρήκα τη δύναμη . Μια δύναμη που πηγάζει από μαγεία. 

Τη μαγεία του θεάτρου. Χιλιάδες ρόλοι , προσωπικότητες , περσόνες. 

Ο καθένας να κουβαλάει στις πλάτες του τη δική του ιστορία, τα δικά του βάσανα, τις χαρές , τις λύπες. Αντιθετικοί ήρωες. Άλλοι θαρραλέοι κι άλλοι δειλοί, άλλοι φοβισμένοι κι άλλοι ανδρείοι! Στο ίδιο σανίδι , μαζί! 

Κι όμως είχαν όλοι ένα κοινό… υποστήριζαν τον εαυτό τους μέχρι τελικής πτώσεως.

Σ αυτό το σανίδι είδα και τον εαυτό να –ξανα-ξετυλίγεται. Έπαιρνα δύναμη απ’ αυτούς τους ήρωες. Έβλεπα το αγώνα τους και ταυτιζόμουν!

 Για μια στιγμή  νόμιζα ότι μπορούσα να νικήσω …και τελικά νίκησα …το φόβο και τα κατάλοιπα του! Γιατί τώρα βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέπτη και τον αναγνωρίζω. 

Γιατί πια,  δεν φοβάμαι να μιλήσω , να φωνάξω , να κλάψω και να γελάσω. Γιατί ξαναβρήκα το χαμόγελο κι ας έχω στιγμές μοναξιάς …Γιατί ξέρω ότι ακόμη κι αν είμαι μόνη μου… ‘’όλο και κάποιος θα έρθει να μ’ αρπάξει από το χέρι και να με πάει ένα ταξίδι!’’

Αυτό είναι το θέατρο. Ένα ταξίδι σε κόσμους διαφορετικούς. Σε τόπους μ ‘ αρώματα , σαγηνευτικά τοπία , γεύσεις και ηδονές! Μια μετάβαση από τη χαρά στη θλίψη , απ’ την άγνοια στον προβληματισμό. Μια συνύφανση χαρακτήρων ολότελα διαφορετικών , που είναι συνταξιδιώτες σου! Μαθαίνεις για αυτούς , χαίρεσαι και λυπάσαι. Τους αγαπάς και τους μισείς.

 Και πάντα κρατάς μέσα σου ένα κομμάτι δικό τους! Στο έκαναν δώρο .

 Δώρο για σένα. Γιατί μέσα απ αυτό το ταξίδι , τελικά βλέπεις το δικό σου εαυτό…

Με όμορφη ηχητική υπόκρουση λοιπόν, κάνω κι γω πάλι αυτό το ταξίδι…και είμαι σίγουρη ότι όλο και κάπου θα βρεθούμε συνταξιδιώτες…!

ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΕΙΡΗΝΗ

Σώπα μη μιλάς ! (του Αζίζ Νεσίν)

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου 
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα μου λέγανε:
"σώπα".

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή, 
μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!"

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ....σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου 
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρείς το μπελά σου, σώπα".

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, 
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα"

Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά , 
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και 
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε "Σώπα".

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"
Μπορεί να μην είχαμε με δ'αύτους γνωριμίες ζηλευτές, 
με τους γειτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ενας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
και μαζευτηκαμε πολλοι
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα , μόνο με το Σώπα. 
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν'την να σωπάσει.
Κόψ'την σύρριζα. 
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο,είμαι σαν κι εσάς"
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

και δεν θα μιλάς ,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός. 
Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμησεις Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω 
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο , 
με έναν ψιθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λεει: 
ΜΙΛΑ!....

‘’28η Οκτωβρίου’’

Μια μέρα να τιμήσουμε την αντίσταση, μια μέρα να τιμήσουμε το ΟΧΙ απέναντι σε κάθε μορφή ξένης κατοχής ,σε κάθε μορφή συρρίκνωσης της εθνικής μας κυριαρχίας!

Ένα ΟΧΙ λοιπόν που γιορτάζουμε μέχρι σήμερα. Ένα ΟΧΙ που βγήκε από τα χείλη ενός τυράννου! Ένα ΟΧΙ που υπόθηκε τότε,το 1940 από ένα δικτάτορα …γιατί? Γιατί φοβόταν τον ελληνικό λαό. Γιατί ακόμα και ένας δικτάτορας είχε ΤΟΤΕ την τσίπα να φοβηθεί το λιντσάρισμα!

Αυτό το ‘’ΟΧΙ’’ οδήγησε σε πόλεμο,σ’έναν πόλεμο για τα ιδανικά ,για τις αξίες, για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Εκείνο τον Οκτώβρη η σειρήνα του πολέμου ούρλιαζε βραχνιασμένη και αχαϊρευτη! Προξενούσε τον φόβο , την φρίκη ,το θάνατο. Χιλιάδες απελπισμένα βλέμματα εδώ κι εκεί, βομβαρδισμένα σπίτια ,καπνοί, πτώματα, φρίκη, βουητά φόβος και πάλι φόβος, τρόμος και αθλιότητα. Ένας εφιάλτης δίχως τελειωμό! Ένας εφιάλτης που συνεχίζει μέχρι σήμερα…

Στον απόηχο εκείνης της σειρήνας του πολέμου …εκείνου του ‘’ΟΧΙ’’,έρχεται το σημερινό ΝΑΙ! Ένα ΝΑΙ που αποπνέεται από αισθήματα προδοσίας, ασυδοσίας, εξαχρείωσης , εμφανούς έλλειψης αξιών και ιδανικών! Ένα ΝΑΙ που ακούγεται από τους ‘’ αντιπροσώπους ‘’ του λαού, από τα θεσμοθετημένα όργανα του κράτους που οφείλουν να διατηρήσουν την ελευθερία και την ισονομία! Ένα πουλημένο ΝΑΙ!

Τότε εκείνος ο δικτάτορας φοβήθηκε τον ελληνικό λαό… τώρα αυτΟΙ οι διακτάτορες πουλάνε το λαό χωρίς κανένα ανασταλτικό αίσθημα ντροπής, λύπης αλλά με μια μεγάλη δόση αλαζονείας και υπεροψίας! Μου λένε ότι εχουμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – βαριά λέξη λέω εγώ- και βλέπω ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ. Βλέπω να απειλούν τα παιδιά με κυρώσεις αν τυχόν ‘’θίξουν’’ τους πολιτικούς μας! Τι ΝΤΡΟΠΗ! Βλέπω απειλές , βιαιοπραγίες και δολοφονίες. Τώρα ποιος φταίει… μηπώς θα μου πείτε παλι ότι φταίω εγώ? …

Σήμερα, λοιπόν σ’ένα σκηνικό που κοσμείται από την απόγνωση της ανεργίας , από την απελπισία της φτώχιας , από το ξεπούλημα του ελληνικού λαού , σ’ένα σκηνικό πολέμου γιορτάζουμε το ΟΧΙ . Τι παράδοξο να τιμα κανείς το ΌΧΙ ενώ ζει στο ΝΑΙ!

Μου έχουν επιβάλλει να μην σκέφτομαι, να μην μιλώ , μου έχουν επιβάλλει να σωπαίνω , να κόψω τη φωνή μου και δεν μπορώ…

Δεν ΜΠΟΡΩ να μην μιλήσω, δεν μπορώ να μην φωνάξω, δεν μπορώ να μην παλέψω. Γιατί μπορεί σήμερα να καταπατούνται ασυστόλως οι ηθικές και οι αξίες ενός λαού που περπάτησε μια δύσκολη ιστορία, που πείνασε στην κατοχή, που θρήνησε παλικάρια ,που στήθηκε στα σκοπευτήρια των Γερμανών... ΕΓΩ, όμως, είμαι ΕΔΩ! Εγώ παλεύω , διαμαρτύρομαι και φωνάζω… γιατί σκέφτομαι! Γιατί όσο κι αν δεν θέλετε εχώ δικαίωμα να απαιτώ την ελευθερία… έχω δικαίωμα να πολεμώ για ένα καλύτερο μέλλον… εχώ δικαιώματα γιατί ΕΧΩ ΦΩΝΗ!

Παύω πια να σωπαίνω, παύω ,πια,να δέχομαι… πλέον ΜΙΛΑΩ!

ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΕΙΡΗΝΗ

Τύχη : Σύμμαχος ή εχθρός ?

Όλα ξεκινούν απο τη κοσμογονία.Το Big Bang .Εκείνη την έκρηξη  που άλλαξε τα πάντα. Προς το καλύτερο , προς το χειρότερο θα σε γελάσω! 
 Ας προσεγγίσουμε όμως και τη θρησκευτική πλευρά της υπόθεσης.Θα σε πάω λοιπόν πολύ πίσω. Τότε που ο Θεός είχε τη φαεινή ιδέα να δημιουργήσει τον κόσμο. Έμπνευση κι αυτή !
  Να τος λοιπόν ο κόσμος. Φύτρωσε ο Αδάμ , έγινε και η Εύα  και φτάσαμε στο Πρωπατορικό( Δεν μπορείς να πεις όμως , εν τάχει στην κάνω την επανάληψη). 
  Και ιδού η γνώση και η αντιληψη. Το καλό και το κακό. Το φως και το σκοτάδι. Και κάτι ανώτερο...η τύχη.
 Αυτή η κυρία που άλλοι λένε πως έχει γραμμένο το ριζικό μας , κι άλλοι πως εμείς την καθορίζουμε. Η ειμαρμένη των αρχαίων χρόνων, το κισμέτ της Τουρκίας και οι άπειρες μαθηματικές εξισώσεις της επιστήμης που καθορίζουν τη μοίρα μας!
 Τι ισχύει όμως? Ο άνθρωπος έχει όντως την ικανότητα να καθορίσει το ριζικό του , ή έστω να ''υπολογίσει'' το μέλλον? 
  Υπάρχουν Λοιπόν δύο ειδών άνθρωποι. Αυτοί που πιστεύουν πως έχουν την τύχη με το μέρος τους. Αυτοί που την έχουν αντίπαλο τους. 
 Και πως καταλαβαίνουμε λοιπόν σε ποια ''ομάδα'' ανήκουμε? Ποια είναι τα συμπτώματα της αρρώστιας μου γιατρέ μου? 
  Υπερβολική αισιοδοξία? Μήπως πεσιμισμός? Ή καλύτερα αποδοχή των όσων συμβαίνουν γύρω μας?
 Απο την άλλη πάλι μπορεί τα γεγονότα να καθορίζουν το τι είμαστε , το τι ήμασταν ή το τι θα γίνουμε. Και εμείς και ο κόσμος όλος!Και το αντίδοτο , υπάρχει ή μήπως η κατάσταση μου είναι μη αναστρέψιμη ?
 Ας πάρουμε,όμως, ένα μικρό παραδειγμα. Κάθεσαι στην τηλεόραση και ακούς '' Η κ. Χ και οι συνεργάτες της σας απαντούν στο 0-90 . Καλέστε τώρα για τις πιο έγκυρες προβλέψεις. Γιατί το μέλλον είναι δικό σου!''
 Τι σκέφτεσαι? ''Μα τι χαζομάρα! Ποιος να πάρει τηλέφωνο σ'αυτές , λες και δεν ξέρουμε πως είναι απατεώνες!'' 
  Τελικά πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται τι καλά θα ήταν αν όντως ήξερες το μέλλον.
Και σε ρωτώ εγώ η αφελής. Θα ήταν καλά? 

Και τι θα έκανες αν κάποιος σου έλεγε ότι αύριο που θα ξυπνήσεις θα σου μιλήσει η τάδε και θα σου πει αυτά, ή ότι θα κάνεις αυτά στη ζωή σου, θα πεθάνεις σ'αυτήν την ηλικία, θα ερωτευθείς και θα χωρίσεις ......κ.ο.κ

 Εγώ καταστάλαξα, δεν θέλω να ξέρω .Μπορεί να βρίσκομαι σε διαμάχη με την κυρία τύχη τις τελευταίες μέρες αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι έχω τη δύναμη να της αλλάξω τα φώτα!
 Γιατί ? Γιατί η μοίρα, η τύχη και το ριζικό είναι δικό μου. Γιατί είναι ένα απο τα αξιώματα που έχω απο τη στιγμή που γεννήθηκα! Γιατί έχω το καλύτερο δώρο όλων. Την δύναμη να αντιμετωπίζω το οτιδήποτε τη στιγμή που συμβαίνει!Να δίνω αξία στην κάθε στιγμή! Γιατί έχω την πολυτέλεια να βρίζω τη ρουφιάνα τη μοίρα που μου έφερε όλες τις ατυχίες και να πανηγυρίζω κάθε φορά που σηκώνομαι μόνη στα πόδια μου παρολα τα εμποδια της! Γιατί μπορώ να χαίρομαι , να ενθουσιάζομαι , να πέφτω και να σηκώνομαι! Γιατί μπορώ να αισθάνομαι!


Εγω μπορώ! Εσύ?


Και μην ξεχνάς! Η τύχη δεν είναι σύμμαχος , ούτε εχθρός. Η τύχη μ'άλλον κοιμάται το βράδυ και μ'άλλον ξυπνάει το πρωί. 
( Food for thought....)