Μια χαμένη Ελένη..

  

Πείτε με χαζή , τρελή κι αλλοπαρμένη αλλά προ ημερών έπαιζε ,στον παντοτινό φίλο όλων των ελληνικών σαλονιών, την μεγάλη επιτυχία του Hollywood ,ΤΡΟΙΑ.

 Μια ωραία Ελένη , ο Bloom για Πάρης ( ή Αλέξανδρος) και ο θεός ( υποκριτικά – οπτικά) Brand Pit ως Αχιλλέας. Πάει που λέτε ο Έκτορας , σκοτώνει τον Πάτροκλο –-καταλαθος-..πυρ και μανία ο ξάδελφος Ακης σκοτώνει για αντίποινα τον Έκτορα. 

Κι εκεί , ρε παιδιά , που τον έδενε στη μίνι ( για την εποχή ) άμαξα και στον έσουρνε ,μου ‘ρθε dejavu η σκέψη μου, όντας παιδί δημοτικού.

  Σκέψη 10χρονου ,τώρα :’’ Ντάξει σαν λαός πολύ μπροστά ήμασταν! Πόσο ευφυείς τελοσπάντων… χτίσαμε ολόκληρο Δούρειο Ίππο και οι άλλοι χαμπάρι δεν πήραν! Αυτό θα πει Έλληνες! Λίγο ο Αχιλλέας είναι ψωνάρα ..αλλά νταξει, ήταν ημιθεος όπως και να το κάνουμε!‘’

 10 χρόνια μετά, καταπίνοντας ακόμα περισσότερα ψεύδη , αβάσιμες πληροφορίες πάνω στην ιστορία και μια γενικότερη κοροϊδία από κοινωνία και φορείς , δικαιολογώ την τότε σκέψη μου και απορώ. 

 Αν κάθε 10χρονο  έχει τόσο υψηλή υπόληψη για τη χώρα του , γιατί οι πάντες φροντίζουν αδιάκοπα και με αμείωτο ενδιαφέρον να ισοπεδώσουν αυτή την πεποίθηση; Γιατί πρέπει το κάθε παιδί να βιώνει την ίδια απογοήτευση , πικρία (ίσως και αηδία ενίοτε) για την ίδια του την πατρίδα;

 Είμαστε χώρα ηρώων…μια χώρα με ιδανικά , που γέννησε αξίες και όλα τα συμπαρομαρτούντα τέλοσπάντων. Να χέσω την χώρα και τις υπολήψεις σας. Γιατί εγώ ως θεωρητικιά με μαθηματική σκέψη λέω ότι βλέπω και το θέαμα δεν είναι ευχάριστο. Κοινώς η Ελλάδα του Δούρειου Ίππου δεν ήταν τίποτα περισσότερο απο μια Ελλάδα του σήμερα με πιο εμφανή ερωτικά σκάνδαλα και εκλάμψεις ευφυίας! 

 Δεν ξέρω τι θα γίνει στις φετινές εκλογές.. φέτος δεν έχω κουράγιο να ασχοληθώ – πέραν του τυπικού- θα πάρω καμιά μπύρα το βράδυ και θα σκέφτομαι την Τροία , ελπίζοντας σε μια έκλαμψη..!

 Άντε και του χρόνου σας εύχομαι!

ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΕΙΡΗΝΗ

Είναι μάλλον, που’ χω καιρό να γράψω. Το αποφεύγω τελικά. Μ’ άρεσε να γράφω για παραμύθια , για ιστορίες αέρινες. Δε μπορώ πια.. άλλαξα. Προσπαθώ , πολλές φορές. Απλά.. δεν μπορώ.

Σήμερα άκουγα ραδιόφωνο.. είναι ωραία συντροφιά μές το μποτιλιάρισμα. Είναι το soundtrack του απολογισμού.

Πολύ πίκρα ρε παιδιά, τελικά. Πολύ καημός.. πολύ μαυρίλα και δεν είναι το μουντό της αιθαλομίχλης , είναι πιο σκούρα απόχρωση – είναι το μουντό των καιρών.

‘’Τι θυμάστε από το ’13 ; ’’ , ήταν η πρωτότυπη ερώτηση του δημοσιογράφου στους περαστικούς. Αναρωτιέμαι τι περίμενε να απαντήσουν…Τι να θυμούνται άραγε?

Να’ ναι οι κομμένες συντάξεις , να ‘ναι οι αυξανόμενες δολοφονίες , να’ ναι η απελπισία που , πια , δεν διαφέρει από την ‘καλημέρα μας’. Είναι αυτή η μουντίλα που έγινε συνήθεια…Σχόλιο δημοσιογράφου : ‘’ Είναι αξιοθαύμαστο , δεν έχει ακουστεί κανένα καλό .’’

Γέλασα ,τότε. Για λίγο ..ίσα να αλλάξει η όψη του προσώπου μου. Μετά μπήκα κι γω σ’ αυτό το παιχνίδι του << ’13>> κι ένιωσα ακόμα πιο άσχημα.

Ανέκαθεν , σιχαινόμουν τον αριθμό 13 . Είναι μονός , με κιλά και πολύ άσχημη φήμη… κοινώς γαμήσε τα!

Αυτή η αντιπαθής ύπαρξη χρονιάς τελικά αποδείχθηκε καταλυτική…και ένας κόμπος με έσφιξε ..Εγώ βρήκα καλά ! Πολύ εγωιστική αντίληψη. Ναι, βρήκα καλά …όχι για όλους. Για μένα.  Ακόμα πιο εγωιστικό.

Όταν μπήκε η προηγούμενη χρονιά φοβόμουν, δεν ήξερα που παν ‘ τα 4 , τα 6 , τα 8 . 

Κοινώς, χαμός.

Ήταν το ’13 που ξεκαθάρισα με μενα και τους γύρω μου. Έχασα φίλους και κέρδισα ισορροπίες.

Ήταν το ’13 που έμαθα πως είναι να έχεις ασφάλεια γύρω σου.. και 2-3 άτομα , όχι πολλά , ίσα ίσα για να σου κρατούν το χέρι , για να ξυπνήσεις και να δεις ένα μήνυμα έννοιας.

Ήταν το ’13 που αποφάσισα να κατεβάσω τη μάσκα που χρόνια κουβάλαγα και να με δω στον καθρέφτη όπως ήμουν ..χωρίς φτιασιδώματα, χωρίς ‘’πρέπει’’ για μένα , για σένα , για όλους.

Έβγαλα τη μάσκα που με καθιστούσε ‘’καλή’’ σε όλους τους άλλους και είδα πολλά. Είδα τι θέλω, είδα ποια είμαι. Είδα τα όνειρα τα δικά μου και ξέρεις κάτι; Είδα ότι ‘μπορώ’ τα πάντα.

Πολλά βράδια κάνω μια ευχή.. να ‘χω δύναμη , να είναι τα όνειρα μου η ζωή μου. 

Να κάνω τη ζωή μου πραγματικότητα.

Μάλλον, γι αυτό άλλαξα – μέσα σε ένα τρίμηνο είδα την πιο αχρεία όψη του ονείρου μου και το ερωτεύτηκα ακόμα πιο πολύ.

Έμαθα να χρησιμοποιώ πιο ‘σοφά’ τα φίλτρα των καιρών μας . Να εκτιμώ τη σιωπή ..μεγάλη κουβέντα η σιωπή – ακόμα με δυσκολεύει..

Μετά από 4 μήνες διαρκούς δουλειάς , σήμερα , μέρα 10^η είναι της ανάσας μου για την νέα χρονιά. Για αποχαιρετιστήριο , μια καθηγήτρια ρώτησε 

‘’ τώρα , που θα καθαρίσει το τοπίο , σκεφτείτε : αξίζει; ‘’

Δεν σκέφτηκα πολύ,

 Ναι! Αξίζει.

Γιατί;

Γιατί , αυτό είμαι …και αξίζουν τα πάντα γι αυτό που είμαι.

10 μέρες , διαβάζω πολύ και κρύβομαι μέσα σε παραστάσεις ,ιστορίες και παραμύθια . 10 μέρες ψαχουλεύω τρόπους για να μπω κι ‘γω στη ζωή του κάθε ήρωα. 4 μήνες χάνομαι στα παραμύθια του Ίψεν , του Λόρκα ,σε Δίψες και Λογικές απαντήσεις.

Και τώρα ξέρω κάτι απλό: Ο αγώνας γι αυτό που είμαι , είναι ο πιο σημαντικός της ζωής μου και θα γίνω η καλύτερη.. για μένα .

Το 2014 , το περιμένω και εύχομαι πολλά..πάνω απ όλα εύχομαι , όλο και περισσότεροι να βγάζουν τις μάσκες τους, να βλέπουν τα όνειρα τους , να εκτιμούν και την παραμικρή ακτίδα φωτός. Και κάθε χρονιά ..να γινόμαστε οι καλύτεροι των ονείρων μας.

Καλή Χρονιά!

Παραμύθια μιας Φωνής

‘’Ήτανε ένα παιδί και κάτω από το κρεβάτι του πλαγιάζανε τις νύχτες δυο ληστές.
Άκουγε κάθε νύχτα τα μαχαίρια τους, άκουγε τα σκοτεινά τους λόγια.
Κι έλεγε ο ένας: "Να τον πάμε στα βουνά, να τον κάνουμε ληστή."
Κι έλεγε ο άλλος: "Να του βγάλουμε τα μάτια, να τον κάνουμε τσιγγάνο βιολιτζή."
Κάθε νύχτα το παιδί, τρελό απ’ το φόβο του, μες από κάμαρες και σκάλες και διαδρόμους, τους ξέφευγε για να χωθεί στην αγκαλιά της.
Κι εκείνη το ‘παιρνε, και το χάιδευε, το κοίμιζε πάντα με το ίδιο παραμύθι:
Ήτανε ένα παιδί και κάτω από το κρεβάτι του πλαγιάζανε τις νύχτες δυο ληστές...’’

                                                                                              Γ. Παυλόπουλος

Είχε περάσει καιρός τελικά. Κι ο χρόνος άνεμος. Φυσάει , θεριεύει , αναστατώνει , σηκώνει τα πάντα στο πέρασμα του και συ μένεις εκεί. Κρατιέσαι όσο καλύτερα μπορείς . ίσα ίσα να επιβιώσεις κι ύστερα μαζεύεις  ότι απέμεινε…και ξανά…και ξανά…ξανά.

Είναι και κείνες οι στιγμές που το σκοτάδι σπάει σα να περνά μια δέσμη φώς μέσα απ’ τις περσίδες. Τι κι αν φυσαει , αν βρέχει , αν θαλασσοπνίγεσαι.

Σαν οι αλυσίδες γεννήσουν φτερά – τίποτα δε σταμάτα το πέταγμα τους. Κι ο άνεμος ,θαρρείς κυριεύεται , ημερώνει , γιατί έχει δύναμη το φως. Δίνει δύναμη το φως.

Μια τέτοια βραδιά είναι η αποψινή. Βράδυ δύναμης και φωτός. Ένα όνειρο με άρωμα Μεσογείου. Σήμερα οι αλυσίδες του σήμερα , του τώρα έσπασαν. Απόψε απλά πεταγες… Εγώ είχα όμορφο ταξίδι. Ξεκίνησα από Ισπανία , πήγα Ιταλία , μια στάση Σαρδηνία και τέλος Καραϊβική.

Κι είχα όμορφη παρέα , παρέα παντοτινη. Μου κλεισε και το μάτι ο Χατζιδάκις…ναι ναι! Αλήθεια! Αντίκρισα τις αποχρώσεις της Λιλιπούπολης. Όμορφα ήταν… ειδά χρώματα , τόπους , πολιτείες – ξεχασμένες αγάπες και ανομολόγητα πάθη.

Σπουδαία φωνή , μοναδική χροιά , ιδιαίτερη παρουσία. Η Σαβίνα Γιαννάτου δεν έκανε τίποτα σήμερα. Απλά , γέμισε ένα θέατρο , έφερε την παρέα της και μας έπιασε απ το χέρι. Αποφάσισε να πάμε ταξίδι και το κάναμε. Κάθε ανασα και μια εξομολόγηση. Πόνος , δάκρυα , πίκρα και χαμογελα. Όλα υπήρχαν σε έναν ψίθυρο ,μια μελωδία και σε νότες που λίγες φωνές αγγίζουν.

Ανατριχιαστική παρουσία. Δύο ώρες προγράμματος άφηναν την αίσθηση 40λεπτου προγράμματος και απλά ήθελες κι άλλο – κι άλλο.

Ολάκερη η βραδιά ήταν μια απτή απόδειξη πως όλα είναι δυνατά. Όνειρα και επιθυμίες δεν παγώνουν μπροστά σ’ εμπόδια και δυσκολίες… Πιάνο, φλάουτο ,κλαρινέτο μαντολίνο, βιολί, κιθάρα, κόντρα μπάσο και ντραμς . Εξαίρετοι μουσικοί – δικά μας παιδιά – σε ενορχήστρωση του κ. Μπουφίδη ανέδειξαν την αξία του ωδείου τους με τη μουσική τους. Γιατί για δύο ώρες έφυγε η στάχτη απ’ τις ζωές και ανασάναμε ξανά.

Σε μια όμορφη βραδιά που όλα ήταν δυνατά – ακόμα και στον ομφαλό της Ελλάδας…ακόμα και εδώ.

 

Φωτογραφία : Γιάννης Κουλλιάς

TA ΛΟΥΚΕΤΑ

Από τα Κεριά του Καβάφη , στα Λουκέτα του σήμερα.

Χίλια μπράβο και εκατό συγχαρητήρια έχω να δώσω.  Χειροκροτώ και επικροτώ το τσίρκο στο οποίο ζω και αναπνέω. Μπράβο, όχι μπράβο.

Η αλήθεια είναι πως, όταν έπεσα στο κρεβατάκι μου χθες προετοιμαζόμουν για το σόου με τα σπαθιά, αλλά θέλατε να μας καταπλήξετε, ατιμούλικα, και προχωρήσατε στο grand finale - συγκινούμαι.

Τι χώρα, Θεέ μου (!), πόση ποικιλομορφία , σταθερότητα και πάνω από όλα ηθική?! Ανατριχιάζω ,και μόνο στη σκέψη της έγνοιας που τρέφει η κυβέρνηση για τους πολίτες. Γιατί στην τελική για ποιον τα κάνουν όλα? Για εμας. Και εμείς οι αναίσθητοι τους κατηγορούμε. Αδικία…

Ποιο τσίρκο Μετράνο και αηδίες κυρίες και κύριοι…. Τσίρκο η ‘ΒΟΥΛΗ’ : και σήμερα στην πόλη σας, για λίγες μόνο παραστάσεις και με πολλές εκπλήξεις που θα ανατρέψουν τις αδιάφορες και εξαθλιωμένες ζωούλες σας. Είμαστε ένοπλοι , αγράμματοι και πάνω από όλα πατριώτες! Το πρόγραμμα περιλαμβάνει:

1.    Μνημονιακή παράσταση με ακολουθία μουσικής

2.    Γερμανία – Ελλάδα , ένα παθιάρικο τάνγκο

3.    Ο κακός Βενιζέλος και τρία γουρουνάκια

4.    Τσοχατζοπουλος : μια νύχτα στο Παρίσι

5.    Οι Άγριοι (ξέρετε ποιους λέω…!)

6.    Grand Finale : Τσουρουφλιστά λουκέτα

Παράπονο δεν έχετε, απ ‘όλα έχει ο μπαχτσες. Σας περιμένουμε!

***

Και επειδή, παρά το νεαρό της ηλικίας μου, θαρρώ πως υπάρχουν συμπτώματα Αλτσχάιμερ στον οργανισμό μου , ανακεφαλαιώνω: Είμαι η Ειρήνη, ζω στην Ελλάδα. Η Ελλάδα έχει το πολίτευμα της δημοκρατίας. Τι είναι η δημοκρατία? Η δημοκρατία , υποτίθεται – διαβάζω – μου είπαν , είναι το πολίτευμα που ισχύει η συλλογική άσκηση εξουσίας, πρεσβεύει η ισότητα, η ελευθερία Λόγου, Τύπου, Ενημέρωσης …και δε συμμαζεύεται.

Όμως, (καταγγελία ΣΟΚ) τα βιβλία και όσοι λένε τα παραπάνω , λογικά, παραπληροφορούν. Διότι, απ’ ότι βλέπω , τουλάχιστον , έμπρακτα στην Ελλάδα, επικρατεί η βία, ο ρατσισμός, η καταπίεση και τα πραξικοπήματα.

Κάτσε, να δεις τώρα , που είχα διαβάσει για ένα πραξικόπημα …να ‘ταν τότε με τον Παπαδόπουλο? Καλέ , τότε ήταν (!), αλλά το ’67 , επικρατούσε η Χούντα …ποιος κάνει λάθος ,τελικά. ρε παιδιά , μπερδεύτηκα!

Αν τότε , που ίσχυαν αυτές οι συνθήκες, είχαμε Χούντα, πότε έγιναν τα βαφτίσια και η Χούντα – μετονομάστηκε Δημοκρατία? Δε με καλέσατε και πολύ στεναχωριέμαι …να σας ζήσει πάντως!

Άτακτο παιδί όμως, η δημοκρατίας ΣΑΣ , γιατί λίγο άφραγκη με έχει αφήσει και δεν της έχω κάνει τίποτα. Λίγο, κατάθλιψη παίζει σε οικογενειακό και ευρύτερο κύκλο – λεφτά τελειώνουν και τα valium εξαντλούνται!

Μόλις, έμαθα ότι λουκετ-ίστηκε η ΕΡΤ. Άρα, αύριο, θα περιμένω να λουκετ-ιστούν κι άλλες υπηρεσίες και να απολυθούν και οι γονείς μου, εξυπακούεται πως μέσα στην επόμενη 3ετία θα πληρώνω για τις σπουδές μου και μεθαύριο εγώ και η δουλειά θα είμαστε δύο έννοιες αντιφατικές! Η προσωποποίηση της ξεφτίλας! Το ζενίθ μιας τακτικής απόσβεσης κάθε αξίας και αρχής που μεγαλώσαμε. Απορώ και εξίσταμαι ,όμως, το πλαστικό χαμόγελο της ανακοίνωσης του δελτίου τύπου θα κάνει κανέναν άνεργο – πια- να νιώσει καλύτερα? Αν είναι δυνατόν , δηλαδή, η απόλυτη κοροϊδία μπροστά στα μάτια μας! Και όλα αυτά με φόντο μια κατακρεουργημένη και φενακισμένη δημοκρατία …του κερατά!

 Μα την Παναγία, πιστεύω , εκείνοι οι 300 – είναι κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο με μπύρες και πίτσες που δε μπορώ να φάω και παίζουνε μονοπολι – δεν εξηγείται. Για προχωρήσει το πιόνι έπρεπε να απολυθούν 3000 εργαζόμενοι (ή μάλλον , 2.656 για την ακρίβεια.) – τόσο απλά! Και απορώ, λουκέτο –γιατί δεν εφαρμόζεται στη Βουλή, το μοναδικό που κάνουν είναι να τρώνε, να καλύπτουν τετραγωνικά και να προκαλούν πονοκέφαλο, αυτά δεν είναι ΤΖΑΜΠΑ λεφτά???? Οεο???

Για την ώρα, περιμένω για φτάσει 24.00 να αποχαιρετήσω την ΕΤ3 , να φτάσει το 2014 και να μην είναι απολυμένοι οι δικοί μου και να πάψω κάποια στιγμή , στο μέλλον να νιώθω πως θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχα. Γιατί σε τέτοιο σημείο έχει οδηγήσει η φίλτατη κυβέρνηση μας τη νεολαία. Τώρα λέω ΕΓΩ ,πως θα ήταν πιο εύκολο για την οικογένεια μου να ΜΗΝ ΥΠΗΡΧΑ. Αλλά υπάρχω, και μάλλον όχι τυχαία, αν θέλετε να πάμε έτσι το παιχνιδάκι , δεν έχω κανένα πρόβλημα -πουλάω τρέλα… δεν τα παρατάω όμως, είμαι εδώ – μένω εδώ μόνο και μόνο για να γράφω τις αλήθειες , να μοιράζω χαμογέλα και να σας δω να καταρρέετε!

Άντε και του χρόνου μας!

Η ΠΛΑΚΑ

Είναι από αυτές τις νύχτες , που’χω μια νοσταλγία. Τα βραδιά που περνώ ξάγρυπνη παρέα με έναν παλιό γνώριμο, με φίλους που δε με ξεχνούν .

Μια τέτοια βραδιά , ταξιδεύω με σαντούρι σε ήχους πολίτικους, και θυμάμαι , αχ πόσα θυμάμαι. Χείμαρρος ή καλύτερα 'χίμαιρα' ο λογισμός μου.

Βλέπω πως πέρασε ο καιρός , πως πέρασαν τα χρόνια. Με κοιτάζω σε φωτογραφίες και ψάχνω να δω αν έχω το ίδιο βλέμμα , την ίδια ματιά ,έστω ένα απομεινάρι αγνότητας. Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες…

Αν με ρωτούσες , παλιότερα , πριν 5 χρόνια , 5 μήνες , 1 βδομάδα θα σου έλεγα ότι δεν έζησα κάτι ‘’ιδιαίτερο’’ , κάτι ‘’καθοριστικό’’ στην παιδική μου ηλικία  Κι αυτό , γιατί πάντα ζήλευα τις ιστορίες του παππού , της γιαγιάς , της μαμάς, του μπαμπά. Γιατί , πήγαιναν στο εξοχικό με καΐκι , έτρεχαν στο δρόμο με το βρακί, έκλεβαν κρυφά το βράδυ το αυτοκίνητο , κοιμόντουσαν όλοι μαζί σε κρέβατο. Γιατί στο τέλος της χρονιάς είχαν γυμναστικές επιδείξεις και μετά το σχολείο έτρεχαν πίσω από τον παγωτατζή.

Εγώ αυτά ζήλευα. Αυτά νόμιζα ότι άξιζαν. Αλλά οι εποχές άλλαξαν , εγώ ήρθα σε μια πιο ‘’ψηφιακή’’ κ’ απρόσωπη εκδοχή . Γι’αυτό και θαρρούσα δεν είχα μια ‘’μοναδική’’ παιδικότητα. Χάθηκαν , χάθηκαν όλα με ένα θάνατο. Τα 'κρυψα όλα σε ένα φιλί που δεν έδωσα ποτέ , και σε έναν αποχαιρετισμό που δεν ήταν όπως του έπρεπε.

 Κι ένας θάνατος τα φερε και πάλι στη μνήμη μου. Χάθηκε ένας παλιός γνώριμος, ένα χαμόγελο που θύμιζε τον εαυτό μου παιδί. Και μαζί με εκείνη τη γραφική φιγούρα , χαμένη στην εποχή της αγνότητας , όλα καταστράφηκαν. 

Θα μπορούσα να γράψω μόνο για εκείνη, μόνο για τα χάδια που μου έδινε όταν ήμουν μικρή , παρέα με άλλον έναν άγγελο που σημάδεψε τη ζωή μου. Ναι , θα μπορούσα να γράφω ώρες ολόκληρες για εκείνο το βλέμμα , που όσα χρόνια κι αν πέρναγαν με έβλεπε πάντα σαν εκείνο τον πεντάχρονο ανανά, και φώναζε από μακρία ‘’ κουτσουφάκι μου , γαλάζο’’ ! Περήφανη για την αγάπη , για τη χαρά , για τη ζωή, ίσως και για το θάνατο…

Που να φανταστω ότι ο χαμός είναι σαν ντόμινο. Όταν γκρεμίζεται κάτι , τελικά , καταστρέφει πολλά γύρω του.

***

Το εξοχικό μου , εμένα , ξέρετε, είναι μια επίγεια Εδεμ. Όχι , γιατί είναι το δικό μου εξοχικό, όχι. Ούτε γιατί ο μπαμπάς μου είναι τόσο καλλιτέχνης που δεν συγκρίνεται τίποτα μαζί του. Όχι ! Όχι , γι αυτό. Όχι ,μόνο , γι’αυτό.

Τα Σκάλια είναι ένα χωριουδάκι –λίγων ατόμων  με ότι αυτό συνεπάγεται ( τσακωμούς για χωράφια , κατσίκες, φίλους που συναντιέσαι με ‘’μία φωνή’’ γιατί οι αυλές- χωράφια είναι γειτονικά, παρέες που ξενυχτάνε με φωτιά στη θάλασσα) 

Αυτά είναι τα Σκάλια . Ένας ξερότοπος , που δεν επιδέχεται κινητού – γιατί ‘’μια φωνή’’ αρκεί. Που εκ φύσεως μοιάζει ένας άλλος θεός να τα δημιούργησε : άγρια και τρυφερά. 

Τα Σκάλια είναι η μικρογραφία μιας γυναίκας. Τραχιά, σκληρά , απότομα , γλυκά και πάνω από όλα με πολλά μυστικά. Μια μικρογραφία της Καλύμνου.

Κάτω από τον κεντρικό δρόμο , υπήρχε ένα μονοπάτι. Απότομο , πρακτικά μια δίοδος κατά μήκος της πλαγιάς. Το μονοπάτι κατέληγε στην Πλάκα. Μία παραλία- κολπίσκος 20 μέτρων ( μπορεί να είναι και πολλά …) Μια παραλία τόσο μικρή , που χώραγε , δε χώραγε 15 άτομα.

Γεμάτη άμμος, τόσο διαφορετική από κάθε παραλία της Καλύμνου, άλλος κόσμος. Εκεί …εκεί είδα για πρώτη φορά τα άστρα . Εγώ , η θάλασσα και κάποια δάκρυα.

 Εκεί βρήκα την πρώτη μου παρηγοριά. Εκεί κατάφερα να θρηνήσω για πρώτη φορά. Εκεί οι φόβοι μου δεν είχαν υπόσταση, εκεί θάβονταν , τουλάχιστον μέχρι να επιστρέψω στην πραγματικότητα.

 Εκεί ο μπαμπάς μου ,μου έμαθε να αγαπήσω το σκοτάδι , και πηγαίναμε για μεταμεσονύχτιες οικογενειακές βουτιές το δεκαπενταύγουστο. Εκεί έκανα την πρώτη μου φωτιά, με φίλους παιδικούς- φίλους που ακόμα μου χαρίζουν ένα γλυκό χαμόγελο όταν με βλέπουν. Εμείς , η φωτιά και οι μπύρες …πολλές μπύρες! Εκεί γελούσαμε , λέγαμε ιστορίες και χανόμασταν …εκεί.

Δεξιά ο Αγ. Νικόλαος , από πάνω το νεκροταφείο και αριστερά βράχια, πολλά βράχια. όσο περισσότερα τα βράχια τόσο περισσότεροι οι θησαυροί.

Ήταν ,θυμάμαι, μια σπηλιά , υποθαλάσσια. Την ανακάλυψα πολλά χρόνια αργότερα. Χώραγε , 2 άτομα , το πολύ. Κι όλα αυτά η θάλασσα.

Η ίδια θάλασσα που έφερνε τους παππούδες μου , η ίδια θάλασσα που αγάπησε εμάς , εκείνη που πήρε μακριά αγαπημένα πρόσωπα , η ίδια θάλασσα που καταστρέψατε εσείς.

Δεν είχα καταλάβει ποτέ ότι αγαπούσα αυτό το μέρος τόσο πολύ. Φέρει το βάρος πολλών 

…ετών , ανθρώπων, ψυχών - πολλών…

Παλιότερα , δεν το ανεχόμουν. Φοβόμουν απίστευτα να κατέβω εκείνη την πλαγιά. Γεμάτη βότανα , μικρούς θάμνους , λουλουδάκια από δω κι από κει , αμυγδαλιές να ξεφυτρώνουν και χώμα …αυτό. Εγώ να φοβάμαι και η μάνα μου – φουλ στην αναισθησία – να μαζεύει βοτάνια! Έξαλλη δε εγώ. Όλα αυτά τα εκτίμησα πριν καμία 5ετια…ναι. Ναι! Όταν ένα μεσημέρι κατέβηκα μόνη μου εκείνη την πλαγιά. 

Τότε, κατέκτησα την Πλάκα δικαιωματικά!

Ένα τηλέφωνο στην αρχή της εβδομάδας άλλαξε πολλά. Όπως είπα τα Σκάλια , είναι ένα χωριό της Καλύμνου με ό,τι αυτό συνεπάγεται ,ακόμα και (ιδιαίτερα) με πολιτικές αντιπαραθέσεις και συμφέροντα!

Γιατί τι είναι πιο ‘’in’’ στην εποχή μας από ένα παραθαλάσσιο θέρετρο που το χτυπά το κύμα? Ε? Εν μέσω κρίσης , να μην πνίξεις τον καημό σου σε μια σπιταρόνα δίπλα στη θάλασσα? Όχιιι, τους καταλαβαίνω τους ανθρώπους.  Βέβαια , ναι , ναι . κρίση είναι αυτή .,μνημόνια πληρώνουμε (και δεν πληρώνουν αυτοί – αλλά άλλο θεμα αυτό)

Οι πολιτικοί ( τοπικοί κ εθνικοί) τα φαγανε? Όχι , βέβαια! Πως τολμώ?!

 Ως ανυποψίαστα πλάσματα αυτού του κόσμου ,λοιπόν, θα θελήσουν να φάνε ένα κομμάτι από το χωράφι σου για να έχει μεγαλύτερη άπλα η αυλή τους ( πως θα πινούν την καφεδιά οεο?) , θα σου κάνουν τη ζωή μαρτύριο με δικηγόρους , εργολάβους και λοιπά συμπαρομαρτούντα που τα τρως στη μάπα μια ζωή. Ε, θα ρίξουν και μια απειλή για τη δουλειά ( γιατί με γονείς δημόσιους υπαλλήλους , εύκολα πέφτουν οι απειλούλες ) και το κερασάκι στην τούρτα? Θα σπάσουνε το βουνό στη μέση , να κάνουνε – ΠΑΡΑΝΟΜΟ – δρόμο , να φτάνουνε στο σπιτάκι τους κύριοι!

Αυτά.

Ναι. Σπάσανε ,λοιπόν , το βουνό γιατί ξύπνησαν , και έντρομοι συνειδητοποίησαν <<που θα παρκάρουμε την αμαξάρα αγάπη μου? >>

Πάνε ,λοιπόν , δεντράκια , θάμνοι ,λουλουδάκια, ζωάκια, χώμα .Πάνε, τα πήρε ο γιάλος , τα σάρωσε ένα κύμα...ηλιθιότητας! Ναι , ναι και αντικαθιστούνται με ωραιότατα μπάζα , βέβαια! Όχι ,αν το κρίνουμε αντικειμενικά ,τί έχει στην τελική να σου προσφέρει ένας σκίνος? Σκιά να ξαποστάσεις πριν συνεχίσεις το δρόμο για το Γολγοθά της ανηφόρας? Το κοκκινόχωμα και τα μπάζα είναι σαφώς καλύτερα!

Η μάμα μου με δάκρυα , με πήρε και μου χαρακτήρισε την κατάσταση ως ‘’οικολογική καταστροφή’’.

Είμαι εδώ , λοιπόν ,σήμερα. Συνομήλικοι μου πέθαναν γιατί κρύωναν . Ανάβω κεράκι και προσεύχομαι να επιζήσω. Μιλάω με την οικογένεια μου , που μέρα με τη μέρα ‘’πέφτει’’ (κι ας μην το δείχνει). Τα βράδια ώρες ώρες δεν έχω μέλλον - δεν ξέρω γιατί το σκέφτομαι τα βράδια-. Πλέον δεν διαβάζω ειδήσεις γιατί κουράστηκα. Και νιώθω δάκρυα, ότι δεν έχω να προσφέρω τίποτα. Πως  ότι έκανα μέχρι τώρα ήταν ένα τίποτα , πως ότι κι αν προσπαθήσω να κάνω θα είναι είναι τίποτα. Γιατί τα όνειρα μου δεν είναι ‘’πρακτικά’’. Τα όνειρα μου , δεν βγάζουν λεφτά . Κι οι γονείς μου , μου λένε να ονειρεύομαι κι γω το μόνο που θέλω είναι ….είναι να κάνω το οτιδήποτε για να μην υπάρχει πια αυτή η μελαγχολία.

Κι αυτές τις βραδιές , που πνίγομαι από θλίψη, είχα να θυμάμαι την Πλάκα. Γιατί εκεί ήμουν παιδί , εκεί δεν είχα φοβους, εκεί όλα ήταν πιθανά.Γιατί εκεί τα όνειρα μου ζούσαν, και πλέον τα δολοφονήσατε εν ψυχρώ , για άλλη μια φορά.

Ευχαριστώ.

ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΕΙΡΗΝΗ

Μια συγγνώμη κι ένα ευχαριστώ...

Παραμονή σήμερα , και ενώ  βίωνα μία ιδιαίτερα χιτσοκ-ική σκηνή στο σπιτικό μου…ατμοί (παντού)- εγώ αφοσιωμένη -και ο μοσχαρίσιος κιμάς έτοιμος να με καρφώσει πίσωπλατα που τον σιγόβραζα εδώ και μισή ώρα-   προσπαθούσα να σκεφτώ τί ευχές να δώσω στους κοντινούς μου ανθρώπους… γιατί τα κλισέ δεν κολλάνε πια όσο να κάνεις.

Και τι να πεις? Καλή χρονιά!? Τα ίδια είπα και πέρσι και χαΐρι ουδέν. Οπότε μπαίνω σε πιο light μονοπάτια του τύπου ‘’ Υγεία –χαρά- ευτυχία’’. Τώρα το πώς αυτές οι τύπισσες , η Χαρά και η Ευτυχία, κάνουν τόσα χρόνια παρέα μεταξύ τους αλλά τον υπόλοιπο χρόνο πάντα τσακωμένες είναι – πάντα απορία το ‘χα …αλλά, εν τη ρύμη του λόγου!

Έτσι που λες αγαπητέ, ναι ..ναί – εγώ με τη μαχαίρα να κόβω πατάτες και λαχανικά και να μονολογώ! Γιατί, η κουζίνα είναι μεγάλο μυστήριο για τη γυναίκα φίλε αναγνώστη. Θα πεις τον πόνο σου στο κρεμμυδάκι ,και θα συνομιλήσεις με ό,τι ζαρζαβατικό κυκλοφορεί εντός , εκτός και επι τ' αυτά! Τα δε νεύρα…. η χαρά του νεροχύτη ,που αν έχει ακούσει ιστορίες και ιστορίες!

Η σημερινή επισκεψη μου , λοιπόν , με όλους τους άνωθεν φίλους ήταν δεόντος σιωπηλή. Τι να πω … απόρησα …λίγο το κρασάκι , λίγο η κούραση? Πολύ μουγκαμάρα αδελφέ μου . Ώσπου έντρομη συνειδητοποίησα ότι ο -εν μέρει- εφευρετικός μου μονόλογος ,  δεν είχε ανταπόκριση γιατί απλά και μόνο είχα ,πια, πάψει να μεγεθύνω καταστάσεις.

Εξαντλημένη ,πλέον, δίνοντας τεράστιες διαστάσεις σε θέματα , λάθη , πάθη , μυστικά; είχα ξεχάσει να δω την πραγματική διάμετρο που κατέχει το οτιδήποτε στη ζωή μου.

Γιατί πόσες φορές δεν μεγεθύνουμε καταστάσεις, ή πάλι - ακόμα χειρότερα δε δίνουμε ιδιαίτερη σημασία σε άλλες?

Ναι, μετά από τόσο καιρό ,απο πολλά δάκρυα και πόνο έφερα τις διαστάσεις στα μέτρα τους. Είδα τί αξίζει το κάθετι και τί ο εαυτός μου.

Γιατί εκεί είναι το μεγάλο στοίχημα, να δεις τί αξίζει ο εαυτός σου και να τον εκτιμήσεις αντίστοιχα.

Εξάλλου , γυάλινα κάστρα είμαστε, γυάλινοι κόσμοι. Εύθραυστοι , ανασφαλείς , ευαίσθητοι , σκληροί , δυνατοί – κι όμως! Μια απότομη κίνηση μας έχει γκρεμίσει .Και φτου και απ την αρχή !Να χτίσεις κάθε γωνιά , κάθε οχυρό. Να δεις μειονεκτήματα , πλεονεκτήματα. Να ζυγιάσεις ανθρώπους και να ξαναθέσεις προτεραιότητες. Να μην επαναλάβεις τα ίδια λάθη. Κι αν κάποια ήταν μοιραία, να ζεις με την ελπίδα πως ,όσο πόνο κι αν έσπειραν θα μπορέσεις να τον γιατρέψεις.

Οπότε , να το πάλι το καστράκι μας. Γιατί στο τέλος της μέρας δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από άμμο και νερό. Άμμος που ταξιδεύει στον άνεμο , και νερό που κυριεύει τη Γη .

Ταξιδεύοντας ,λοιπόν, την τελευταία χρονιά , ξεπέρασα τα όρια και γέννησα πόνο . Πόνο που προσπαθώ να απαλύνω μεχρι σήμερα , λάθη που δεν μπορώ να διαγράψω αλλά πασχίζω να διορθώσω. Κι όσο κι αν κουράζομαι και πονάω , τόσο νιώθω ζωντάνη. Γιατί έμαθα να θέτω σωστές προτεραιότητες , να μην αμφισβητώ όσα δεδομένα μου έχουν δωθεί και να παίζω στο σκάκι της ζωής σαν βασίλισσα κι όχι σαν πιόνι.Γιατί λάθη κάνω …πολλά – αλλά σηκώνομαι και πάλι στα πόδια με θεμέλια πιο γερά!

Οπότε εύχομαι , να έχουμε μέλλον. Εύχομαι να παλεύουμε γι αυτό . Και ας συνειδητοποιήσουμε πιά ότι η δύναμη, είναι κάτι πολύ υποκειμενικό. Εμεις την καθορίζουμε. Ίσως στο σκάκι της ζωής να μην είμαστε και τόσο πολύ ‘’πιονια’’ όσο θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε!

Οπότε εύχομαι με το καλό να ξεκουμπιστεί το ’12 (και καθόλου δε θα μου λείψει), Υγεία να ‘χετε –μακάρι να παίρνετε λιγότερα ψυχοφάρματα τούτη τη χρονιά, και η Χαρα και η Ευτυχία να μοιράσουν τα τσανάκια τους μπας και δούμε άσπρη μέρα.

Αυτά!

Υ.Γ. Το ’12  το αποχαιρετώ με μια συγγνώμη και ένα ευχαριστώ , που είχα ξεχάσει να πω όταν έπρεπε, σε εκείνους που έπρεπε.

‘’Αν…’’

‘’Σ’αγαπούσα πριν μας δω μαζί…’’ , πόσο ωραία φράση, με τι βαριά σημασία… πόσο απατηλή πραγματικότητα .Νομίζω ότι οι λέξεις αυτές συνθέτουν μια πρόταση που ,ίσως να έχει τη δύναμη να ανατρέψει κάθε γνωστό δεδομένο της μέχρι τώρα ζωής σου, να χαλάσει κάθε ισορροπία, να σπάσει κάθε γυάλινη ασπίδα ,να σε γονατίσει , να σε μαχαιρώσει , να σε ανυψώσει.

Σας έχει τύχει να βγείτε από μια αίθουσα και να σιγοψιθυρίζετε μια λέξη …τόσο μικρή , τόσο ασήμαντη , σχεδόν άφαντη ?….κι όμως θεμέλιο της ανθρώπινης φύσης που παραπαίει μες το χωροχρόνο

 Για ένα ‘’αν…’’. Όλα για ένα αν …κι αν πήγαινα , αν όχι , αν μίλαγα , αν σιωπούσα…φαύλος κύκλος, μια σισύφεια προσπάθεια για ...ζωή!Τόσοι δρόμοι , τόσα σενάρια , τόσα σταυροδρόμια ,που αργά-πολύ αργά χαράζουν τα παρακλάδια της ζωής μας . Αποφάσεις μικρές- με μεγάλα αντίκτυπα, με δύναμη που αφοπλίζει , με συνέπειες ανατριχιαστικές.

Ο λόγος , διόλου εμφανής . ‘’Αν…’’ και Χριστόφορος Παπακαλιάτης. Κι όσο κι αν περίμενα να απογοητευτώ  μετά από τις μέτριες κριτικές που άκουγα από δω κι από εκεί, μια ευχάριστη έκπληξη σημάδεψε το βράδυ μου .Ξεκίνησα βλέποντας την ταινία όσο πιο ψυχρά μπορούσα. Πατούσα πάνω σε σκηνοθετικές τεχνικές , υποκριτικές δυνατότητες, και σενάριο. Μόνο που μέχρι το τέλος …δάκρυσα, γέλασα, πόνεσα, ανατρίχιασα, αφέθηκα, και μέχρι να βγω από την αίθουσα οι επιλογές, οι δυνατότητες και οι σταθμοί της ζωής μου ήδη είχαν μπει σε μια ζυγαριά. Αν δεν ήμουν εδώ , αν δεν είχα φύγει, αν δεν επέμενα, αν δεν πάλευα, αν …

Ιδιαίτερα ανατρεπτικό σενάριο. Δύο παράλληλοι κόσμοι ,ο ίδιος χρόνος, ο ίδιος ήρωας και ιδού ο Ιανός. Μοναδικός θεός, ξέρετε – ο θεος με τα δύο πρόσωπα-νομίζω εκφράζει απόλυτα την ανθρώπινη παράνοια . Γιατί ο καθένας κρύβει μέσα του το φως και το σκοτάδι… και τα δύο-παντα !Το ποιο θα υπερισχύσει, κρίνεται στις αποφάσεις!    

Αποφάσεις. Τελικά δεν είχε να κάνει με το ‘’αν…’’ αλλά με τις αποφάσεις. Τον εκτυφλωτικό εκείνο προβολέα που σημαδεύει το μονοπάτι μας. Θάνατος , ζωή , έρωτας, πάθος , προδοσία – είναι όλες φράσεις κλισε – που αποδώθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Με φόντο την Ελλάδα της κρίσης , ο Δημήτρης και η Χριστίνα παρουσιάζουν μπροστά μας το ‘’αν…’’ με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

 Ερμηνείες , υπέροχες –, ώρες –ώρες ιδιαίτερα θεατρικές για τη μεγάλη οθόνη, όχι όμως απαραίτητα αποτρεπτικές – σίγουρα διαφορετικές! Φωτογραφία που θύμιζε πίνακα του Μονέ με μια αλλιώτικα ρεαλιστική σκηνοθεσία. Κάποια αμερικάνικα στοιχεία που πολύ θα ήθελα να ισχύουν στην Ελλάδα (τύπου εφημερεύων κτηνίατρος κλπ) Ηθοποιοί ένας κι ένας( νομίζω ότι πάντοτε η επιλογή είναι κύριο χαρακτηριστικό του Παπακαλιάτη, για μια επιτυχία). Ένα ταξίδι στην πιο όμορφη γωνιά της Αθήνας – για να αγαπήσουμε την πρωτεύουσα και πάλι ( το καταφερε!). Συγκλονιστική επιλογή μουσικής ( όπως πάντα!) 

Το απομεινάρι της βραδιάς(;) , για μένα ένα απίστευτο κείμενο. Μετάνιωσα πολύ κατά τη διάρκεια της προβολής που δεν είχα ένα μπλοκ να σημειώσω φράσεις , λόγια. Καλογραμμένο , μετρημένο , υπέροχο!

Άξιζε!

 Με την ανατριχιαστική φωνή της Γαλάνη …χαιρετώ!

Υ.Γ Η ζυγαριά που ανέφερα πιο πάνω… νομίζω ότι βοηθαει να δεις ποιος έισαι! Δεν την έχω εξισορροπήσει ακόμα αλλά , ανακάλυψα στοιχεία που δεν ήξερα πως έχω , και σίγουρα δε μετάνιωσα για όσα είμαι!