TA ΛΟΥΚΕΤΑ

Από τα Κεριά του Καβάφη , στα Λουκέτα του σήμερα.

Χίλια μπράβο και εκατό συγχαρητήρια έχω να δώσω.  Χειροκροτώ και επικροτώ το τσίρκο στο οποίο ζω και αναπνέω. Μπράβο, όχι μπράβο.

Η αλήθεια είναι πως, όταν έπεσα στο κρεβατάκι μου χθες προετοιμαζόμουν για το σόου με τα σπαθιά, αλλά θέλατε να μας καταπλήξετε, ατιμούλικα, και προχωρήσατε στο grand finale - συγκινούμαι.

Τι χώρα, Θεέ μου (!), πόση ποικιλομορφία , σταθερότητα και πάνω από όλα ηθική?! Ανατριχιάζω ,και μόνο στη σκέψη της έγνοιας που τρέφει η κυβέρνηση για τους πολίτες. Γιατί στην τελική για ποιον τα κάνουν όλα? Για εμας. Και εμείς οι αναίσθητοι τους κατηγορούμε. Αδικία…

Ποιο τσίρκο Μετράνο και αηδίες κυρίες και κύριοι…. Τσίρκο η ‘ΒΟΥΛΗ’ : και σήμερα στην πόλη σας, για λίγες μόνο παραστάσεις και με πολλές εκπλήξεις που θα ανατρέψουν τις αδιάφορες και εξαθλιωμένες ζωούλες σας. Είμαστε ένοπλοι , αγράμματοι και πάνω από όλα πατριώτες! Το πρόγραμμα περιλαμβάνει:

1.    Μνημονιακή παράσταση με ακολουθία μουσικής

2.    Γερμανία – Ελλάδα , ένα παθιάρικο τάνγκο

3.    Ο κακός Βενιζέλος και τρία γουρουνάκια

4.    Τσοχατζοπουλος : μια νύχτα στο Παρίσι

5.    Οι Άγριοι (ξέρετε ποιους λέω…!)

6.    Grand Finale : Τσουρουφλιστά λουκέτα

Παράπονο δεν έχετε, απ ‘όλα έχει ο μπαχτσες. Σας περιμένουμε!

***

Και επειδή, παρά το νεαρό της ηλικίας μου, θαρρώ πως υπάρχουν συμπτώματα Αλτσχάιμερ στον οργανισμό μου , ανακεφαλαιώνω: Είμαι η Ειρήνη, ζω στην Ελλάδα. Η Ελλάδα έχει το πολίτευμα της δημοκρατίας. Τι είναι η δημοκρατία? Η δημοκρατία , υποτίθεται – διαβάζω – μου είπαν , είναι το πολίτευμα που ισχύει η συλλογική άσκηση εξουσίας, πρεσβεύει η ισότητα, η ελευθερία Λόγου, Τύπου, Ενημέρωσης …και δε συμμαζεύεται.

Όμως, (καταγγελία ΣΟΚ) τα βιβλία και όσοι λένε τα παραπάνω , λογικά, παραπληροφορούν. Διότι, απ’ ότι βλέπω , τουλάχιστον , έμπρακτα στην Ελλάδα, επικρατεί η βία, ο ρατσισμός, η καταπίεση και τα πραξικοπήματα.

Κάτσε, να δεις τώρα , που είχα διαβάσει για ένα πραξικόπημα …να ‘ταν τότε με τον Παπαδόπουλο? Καλέ , τότε ήταν (!), αλλά το ’67 , επικρατούσε η Χούντα …ποιος κάνει λάθος ,τελικά. ρε παιδιά , μπερδεύτηκα!

Αν τότε , που ίσχυαν αυτές οι συνθήκες, είχαμε Χούντα, πότε έγιναν τα βαφτίσια και η Χούντα – μετονομάστηκε Δημοκρατία? Δε με καλέσατε και πολύ στεναχωριέμαι …να σας ζήσει πάντως!

Άτακτο παιδί όμως, η δημοκρατίας ΣΑΣ , γιατί λίγο άφραγκη με έχει αφήσει και δεν της έχω κάνει τίποτα. Λίγο, κατάθλιψη παίζει σε οικογενειακό και ευρύτερο κύκλο – λεφτά τελειώνουν και τα valium εξαντλούνται!

Μόλις, έμαθα ότι λουκετ-ίστηκε η ΕΡΤ. Άρα, αύριο, θα περιμένω να λουκετ-ιστούν κι άλλες υπηρεσίες και να απολυθούν και οι γονείς μου, εξυπακούεται πως μέσα στην επόμενη 3ετία θα πληρώνω για τις σπουδές μου και μεθαύριο εγώ και η δουλειά θα είμαστε δύο έννοιες αντιφατικές! Η προσωποποίηση της ξεφτίλας! Το ζενίθ μιας τακτικής απόσβεσης κάθε αξίας και αρχής που μεγαλώσαμε. Απορώ και εξίσταμαι ,όμως, το πλαστικό χαμόγελο της ανακοίνωσης του δελτίου τύπου θα κάνει κανέναν άνεργο – πια- να νιώσει καλύτερα? Αν είναι δυνατόν , δηλαδή, η απόλυτη κοροϊδία μπροστά στα μάτια μας! Και όλα αυτά με φόντο μια κατακρεουργημένη και φενακισμένη δημοκρατία …του κερατά!

 Μα την Παναγία, πιστεύω , εκείνοι οι 300 – είναι κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο με μπύρες και πίτσες που δε μπορώ να φάω και παίζουνε μονοπολι – δεν εξηγείται. Για προχωρήσει το πιόνι έπρεπε να απολυθούν 3000 εργαζόμενοι (ή μάλλον , 2.656 για την ακρίβεια.) – τόσο απλά! Και απορώ, λουκέτο –γιατί δεν εφαρμόζεται στη Βουλή, το μοναδικό που κάνουν είναι να τρώνε, να καλύπτουν τετραγωνικά και να προκαλούν πονοκέφαλο, αυτά δεν είναι ΤΖΑΜΠΑ λεφτά???? Οεο???

Για την ώρα, περιμένω για φτάσει 24.00 να αποχαιρετήσω την ΕΤ3 , να φτάσει το 2014 και να μην είναι απολυμένοι οι δικοί μου και να πάψω κάποια στιγμή , στο μέλλον να νιώθω πως θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχα. Γιατί σε τέτοιο σημείο έχει οδηγήσει η φίλτατη κυβέρνηση μας τη νεολαία. Τώρα λέω ΕΓΩ ,πως θα ήταν πιο εύκολο για την οικογένεια μου να ΜΗΝ ΥΠΗΡΧΑ. Αλλά υπάρχω, και μάλλον όχι τυχαία, αν θέλετε να πάμε έτσι το παιχνιδάκι , δεν έχω κανένα πρόβλημα -πουλάω τρέλα… δεν τα παρατάω όμως, είμαι εδώ – μένω εδώ μόνο και μόνο για να γράφω τις αλήθειες , να μοιράζω χαμογέλα και να σας δω να καταρρέετε!

Άντε και του χρόνου μας!

Η ΠΛΑΚΑ

Είναι από αυτές τις νύχτες , που’χω μια νοσταλγία. Τα βραδιά που περνώ ξάγρυπνη παρέα με έναν παλιό γνώριμο, με φίλους που δε με ξεχνούν .

Μια τέτοια βραδιά , ταξιδεύω με σαντούρι σε ήχους πολίτικους, και θυμάμαι , αχ πόσα θυμάμαι. Χείμαρρος ή καλύτερα 'χίμαιρα' ο λογισμός μου.

Βλέπω πως πέρασε ο καιρός , πως πέρασαν τα χρόνια. Με κοιτάζω σε φωτογραφίες και ψάχνω να δω αν έχω το ίδιο βλέμμα , την ίδια ματιά ,έστω ένα απομεινάρι αγνότητας. Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες…

Αν με ρωτούσες , παλιότερα , πριν 5 χρόνια , 5 μήνες , 1 βδομάδα θα σου έλεγα ότι δεν έζησα κάτι ‘’ιδιαίτερο’’ , κάτι ‘’καθοριστικό’’ στην παιδική μου ηλικία  Κι αυτό , γιατί πάντα ζήλευα τις ιστορίες του παππού , της γιαγιάς , της μαμάς, του μπαμπά. Γιατί , πήγαιναν στο εξοχικό με καΐκι , έτρεχαν στο δρόμο με το βρακί, έκλεβαν κρυφά το βράδυ το αυτοκίνητο , κοιμόντουσαν όλοι μαζί σε κρέβατο. Γιατί στο τέλος της χρονιάς είχαν γυμναστικές επιδείξεις και μετά το σχολείο έτρεχαν πίσω από τον παγωτατζή.

Εγώ αυτά ζήλευα. Αυτά νόμιζα ότι άξιζαν. Αλλά οι εποχές άλλαξαν , εγώ ήρθα σε μια πιο ‘’ψηφιακή’’ κ’ απρόσωπη εκδοχή . Γι’αυτό και θαρρούσα δεν είχα μια ‘’μοναδική’’ παιδικότητα. Χάθηκαν , χάθηκαν όλα με ένα θάνατο. Τα 'κρυψα όλα σε ένα φιλί που δεν έδωσα ποτέ , και σε έναν αποχαιρετισμό που δεν ήταν όπως του έπρεπε.

 Κι ένας θάνατος τα φερε και πάλι στη μνήμη μου. Χάθηκε ένας παλιός γνώριμος, ένα χαμόγελο που θύμιζε τον εαυτό μου παιδί. Και μαζί με εκείνη τη γραφική φιγούρα , χαμένη στην εποχή της αγνότητας , όλα καταστράφηκαν. 

Θα μπορούσα να γράψω μόνο για εκείνη, μόνο για τα χάδια που μου έδινε όταν ήμουν μικρή , παρέα με άλλον έναν άγγελο που σημάδεψε τη ζωή μου. Ναι , θα μπορούσα να γράφω ώρες ολόκληρες για εκείνο το βλέμμα , που όσα χρόνια κι αν πέρναγαν με έβλεπε πάντα σαν εκείνο τον πεντάχρονο ανανά, και φώναζε από μακρία ‘’ κουτσουφάκι μου , γαλάζο’’ ! Περήφανη για την αγάπη , για τη χαρά , για τη ζωή, ίσως και για το θάνατο…

Που να φανταστω ότι ο χαμός είναι σαν ντόμινο. Όταν γκρεμίζεται κάτι , τελικά , καταστρέφει πολλά γύρω του.

***

Το εξοχικό μου , εμένα , ξέρετε, είναι μια επίγεια Εδεμ. Όχι , γιατί είναι το δικό μου εξοχικό, όχι. Ούτε γιατί ο μπαμπάς μου είναι τόσο καλλιτέχνης που δεν συγκρίνεται τίποτα μαζί του. Όχι ! Όχι , γι αυτό. Όχι ,μόνο , γι’αυτό.

Τα Σκάλια είναι ένα χωριουδάκι –λίγων ατόμων  με ότι αυτό συνεπάγεται ( τσακωμούς για χωράφια , κατσίκες, φίλους που συναντιέσαι με ‘’μία φωνή’’ γιατί οι αυλές- χωράφια είναι γειτονικά, παρέες που ξενυχτάνε με φωτιά στη θάλασσα) 

Αυτά είναι τα Σκάλια . Ένας ξερότοπος , που δεν επιδέχεται κινητού – γιατί ‘’μια φωνή’’ αρκεί. Που εκ φύσεως μοιάζει ένας άλλος θεός να τα δημιούργησε : άγρια και τρυφερά. 

Τα Σκάλια είναι η μικρογραφία μιας γυναίκας. Τραχιά, σκληρά , απότομα , γλυκά και πάνω από όλα με πολλά μυστικά. Μια μικρογραφία της Καλύμνου.

Κάτω από τον κεντρικό δρόμο , υπήρχε ένα μονοπάτι. Απότομο , πρακτικά μια δίοδος κατά μήκος της πλαγιάς. Το μονοπάτι κατέληγε στην Πλάκα. Μία παραλία- κολπίσκος 20 μέτρων ( μπορεί να είναι και πολλά …) Μια παραλία τόσο μικρή , που χώραγε , δε χώραγε 15 άτομα.

Γεμάτη άμμος, τόσο διαφορετική από κάθε παραλία της Καλύμνου, άλλος κόσμος. Εκεί …εκεί είδα για πρώτη φορά τα άστρα . Εγώ , η θάλασσα και κάποια δάκρυα.

 Εκεί βρήκα την πρώτη μου παρηγοριά. Εκεί κατάφερα να θρηνήσω για πρώτη φορά. Εκεί οι φόβοι μου δεν είχαν υπόσταση, εκεί θάβονταν , τουλάχιστον μέχρι να επιστρέψω στην πραγματικότητα.

 Εκεί ο μπαμπάς μου ,μου έμαθε να αγαπήσω το σκοτάδι , και πηγαίναμε για μεταμεσονύχτιες οικογενειακές βουτιές το δεκαπενταύγουστο. Εκεί έκανα την πρώτη μου φωτιά, με φίλους παιδικούς- φίλους που ακόμα μου χαρίζουν ένα γλυκό χαμόγελο όταν με βλέπουν. Εμείς , η φωτιά και οι μπύρες …πολλές μπύρες! Εκεί γελούσαμε , λέγαμε ιστορίες και χανόμασταν …εκεί.

Δεξιά ο Αγ. Νικόλαος , από πάνω το νεκροταφείο και αριστερά βράχια, πολλά βράχια. όσο περισσότερα τα βράχια τόσο περισσότεροι οι θησαυροί.

Ήταν ,θυμάμαι, μια σπηλιά , υποθαλάσσια. Την ανακάλυψα πολλά χρόνια αργότερα. Χώραγε , 2 άτομα , το πολύ. Κι όλα αυτά η θάλασσα.

Η ίδια θάλασσα που έφερνε τους παππούδες μου , η ίδια θάλασσα που αγάπησε εμάς , εκείνη που πήρε μακριά αγαπημένα πρόσωπα , η ίδια θάλασσα που καταστρέψατε εσείς.

Δεν είχα καταλάβει ποτέ ότι αγαπούσα αυτό το μέρος τόσο πολύ. Φέρει το βάρος πολλών 

…ετών , ανθρώπων, ψυχών - πολλών…

Παλιότερα , δεν το ανεχόμουν. Φοβόμουν απίστευτα να κατέβω εκείνη την πλαγιά. Γεμάτη βότανα , μικρούς θάμνους , λουλουδάκια από δω κι από κει , αμυγδαλιές να ξεφυτρώνουν και χώμα …αυτό. Εγώ να φοβάμαι και η μάνα μου – φουλ στην αναισθησία – να μαζεύει βοτάνια! Έξαλλη δε εγώ. Όλα αυτά τα εκτίμησα πριν καμία 5ετια…ναι. Ναι! Όταν ένα μεσημέρι κατέβηκα μόνη μου εκείνη την πλαγιά. 

Τότε, κατέκτησα την Πλάκα δικαιωματικά!

Ένα τηλέφωνο στην αρχή της εβδομάδας άλλαξε πολλά. Όπως είπα τα Σκάλια , είναι ένα χωριό της Καλύμνου με ό,τι αυτό συνεπάγεται ,ακόμα και (ιδιαίτερα) με πολιτικές αντιπαραθέσεις και συμφέροντα!

Γιατί τι είναι πιο ‘’in’’ στην εποχή μας από ένα παραθαλάσσιο θέρετρο που το χτυπά το κύμα? Ε? Εν μέσω κρίσης , να μην πνίξεις τον καημό σου σε μια σπιταρόνα δίπλα στη θάλασσα? Όχιιι, τους καταλαβαίνω τους ανθρώπους.  Βέβαια , ναι , ναι . κρίση είναι αυτή .,μνημόνια πληρώνουμε (και δεν πληρώνουν αυτοί – αλλά άλλο θεμα αυτό)

Οι πολιτικοί ( τοπικοί κ εθνικοί) τα φαγανε? Όχι , βέβαια! Πως τολμώ?!

 Ως ανυποψίαστα πλάσματα αυτού του κόσμου ,λοιπόν, θα θελήσουν να φάνε ένα κομμάτι από το χωράφι σου για να έχει μεγαλύτερη άπλα η αυλή τους ( πως θα πινούν την καφεδιά οεο?) , θα σου κάνουν τη ζωή μαρτύριο με δικηγόρους , εργολάβους και λοιπά συμπαρομαρτούντα που τα τρως στη μάπα μια ζωή. Ε, θα ρίξουν και μια απειλή για τη δουλειά ( γιατί με γονείς δημόσιους υπαλλήλους , εύκολα πέφτουν οι απειλούλες ) και το κερασάκι στην τούρτα? Θα σπάσουνε το βουνό στη μέση , να κάνουνε – ΠΑΡΑΝΟΜΟ – δρόμο , να φτάνουνε στο σπιτάκι τους κύριοι!

Αυτά.

Ναι. Σπάσανε ,λοιπόν , το βουνό γιατί ξύπνησαν , και έντρομοι συνειδητοποίησαν <<που θα παρκάρουμε την αμαξάρα αγάπη μου? >>

Πάνε ,λοιπόν , δεντράκια , θάμνοι ,λουλουδάκια, ζωάκια, χώμα .Πάνε, τα πήρε ο γιάλος , τα σάρωσε ένα κύμα...ηλιθιότητας! Ναι , ναι και αντικαθιστούνται με ωραιότατα μπάζα , βέβαια! Όχι ,αν το κρίνουμε αντικειμενικά ,τί έχει στην τελική να σου προσφέρει ένας σκίνος? Σκιά να ξαποστάσεις πριν συνεχίσεις το δρόμο για το Γολγοθά της ανηφόρας? Το κοκκινόχωμα και τα μπάζα είναι σαφώς καλύτερα!

Η μάμα μου με δάκρυα , με πήρε και μου χαρακτήρισε την κατάσταση ως ‘’οικολογική καταστροφή’’.

Είμαι εδώ , λοιπόν ,σήμερα. Συνομήλικοι μου πέθαναν γιατί κρύωναν . Ανάβω κεράκι και προσεύχομαι να επιζήσω. Μιλάω με την οικογένεια μου , που μέρα με τη μέρα ‘’πέφτει’’ (κι ας μην το δείχνει). Τα βράδια ώρες ώρες δεν έχω μέλλον - δεν ξέρω γιατί το σκέφτομαι τα βράδια-. Πλέον δεν διαβάζω ειδήσεις γιατί κουράστηκα. Και νιώθω δάκρυα, ότι δεν έχω να προσφέρω τίποτα. Πως  ότι έκανα μέχρι τώρα ήταν ένα τίποτα , πως ότι κι αν προσπαθήσω να κάνω θα είναι είναι τίποτα. Γιατί τα όνειρα μου δεν είναι ‘’πρακτικά’’. Τα όνειρα μου , δεν βγάζουν λεφτά . Κι οι γονείς μου , μου λένε να ονειρεύομαι κι γω το μόνο που θέλω είναι ….είναι να κάνω το οτιδήποτε για να μην υπάρχει πια αυτή η μελαγχολία.

Κι αυτές τις βραδιές , που πνίγομαι από θλίψη, είχα να θυμάμαι την Πλάκα. Γιατί εκεί ήμουν παιδί , εκεί δεν είχα φοβους, εκεί όλα ήταν πιθανά.Γιατί εκεί τα όνειρα μου ζούσαν, και πλέον τα δολοφονήσατε εν ψυχρώ , για άλλη μια φορά.

Ευχαριστώ.

ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΕΙΡΗΝΗ

Μια συγγνώμη κι ένα ευχαριστώ...

Παραμονή σήμερα , και ενώ  βίωνα μία ιδιαίτερα χιτσοκ-ική σκηνή στο σπιτικό μου…ατμοί (παντού)- εγώ αφοσιωμένη -και ο μοσχαρίσιος κιμάς έτοιμος να με καρφώσει πίσωπλατα που τον σιγόβραζα εδώ και μισή ώρα-   προσπαθούσα να σκεφτώ τί ευχές να δώσω στους κοντινούς μου ανθρώπους… γιατί τα κλισέ δεν κολλάνε πια όσο να κάνεις.

Και τι να πεις? Καλή χρονιά!? Τα ίδια είπα και πέρσι και χαΐρι ουδέν. Οπότε μπαίνω σε πιο light μονοπάτια του τύπου ‘’ Υγεία –χαρά- ευτυχία’’. Τώρα το πώς αυτές οι τύπισσες , η Χαρά και η Ευτυχία, κάνουν τόσα χρόνια παρέα μεταξύ τους αλλά τον υπόλοιπο χρόνο πάντα τσακωμένες είναι – πάντα απορία το ‘χα …αλλά, εν τη ρύμη του λόγου!

Έτσι που λες αγαπητέ, ναι ..ναί – εγώ με τη μαχαίρα να κόβω πατάτες και λαχανικά και να μονολογώ! Γιατί, η κουζίνα είναι μεγάλο μυστήριο για τη γυναίκα φίλε αναγνώστη. Θα πεις τον πόνο σου στο κρεμμυδάκι ,και θα συνομιλήσεις με ό,τι ζαρζαβατικό κυκλοφορεί εντός , εκτός και επι τ' αυτά! Τα δε νεύρα…. η χαρά του νεροχύτη ,που αν έχει ακούσει ιστορίες και ιστορίες!

Η σημερινή επισκεψη μου , λοιπόν , με όλους τους άνωθεν φίλους ήταν δεόντος σιωπηλή. Τι να πω … απόρησα …λίγο το κρασάκι , λίγο η κούραση? Πολύ μουγκαμάρα αδελφέ μου . Ώσπου έντρομη συνειδητοποίησα ότι ο -εν μέρει- εφευρετικός μου μονόλογος ,  δεν είχε ανταπόκριση γιατί απλά και μόνο είχα ,πια, πάψει να μεγεθύνω καταστάσεις.

Εξαντλημένη ,πλέον, δίνοντας τεράστιες διαστάσεις σε θέματα , λάθη , πάθη , μυστικά; είχα ξεχάσει να δω την πραγματική διάμετρο που κατέχει το οτιδήποτε στη ζωή μου.

Γιατί πόσες φορές δεν μεγεθύνουμε καταστάσεις, ή πάλι - ακόμα χειρότερα δε δίνουμε ιδιαίτερη σημασία σε άλλες?

Ναι, μετά από τόσο καιρό ,απο πολλά δάκρυα και πόνο έφερα τις διαστάσεις στα μέτρα τους. Είδα τί αξίζει το κάθετι και τί ο εαυτός μου.

Γιατί εκεί είναι το μεγάλο στοίχημα, να δεις τί αξίζει ο εαυτός σου και να τον εκτιμήσεις αντίστοιχα.

Εξάλλου , γυάλινα κάστρα είμαστε, γυάλινοι κόσμοι. Εύθραυστοι , ανασφαλείς , ευαίσθητοι , σκληροί , δυνατοί – κι όμως! Μια απότομη κίνηση μας έχει γκρεμίσει .Και φτου και απ την αρχή !Να χτίσεις κάθε γωνιά , κάθε οχυρό. Να δεις μειονεκτήματα , πλεονεκτήματα. Να ζυγιάσεις ανθρώπους και να ξαναθέσεις προτεραιότητες. Να μην επαναλάβεις τα ίδια λάθη. Κι αν κάποια ήταν μοιραία, να ζεις με την ελπίδα πως ,όσο πόνο κι αν έσπειραν θα μπορέσεις να τον γιατρέψεις.

Οπότε , να το πάλι το καστράκι μας. Γιατί στο τέλος της μέρας δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από άμμο και νερό. Άμμος που ταξιδεύει στον άνεμο , και νερό που κυριεύει τη Γη .

Ταξιδεύοντας ,λοιπόν, την τελευταία χρονιά , ξεπέρασα τα όρια και γέννησα πόνο . Πόνο που προσπαθώ να απαλύνω μεχρι σήμερα , λάθη που δεν μπορώ να διαγράψω αλλά πασχίζω να διορθώσω. Κι όσο κι αν κουράζομαι και πονάω , τόσο νιώθω ζωντάνη. Γιατί έμαθα να θέτω σωστές προτεραιότητες , να μην αμφισβητώ όσα δεδομένα μου έχουν δωθεί και να παίζω στο σκάκι της ζωής σαν βασίλισσα κι όχι σαν πιόνι.Γιατί λάθη κάνω …πολλά – αλλά σηκώνομαι και πάλι στα πόδια με θεμέλια πιο γερά!

Οπότε εύχομαι , να έχουμε μέλλον. Εύχομαι να παλεύουμε γι αυτό . Και ας συνειδητοποιήσουμε πιά ότι η δύναμη, είναι κάτι πολύ υποκειμενικό. Εμεις την καθορίζουμε. Ίσως στο σκάκι της ζωής να μην είμαστε και τόσο πολύ ‘’πιονια’’ όσο θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε!

Οπότε εύχομαι με το καλό να ξεκουμπιστεί το ’12 (και καθόλου δε θα μου λείψει), Υγεία να ‘χετε –μακάρι να παίρνετε λιγότερα ψυχοφάρματα τούτη τη χρονιά, και η Χαρα και η Ευτυχία να μοιράσουν τα τσανάκια τους μπας και δούμε άσπρη μέρα.

Αυτά!

Υ.Γ. Το ’12  το αποχαιρετώ με μια συγγνώμη και ένα ευχαριστώ , που είχα ξεχάσει να πω όταν έπρεπε, σε εκείνους που έπρεπε.

‘’Αν…’’

‘’Σ’αγαπούσα πριν μας δω μαζί…’’ , πόσο ωραία φράση, με τι βαριά σημασία… πόσο απατηλή πραγματικότητα .Νομίζω ότι οι λέξεις αυτές συνθέτουν μια πρόταση που ,ίσως να έχει τη δύναμη να ανατρέψει κάθε γνωστό δεδομένο της μέχρι τώρα ζωής σου, να χαλάσει κάθε ισορροπία, να σπάσει κάθε γυάλινη ασπίδα ,να σε γονατίσει , να σε μαχαιρώσει , να σε ανυψώσει.

Σας έχει τύχει να βγείτε από μια αίθουσα και να σιγοψιθυρίζετε μια λέξη …τόσο μικρή , τόσο ασήμαντη , σχεδόν άφαντη ?….κι όμως θεμέλιο της ανθρώπινης φύσης που παραπαίει μες το χωροχρόνο

 Για ένα ‘’αν…’’. Όλα για ένα αν …κι αν πήγαινα , αν όχι , αν μίλαγα , αν σιωπούσα…φαύλος κύκλος, μια σισύφεια προσπάθεια για ...ζωή!Τόσοι δρόμοι , τόσα σενάρια , τόσα σταυροδρόμια ,που αργά-πολύ αργά χαράζουν τα παρακλάδια της ζωής μας . Αποφάσεις μικρές- με μεγάλα αντίκτυπα, με δύναμη που αφοπλίζει , με συνέπειες ανατριχιαστικές.

Ο λόγος , διόλου εμφανής . ‘’Αν…’’ και Χριστόφορος Παπακαλιάτης. Κι όσο κι αν περίμενα να απογοητευτώ  μετά από τις μέτριες κριτικές που άκουγα από δω κι από εκεί, μια ευχάριστη έκπληξη σημάδεψε το βράδυ μου .Ξεκίνησα βλέποντας την ταινία όσο πιο ψυχρά μπορούσα. Πατούσα πάνω σε σκηνοθετικές τεχνικές , υποκριτικές δυνατότητες, και σενάριο. Μόνο που μέχρι το τέλος …δάκρυσα, γέλασα, πόνεσα, ανατρίχιασα, αφέθηκα, και μέχρι να βγω από την αίθουσα οι επιλογές, οι δυνατότητες και οι σταθμοί της ζωής μου ήδη είχαν μπει σε μια ζυγαριά. Αν δεν ήμουν εδώ , αν δεν είχα φύγει, αν δεν επέμενα, αν δεν πάλευα, αν …

Ιδιαίτερα ανατρεπτικό σενάριο. Δύο παράλληλοι κόσμοι ,ο ίδιος χρόνος, ο ίδιος ήρωας και ιδού ο Ιανός. Μοναδικός θεός, ξέρετε – ο θεος με τα δύο πρόσωπα-νομίζω εκφράζει απόλυτα την ανθρώπινη παράνοια . Γιατί ο καθένας κρύβει μέσα του το φως και το σκοτάδι… και τα δύο-παντα !Το ποιο θα υπερισχύσει, κρίνεται στις αποφάσεις!    

Αποφάσεις. Τελικά δεν είχε να κάνει με το ‘’αν…’’ αλλά με τις αποφάσεις. Τον εκτυφλωτικό εκείνο προβολέα που σημαδεύει το μονοπάτι μας. Θάνατος , ζωή , έρωτας, πάθος , προδοσία – είναι όλες φράσεις κλισε – που αποδώθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Με φόντο την Ελλάδα της κρίσης , ο Δημήτρης και η Χριστίνα παρουσιάζουν μπροστά μας το ‘’αν…’’ με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

 Ερμηνείες , υπέροχες –, ώρες –ώρες ιδιαίτερα θεατρικές για τη μεγάλη οθόνη, όχι όμως απαραίτητα αποτρεπτικές – σίγουρα διαφορετικές! Φωτογραφία που θύμιζε πίνακα του Μονέ με μια αλλιώτικα ρεαλιστική σκηνοθεσία. Κάποια αμερικάνικα στοιχεία που πολύ θα ήθελα να ισχύουν στην Ελλάδα (τύπου εφημερεύων κτηνίατρος κλπ) Ηθοποιοί ένας κι ένας( νομίζω ότι πάντοτε η επιλογή είναι κύριο χαρακτηριστικό του Παπακαλιάτη, για μια επιτυχία). Ένα ταξίδι στην πιο όμορφη γωνιά της Αθήνας – για να αγαπήσουμε την πρωτεύουσα και πάλι ( το καταφερε!). Συγκλονιστική επιλογή μουσικής ( όπως πάντα!) 

Το απομεινάρι της βραδιάς(;) , για μένα ένα απίστευτο κείμενο. Μετάνιωσα πολύ κατά τη διάρκεια της προβολής που δεν είχα ένα μπλοκ να σημειώσω φράσεις , λόγια. Καλογραμμένο , μετρημένο , υπέροχο!

Άξιζε!

 Με την ανατριχιαστική φωνή της Γαλάνη …χαιρετώ!

Υ.Γ Η ζυγαριά που ανέφερα πιο πάνω… νομίζω ότι βοηθαει να δεις ποιος έισαι! Δεν την έχω εξισορροπήσει ακόμα αλλά , ανακάλυψα στοιχεία που δεν ήξερα πως έχω , και σίγουρα δε μετάνιωσα για όσα είμαι!

''Εδώ ....Αριστοτέλειο! ''

Κοίτα να δεις τώρα φιλενάδα τι συμβαίνει, εμένα η γιαγιά μου ( και η μαμά μου κατ’ εξακολούθηση ) όταν είχαμε επισκέψεις, περνούσε (-αμε) το διήμερο της φασίνας! Σκούπισμα , σφουγγάρισμα, μοκέτες, οι τοίχοι, να γυαλίσουμε ασημικά και παράθυρα , να μαζέψουμε ό,τι περισσεύει και μετά εστιάζουμε στην κουζίνα. Ο χαμός και τα νεύρα στην τσίτα για να μας βρουν οι επισκέπτες ‘’άψογους’’.

 Μια ωραία πρωία ,που λες , μαθαίνω ότι η Τρόικα αποφάσισε να έρθει για καφεδάκι , και πως θα ακολουθήσει η Άνγκελα για φαγητό και  μπυρίτσα ( μη χαλάμε τις συνήθειες)! ΣΟΚ!

Ένιωθα τον κρύο ιδρώτα να λούζει το μέτωπο μου, τα γόνατα μου κόπηκαν , έτρεμαν τα χέρια μου, η κρίση της νοικοκυράς…..!!!

 Μέσα στο χαμό του κόσμου όμως, εγώ άσκησα veto στη ζωή μου και αποφάσισα να μετακομίσω… σε άλλο συμπαν, παράλληλο! Έτσι ρε παιδί μου , για το καλό ,μια φορά και μένα να μη με πιάσει η κρισάρα της νοικοκυράς !Να μην την κάνω την αλλαγή? Δεν κατάλαβα? Άλλοι χτυπάνε ένα ντεκαπαζ για να γίνουν πιο έξυπνοι, άλλοι την κάνουν για shopping therapy , εεε εγώ μετακόμισα!

Περιχαρής λοιπόν, τσουκου τσουκου μάζεψα τα μπογαλάκια μου , έκλεισα τις κούτες και …ciao bella!

(-- περιττό να τονίσω , ασήκωτα τα μπαγάζια μου , ζωή να χω – μόνο τα βιβλία- 5 κούτες(!) – αλλά χαλάλι , οι θυσίες για την τέχνη και τα μεταφορικά στα ύψη!)

Πολύ γρήγορα βέβαια συνειδητοποίησα ότι θα έπρεπε να δηλώσω συμμετοχή στους Ολυμπιακούς του καλοκαιριού. Τι να πρωτοσχολιάσω? Το τρέξιμο? Το κουβάλημα? H’ τα όσα άκουσα τα αυτιά μου , κι γω βέβαια παράμενα στο ύψος μου(1.60 με τα χέρια στην ανάταση – αλλά ύψος!) . Γιατί όταν καλή μου ακούς το ‘’350 το μήνα και με διαπραγμάτευση 320 για 40 τμ’’ εεε όσα να κάνεις ένα πλαγιομετωπικό σου ‘ρχετε!

Τι να το κάνεις όμως, ψάξε ψάξε …θα το βρεις. Το βρήκα λοιπόν κι γω. Και να βαψίματα , τα σκουπίσματα , τα σοβατίσματα – να μην στα πολυλογώ στη βδομάδα πάνω η voltaren είχε γίνει επίτιμο μέλος της οικογενείας και είχαμε ενταχθεί πια μαμά, μπαμπάς κι γω στην κατηγορία ‘’ ραμολί’’! Αλλά το σπίτι – κουκλόσπιτο , ζωή να χει!

Και να σου την, η πρώτη μέρα Πανεπιστημίου.

 Το άγχος στο ζενιθ , βάζω τα καλά μου , ανανεώνω το κραγιον μου κ όξω απ την πόρτα!

Μέχρι που φτάνω στη είσοδο του Πανεπιστημίου…

 Το κτίριο υπέροχο. Σε καλωσορίζει μια επιβλητική είσοδος, που μονο με ένα κοίταγμα αρχίζει να σου εξιστορεί όλη της την ιστορία. Ποιοι περπάτησαν , τι συζήτησαν, που κατέληξαν .Οι σκάλες μαρμάρινες, σκαλιστές , με ξύλινα στηρίγματα. Έχεις την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε μεσαιωνικό οίκισμα και κάπου εκεί θα πεταχτεί κάνας Μαρκήσιος να σου κλείσει το μάτι, μπορεί και ο ίδιος ο Αριστοτέλης …για μια περιήγηση στους κήπους της πανεπιστημιακής Εδέμ. 

Όλα ήταν πρωτόγνωρα, εντυπωσιακά , ανυπομονούσα να μάθω κάθε γωνιά του καινούργιου αυτού κόσμου …

Μέχρι που η μαγεία σταμάτησε όταν το πόδι πάτησε το πρώτο σκουπίδι. Και κει που κοίταζα τις μαρμάρινες επιγραφές στους τοίχους και το περίφημο <<ΜΟΥΣΑΙΣ ΧΑΡΙΣΙ ΘΥΕ>> - το βλέμμα κατέβηκε στο πάτωμα.

Πλημμύρα, ωκεανός ολόκληρος από σκουπίδια. Φυλλάδια σε όλα τα μήκη και πλάτη του – ξύλινου κατά τα άλλα – πατώματος, κολλημένα πάνω σε καφέδες και κάθε είδους αφεψήματα , τσίχλες, χαρτιά –χαρτάκια , τσιγάρα κ αποτσίγαρα! Να βρωμά και να ζέχνει κοτζαμαν Αριστοτέλειο! Μέχρι σήμερα και με τις βροχές, η βρώμα έγινε δυσωδία ενώ αναπόσπαστο κομμάτι της μέρας μου είναι η βραδινή απολύμανση με betadine.

Πως θα λήξει η όλη ιστοριούλα με το σκουπιδαριό ? Στο χω το πρωτοσέλιδο : ‘’ Κρούσματα ηπατίτιδας σημειώνονται στο Αριστοτέλειο’’ . Και αφού βέβαια ο πρύτανης αρχίσει να παίρνει σβάρνα όλα τα κανάλια και να δικαιολογείται για τα εκατομμυριάκια που χώνει στις τσεπούλες του , θα πει και δυο φωνήεντα στους εργολάβους να λήξει το πανηγύρι.

 Άντε και του χρόνου βρε!

Για να μην παρεξηγηθώ ,όμως, να τονίσω ότι καταλαβαίνω απόλυτα την αγανάκτηση των εργαζόμενων εργολάβων . Κι γω γονείς στο δημόσιο έχω ( και δε ενας εκ των δύο στην καθαριότητα) λούζομαι, λοιπόν, μαζί τους όλα τα καλά από μειώσεις , ελλείψεις, καθυστερήσεις , στερήσεις και δυσκολίες. Ας μιλήσουμε ,όμως, ειλικρινά: με την περιβόητη κατάληψη στο κτίριο διοίκησης το μοναδικό που επιτεύχθηκε είναι μια ανοργάνωτη και ‘’άστεγη’’ γραμματεία και ένας επιπλέον κίνδυνος στη ΔΙΚΗ μου υγεία ! Και μ αυτά τα ζητήματα παιχνιδάκια δεν παίζουμε!

Ας μην ξεχνιόμαστε όμως! Πρέπει να ομολογήσω ότι συγκινήθηκα ιδιαίτερα με την εθνική μας προετοιμασία για τρόικα και Άνγκελα. Ηρέμησα η γυναίκα. Και με την απουσία μου μια χαρά τα κατάφεραν. Τι …κόκκινη μπουχάρα στρώσανε , τι …φέρανε τη φιλαρμονική να παιανίσει δυο-τρία σουξεδάκια, τι.. αδειάσανε λεωφόρους για να περάσει η γερμανική αφεντιά…Υπέροχα! Μόνο ο James έλειπε …να πετάξει το ‘’my name is Bond…James Bond’’! Ένιωσα μία εθνική ανατριχίλα να διαπερνά το κορμί μου καθώς η κυβερνητική BMW πατούσε γκάζι στην εθνική. Παγκρατι- Κολιάτσου το κάναμε Βενιζέλος – Συνταγμα! Αμα θέλει ο λαος…όλα τα μπορεί! (?)

Πανδαισία …κομμάτων

Εκτός από μένα όμως, συγκινήθηκαν και όλοι οι ‘’φοιτητική αντιπρόσωποι’’ των κόμματων στο πανεπιστήμιο! Γιατί στο πανεπιστήμιο χρυσή μου , τυφλώνεσαι με τα χρώματα που κυριαρχούν , από την είσοδο κιόλας! Κόκκινα , πράσινα ,κίτρινα, μπλε ….’’καραβάκια στο Αιγαίο δεν με παίρνετε καλέ’’!

 Τι κομματο-ποικιλία ήταν τούτη Παναγία μου? Που τους είδε το μάτι μου και τους φοβήθηκε. Ευγενικότατα παιδιά , ααα να λέμε και του στραβού το δίκιο! Έκαναν όλο το τελετουργικό του ‘’γλειψίματος’’ με περίσσιο πάθος! Μόνο μπουνιές που δεν ρίξανε μεταξύ τους για το ποιος θα μας πρωτο-εξυπηρετήσει .

Και τόλμα να τους πεις όχι! Τσαντίλα μεγαλη, βλέπεις το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι τους ! Κοινώς , πας να γραφτείς στη σχολή? Μαμά και μπαμπάς ανα χείρας ! (είναι απαραίτητοι για καμουφλαζ!)

Κι εκεί που νόμιζα η πρωτοετής ότι πέρασα το πρώτο μεγάλο σοκ ( διότι περι σοκ πρόκειται! Δεν είναι ευχάριστο να βλέπεις 5-6 μαντραχαλάδες να θέλουν να σε ‘’εξυπηρετήσουν’’ -σου φεύγει λιγάκι η μαγκιά) πάω, που λες στο πρώτο μάθημα και συνειδητοποιώ έντρομη ότι τα κομματόσκυλα , ανάλογα με τις συμπάθειες του εκάστοτε καθηγητά …’’κλείνουν ρεζερβέ’’  τα έδρανα στο αμφιθέατρο, κι αν δεν είσαι γραμμένος στους καταλόγους τους …άστα – στη γωνία με το ένα πόδι ψηλά , σαν τον πελεκάνο.

 Πολιτική ανεξαρτησία δεν ήθελες , πάρε τώρα την ορθοστασία να τη θυμάσαι!

‘’Ναι? Γραμματεία ΦΠ εκεί? Ναι, για το μάθημα της παιδαγωγικής ενδιαφέρομαι, θα ήθελα 4 ανεξάρτητες θέσεις στην 5η σειρά, υπάρχει κενό?’’

Προς το παρόν το παίζω ότι έχω αχρωματοψία – κι έτσι βολεύομαι σε καμια θεσούλα πίσω πίσω.

 Βέβαιααα, η αχρωματοψία μεγάλη ανακάλυψη. Σώζει ζωές! Τη μια τα βλέπω όλα κόκκινα , την άλλη πράσινα, κατέληξα σε ένα ακαζου δαμασκηνί και τους έχω μπερδέψει όλους. Πιο πολύ έχουν μπερδευτεί οι μαύροι. Οι μαύροι είναι μια φυλή πολύ άγρια, φιλενάδα. Πολλές φορές τους φοβάμαι. Πρέπει να έχουν πολλά νεύρα γενικά , διότι διαρκώς θέλουν να δείρουν κόσμο. Εγώ τους αποφεύγω γιατί είναι ολίγον τι μπασκλας για το επίπεδο μου (τρομάρα μου!) και κάθε φορά που ακούω για τα ένθερμα αισθήματα τους περι πατρίδος , θρησκείας , οικογένειας βρίσκομαι πάντα στο ίδιο δίλημμα: Μας δουλεύουν ή μας επεξεργάζονται?

Ειλικρινά , πολλές φορές αισθάνομαι οργή για τη μικρότητα – γενικά... Εκεί ,όμως, που βαράω μπιέλα είναι όταν η οργή μου καλύπτεται από το αίσθημα του φόβου. 

Ναι, όταν ακούω απειλές για το διπλανό μου , όταν θέλουν να μου επιβάλλουν αξίες , ιδεολογίες κ’ πεποιθήσεις …με τη βία. 

Ναι φοβάμαι , και νευριάζω που κάποιος , ο οποιοσδήποτε ,μου δημιουργεί αυτό το αίσθημα φόβου! Από πότε επιτρέψαμε στις ζωές μας τσιφλικάδες. Διότι περι τσιφλικάδων πρόκειται. Αλλονίζουν σε ιδεολογικά και πνευματικά χωράφια χωρίς καμία άδεια, και με συγχωρείται αλλά δε θα επιτρέψω σε κανένα να καταστρέψει τη σοδειά μου. 

Έχω υπέροχες τριανταφυλλιές αντικειμενικότητας ,που τις περιτριγυρίζουν μαργαρίτες ιδεολογίας και άποψης!

 Ξέρετε πόσα χρόνια καλλιεργούσα το κήπο μου? Υπάρχουν σπόροι κάθε λογής, από κάθε χώρα και φυλή. Λουλούδια που ανακαλύπτω τυχαία, περπατώντας πλάι στη θάλασσα, διαβάζοντας ένα άρθρο , βλέποντας ένα έργο .

Κόπιασα πολύ για να θαυμάζω τον κήπο μου , να τον αλλάζω και να προσθέτω κάθε φορά κάτι καινούργιο, για να έχω χαρακτήρα και άποψη ΔΙΚΗ μου και κανενός άλλου!

Οπότε , απορώ και εξίσταμαι, πως μπόρεσε η μαύρη φυλή να βρεί τόση δύναμη και να κυριεύει τους κήπους σας? Γιατί εσείς το δώσατε το δικαίωμα και τώρα απειλούνται και τα δικά μου τα λουλουδάκια! Για να μαζευόμαστε σιγά σιγά – γιατί είναι να μην αρπάξει η Ειρήνη τα εντομοκτόνα- θα την φοβηθεί το μάτι σας!

Τελικά, έκανα λάθος . Δε είναι τσιφλικάδες…όχι! Εντομα είναι! Μαύρα κ άραχλα – με σύνδρομο πριαπισμού και μεγαλομανίας! Μαύρα έντομα που με σύμμαχο τη βία αλλονίζουν εδώ κι εκεί. Δεν με ενοχλούν οι ιδεολογίες και αντιλήψεις του καθενός. Όχι! Ειλικρινά δε με ενοχλούν, αλλά όταν κάποιος μπαίνει στα δικά μου τα χωραφια και σπείρει αισθήματα φόβου, εκεί πατάμε φρένο!

Δεν μεγάλωσα ,ούτε ανατράφηκα ώστε να φοβάμαι. 

Μεγάλωσα με στοιχεία σεβασμού και ανεκτικότητας κάτι που προφανώς εκλείπει πια!

 Μεγάλωσα και έγινα αυτή που έγινα, κι ας μην είμαι πολλή θρήσκα για τα δεδομένα σας, κι ας μην αγαπώ την πατρίδα μου τόσο όσο εσείς – αυτή είμαι όμως και στον φόβο ασκώ veto!

Μπορεί πολλοί από εσάς να γουστάρετε να έχετε αφεντικά πάνω από το κεφάλι σας να σας λένε τι να πιστεύετε κ τι όχι, τι να υποστηρίζετε και τι όχι. Εγώ όμως δεν είμαι φερέφωνο , ούτε ζω στην κατοχή.

 Ζω σε μια Ελλάδα που ( έστω και τυπικά ) έχει ακόμα δημοκρατικό πολίτευμα.

 Ζω σε μια Ελλάδα που μου επιτρέπει να είμαι αυτή που είμαι . 

Σε μια Ελλάδα που κατακρίνω για τα λάθη της και αγαπώ για τη στοργικότητα της. 

Σε μια Ελλάδα που σέβεται το παρελθόν , αλλά έχει την αυτογνωσία να προχωράει στο μέλλον – σε εμένα. 

Σ αυτή την Ελλάδα ζω! Κι αυτή την Ελλάδα θα υποστηρίζω.

Μόνο που αυτή η Ελλάδα κυριεύεται πια από έντομα φόβου, έντομα που προκαλούν και σε μένα φόβο και αυτό δε το ανέχομαι!Μπορεί ,λοιπόν , πολλοί να έχετε ή να αποκτήσετε ως σύμμαχο τη βία σας…έγω έχω και θα έχω ως σύμμαχο το λόγο μου….και το εντομοκτόνο μου (για ακραίες περιπτώσεις)!

Άντε γεια!

‘’Το χρεος μου ως πολιτης…’’

Βρε , βρε και πάλι μαζί! Είχαμε δεν είχαμε ,ούτε τετραετία δεν ολοκληρώθηκε – όπως ήταν φυσικό – και τσουπ (!) να σου ‘τες οι εκλογές. Και τι εκλογές ε(;) – μ’όλα τα κομφορ.

Μετά από 3 χρόνια Εφιάλτη εν ονόματι ΔΝΤ , 2/5 μνημόνια ( το βλέπω το τρίτο να πλησιάζει απειλητικά) και άπειρες δόσεις για γαρνιτούρα.. μάλλον ήρθε η ώρα για αλλαγή.

ΕΚΛΟΓΕΣ ,λοιπόν! Εκλογές ανάμεσα στην ανεργία κ’ τη φτώχεια.

Εκλογές στην εξαθλίωση του τώρα.

Εκλογές ανάμεσα σε προδότες, στην αναζήτηση μιας χαμένης δημοκρατίας.

Εκλογές, όχι για ένα καλύτερο αύριο …εκλογές για ένα λιγότερο άθλιο σήμερα!

Για απόψε ,λοιπόν, θα παρακολουθήσετε τον παροξυσμό μιας νεοσύλλεκτης πολίτη (τρομάρα μου!) και το εκλογικό καθήκον απ ‘τα δικά μου –άπειρα σ’ αυτή την εμπειρία – μάτια!

Ας μιλήσουμε λοιπόν, για το ΑIDS.. της κοινωνίας. Αυτό το φορέα του ιού HIV που μας έχει μολύνει και απλά οδηγούμαστε σε έναν αργό αλλά σίγουρο θάνατο! Ποιος να ‘ναι – ποιος να ‘ναι? Μήπως είμαι εγώ, μήπως εσύ ,  μήπως οι ιερόδουλες στις ροζ πιάτσες?

Η ιστορία μας λοιπόν ξεκινάει , το 2009, με τους πάντες να σιγοψιθυρίζουν το ‘’ Ο Γιώργος είναι πονηρός..’’ -> τη συνέχεια όμως του στίχου δεν είδα να τη διατυπώνει κανείς , γιατί ‘’..αυτά που λεέι ΜΗΝ ΤΑ ΤΡΩΣ!’’ .Είπε και το Γιωργάκη να μας διαβεβαιώσει ότι ‘’ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ‘’ και να που καταλήξαμε!

Φέτος πρέπει να σας πληροφορήσω ότι την κυβέρνηση της Ελλάδας τη διεκδικούν 10 πολιτικές παρατάξεις. Βεβαίως 10 (!!!) 

Μα τι ποικιλομορφία. Αυτό θα πει εκλογές όχι αστεία!

Ακούω τους πάντες να μου υπόσχονται αλλαγή – γιατί βεβαίως συνειδητοποίησαν ότι έχουμε φτάσει σε μία προ – κρίσιμη κατάσταση! (?) ΠΡΟ- κρίσιμη! Μα , τι λέμε τώρα…

Ποιος μπορεί να χαρακτηρίσει ως αδιέξοδο την ανάδειξη μιας νέας –τραγικής γενιάς – ζητιάνων? Μία γενιά από μπουμπούκια που -όχι, δεν απλώνουν το χέρι για να ζητήσουν χρήματα, δεν ζητάνε το έλεος των υπολοίπων. Όχι! Με μία απλά επιγραφή δίπλα στις πρόχειρες κουβέρτες που έχουν απλώσει στο πεζοδρόμιο, στη γωνιά του δρόμου που κοιμούνται – ζητούν αξιοπρέπεια, ζητούν δουλειά. Είναι αυτό εξαθλίωση ? – ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! Η’ μήπως η αυτοκτονία 2.000 πολιτών μέσα σε 2 χρόνια θα μπορούσε να καταστήσει μία χώρα σε κατάσταση πανικού?

ΤΙΠΟΤΑ αγαπητοί μου. ΤΙΠΟΤΑ δε συγκινεί τον οίκο ανοχής της ένδοξης Ελλάδας , τη Βουλή! Αφού αύξησαν την ταρίφα, και χάριν χαμηλής ποιότητος χάσανε τους περισσότερους πελάτες – τώρα υπόσχονται αλλαγή!

Πρωταρχικό στοιχείο που αισθητοποιεί αυτή την προσπάθεια ,είναι ο νέος τρόπος συζητήσεων των πολιτικών στα κανάλια. Πλέον δεν κάθονται παθητικά σε ένα παράθυρο περιμένοντας με αγωνία τις χαριτωμένες ερωτήσεις της Όλγας και τις επισημάνσεις του Γιάννη ! Ξέρετε τι είναι να βλέπεις τη Ντόρα να κάθεται σε ένα σκαμπό και γύρω της νέους να την παρακολουθούν κρεμάμενοι απ τα χείλη της? Ή το Σαμαρά να έχει παρατάξει γύρω του άτομα , σαν σε αμφιθέατρο και να παραθέτει τις απόψεις του  ? Μία τρελή και όμορφη παρέα. Όλα αυτά ,βέβαια, επαφίενται στο πλαίσιο του διαλόγου και της εφαρμογής της μαιευτικής διδασκαλίας του Σωκράτη. Είμαι σίγουρη ότι μότο τους είναι το : ‘’μένουμε κοντά στους νέους – μένουμε πάντα παιδιά!’’

Άλλη μία αλλαγή: Οι συγκλονιστικές διαφημίσεις! Αν παρατηρήσατε όλες τους ξεκινούν με ένα εξ ολοκλήρου άσχετο θέμα , μέχρι να ξεπεταχτεί στην οθόνη μου ο εκάστοτε πολιτικός – που σενιαρισμένος και παστωμένος από το πολύ make up  - θα μου πει ‘’ Εμείς κάναμε την αλλαγή , εσύ θα την ακολουθήσεις?’’

Και απορείς εκείνη τη στιγμή, είναι τα εγκεφαλικά μου κύτταρα που έχουν καεί από τα διάφορα γεγονότα ή όντως με θεωρούν τόσο ηλίθιο!?

Ας προχωρήσω τώρα, στον άπαιχτο ρήτορα, τη διάνοια τα διαλεκτικής ικανότητας, το μπούλη των βασιλικών ανακτόρων -το Βενιζέλο… που ενώ στον eniko.gr πήγε να διαλεχτεί με τους υπολοίπους, να δεχθεί ενστάσεις και παράπονα , το παραμικρό εμβόλιμο σχόλιο ,γεννούσε τη σταθερή αξία της ξύλινης γλώσσας. Να βράσω το λέγειν και τη ρητορική του δεινότητα! Αλλά να μην το αδικούμε το παιδί, με μεγάλο ανταγωνισμό και σκληρό αγώνα κατάφερε να πάρει την αρχηγία του κόμματος του ΠΑΣΟΚ! Αυτό κι αν είναι κόμμα ή μάλλον όχι κόμμα αλλά όσοι έχουν απομείνει α-κόμα! Και πείτε με κακιά , αλλά για μένα το ΠΑΣΟΚ αποτελούσε πάντοτε (τουλάχιστον όσο ζω και αντιλαμβάνομαι) ακλόνητη απόδειξη ότι ισχύει η ΜΕΤΕΜΨΥΧΩΣΗ… βλέπετε , τόση βλακεία είναι αδύνατο να αναπτυχθεί σε ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΖΩΗ!

Μα ,ντροπή μου, ήρθε η ώρα να σας παρουσιάσω τη νέα φαρσοκωμωδία που ανεβαίνει στον τόπο μας – για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων - με τίτλο ‘’ΕΓΩ..’’

Η πανδαισία του ‘’ΕΓΩ’’! 

‘’Εγώ που πάλεψα, εγώ που θυσίασα , εγώ που αγωνίστηκα… εγώ, εγώ ,εγώ …ΨΗΦΙΣΤΕ ΜΕ! ‘’Και κάπου εκεί θα εμφανιστεί και ο Κωνσταντάρας με τη χαρακτηριστική κίνηση διαπλάτυνσης της παλάμης! Ο μεσσιανισμός σε όλο του το μεγαλείο!

Άλλη μια απτή απόδειξη της αλλαγής? Μα και βέβαια η σύλληψη του JR (Τσοχατζόπουλου) χωρίς χειροπέδες – μην έχουμε και απαιτήσεις! Μα ,γιατί , ρε παιδιά? Τι έκανε το παιδί? Λίγο δημόσιο χρήμα ξέπλυνε …έπρεπε να κάνει κι ένα γάμο στο Παρίσι –τιμώντας με αυτό τον τρόπο το Μάη το ’68! Το δε, αστείο με την υπόθεση Τσοχατζόπουλου είναι η κατηγορία με την οποία καταδικάζεται (?). Έγκλημα δεν αποτελεί το ότι είχε στην κατοχή του μίζες. Έγκλημα αποτελεί το ξέπλυμα- δηλαδή η προσωπική – ατομική – συζυγική χρήση δημόσιου χρήματος!

 Κοινως, όπως καταλαβαίνετε για μίζες κανένα τσογλάνι  του Μαξίμου δε θα τιμωρηθεί ( όχι ότι υπήρχε καμία περίπτωση ,αλλά να μην πω κανένα αστειάκι να γελάσουμε?).

 Άρα, ολοκληρώνοντας το συλλογισμό μου – το ‘’εύστροφο’’ Γιωργάκι είχε δίκιο : λεφτά υπάρχουν – αλλά είναι εδώ – εκεί – παραπέρα… κάπου εδώ γύρω παντός ,όχι στο λαό!

Ειλικρινά, γελάω πια. Απλά γελάω. Είναι γελοία η κατάσταση .

Μέσα σε όλο αυτό το χάος ,βέβαια, έρχεται και η αριστερά- που κατ’ εμε θα βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα. Παρόλα αυτά, η εσωτερική κρίση που αντιμετωπίζει δε νομίζω να την καταστήσουν ικανή να ανταποκριθεί αναλόγως σε ό,τι προκύψει. Με αποσυντονίζει το ένα μέτωπο της αριστεράς να μην αποδέχεται τη συνένωση, και το άλλο μέτωπο να μου λέει ότι χρωστάω( και για να τελειώσει το αστειάκι… μας χρωστάνε ξέρετε!). Ελπίζω , έστω και την τελευταία στιγμή να συμμορφωθούν και να δουν ότι με συντονισμένη και κοινή δράση μπορούν να καταφέρουν κάτι!

Εκεί που ανησυχώ περισσότερο όμως, είναι όταν βλέπω το μίσος και την οργή στα μάτια των συμπολιτών μου. Γιατί μπορεί οι πολιτικοί να έχουν γελοιοποιήσει την όλη ανάγκη για αλλαγή ,ο λαός όμως όντως έχει απηυδήσει!

Βρισκόμαστε σε μία χώρα υπο κατοχή. Πολλές φορές μου δίνεται η αίσθηση ότι παίρνω μέρος σε θεατρικό του Μπρεχτ. Δίχως φαμφάρες και πολλά σκηνικά ( έτσι κι αλλιώς με την αφαίμαξη, ούτε τα σκαμπό της Ντόρας δε θα χουμε) , δίχως συναίσθημα και με απλά γεγονότα παρατηρώ τους ΣΠΙΟΥΝΟΥΣ να με κατατρέχουν. Τι λέω, τι υποστηρίζω, τι πιστεύω, τι γράφω …κι αν πω κάτι ‘’επικίνδυνο’’ , αυτόματα υπογράφω το αγγελτήριο θανάτου μου!

Το τραγικό ,βέβαια, είναι ότι σε μία χώρα υπο κατοχή , η οργή του κόσμου τον οδηγεί σε ακραίες επιλογές και εννοώ την ολοένα μεγαλύτερη ανάδειξη της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. 

Μπορεί με αυτό το κείμενο να πολιτικοποιούμαι αλλά με θλίβει να βλέπω νέους ανθρώπους ,σαν εμένα, να μου λένε ότι από αντίσταση θα ψηφίσουν μία τόσο ακροδεξία παράταξη, γιατί ,λέει, ''δεν μπορούν να δείρουν οι ίδιοι τους μα*&*κες της Βουλής κι έτσι θα στείλουν τους Χρυσαυγήτες!''

Όσοι διαβάζετε τώρα, μπορεί να πείτε ότι εγώ δεν έχω εμπειρία, δεν έχω βιώσει την εξαθλίωση. Πολλοί από εσάς έστω και παιδιά ζήσατε τη χούντα και ξέρετε τι σημαίνει. Μονο που και η δική μου η γενιά ζει μια χούντα αλλιώτικη …και γι αυτό απευθύνομαι στους φίλους μου, στα παιδιά της γενιάς μου.

Αρχικά, αναρωτηθείτε ..γιατί τώρα τελευταία διαρκώς προβάλλονται δηλώσεις του τύπου ‘’ ..την 21^η Απριλίου την ήθελε ο λαός , ήμασταν επιλογή του λαού ,γιατί αν δεν μας ήθελε απλά θα μας κατέλυε…’’ ΠΑΤΑΚΌΣ .

Ναι, ένας από του ιθύνοντες της χούντας του ’67 επιρρίπτει ευθύνες στο λαό για την επιβολή δικτατορίας, σήμερα, γιατί? Γιατί προβάλλονται τόσο έντονα δεξιο-πεποιθήσεις? Μήπως η ανάδειξη ολοκληρωτικών καθεστώτων αποτελεί ένα έντεχνο σχέδιο, μέσω των ΜΜΕ? Ή μήπως σε λίγο θα καταστήσουμε ως ατελέσφορη τη μάχη των παιδιών στο Πολυτεχνείο το ‘73– όπως τότε , θα τους χαρακτηρίσουμε ‘’τρομοκράτες της γαλήνης’’?

Πιστεύω ακράδαντα ότι η επιλογή ακρο –δεξιών παρατάξεων, παρουσιάζει αύξηση, επειδή δεν είναι σαφές, τι είναι η ΔΕΞΙΑ! Λοιπόν, μπορώ να σας πω ότι τη δεξιά του κράτους τη βιώσατε 12 χρόνια στο σχολείο. Σκεφτείτε ,πόσες φορές γράψατε στο τετράδιο τις ειλικρινείς σκέψεις και απόψεις σας? Καταγράφατε διαρκώς τις απόψεις που ήθελαν να δουν οι εξεταστές. 

Παρουσιάζατε ένα χιμαιρικό τόπο ,ένα σύγχρονο χρυσό αιώνα. Με τη δημοκρατία σε πλήρη ευημερία, με άψογο εκπαιδευτικό σύστημα ( ας γελάσω τρεις) ,ασφάλεια και αποκατάσταση στο μέλλον! Όλοι μαζί αυτά γράφαμε, γράφουμε και θα γράφου-νε!

Μα πια είναι η αλήθεια ε? Μετά από 12 χρόνια ισοπέδωσης θα πετύχουμε στις εξετάσεις, θα πάρουμε πτυχίο και ως είθισται θα το κορνιζώσουμε στον τοίχο – και εκεί θα μείνει! Ααα και αν οι γονείς μας δεν απολυθούν θα καταφέρουν να μας στέλνουν μια μηνιαία χρηματική ‘’βοήθεια’’. Να μαστε ,λοιπόν άνεργοι σε ένα κόσμο εξ ολοκλήρου αντίθετο από ότι περιγράφαμε στις εκθέσεις μας!

Κοινώς, υποσυνείδητα ,από μικρή ηλικία βιώναμε μία χούντα που μπορεί να θεωρείται ‘’φυσιολογική’’ αλλά δεν παύει να είναι ΧΟΥΝΤΑ! Αυτό ,λοιπόν ,ονειρεύεστε? Έναν κόσμο γεμάτο βία. Ένα κόσμο που ως αντίποινα χρησιμοποιεί δηλώσεις του τύπου ‘’ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ….’’ Εκεί θέλετε να μεγαλώσουν και τα δικά σας παιδιά, σ’ένα τόπο που η διαφορετικότητα θα αποτελεί έγκλημα και η βία εξουσία?

Κατανοώ πλήρως την οργή σας, για μένα είναι αβάσταχτο φορτίο το τώρα, το μετά, το αύριο… αλλά όσο μεγάλη κι αν είναι η ανάγκη μου να βελτιώσω τα πράγματα- δε θα κατέφευγα σε καθεστώτα με ολοκληρωτικές αντιλήψεις. Ξέρετε, το μειονέκτημα μου είναι ότι δεν ανέχομαι κάποιον ηγεμόνα να μου επιτρέπει ή να μου απαγορεύει το οτιδήποτε. Είμαι εδώ για να μιλήσω, για να γράψω , για να κλάψω και να γελάσω …κι όλα αυτά θα τα κάνω γιατί έχω δικαίωμα – γιατί δεν σιωπώ – γιατί έχω ΦΩΝΗ και κανείς , μα κανείς δεν μπορεί να με σιωπήσει!

Μην ξεχνάτε ότι ο νεκρός από χρέη και ο νεκρός από σφαίρα έχουν ένα βασικό κοινό σημείο , είναι και οι δύο νεκροί!

Αναλογιστείτε ,λοιπόν, τον κόσμο στον οποίο θέλετε να ζήσετε, γιατί εγώ δε σκοπεύω να θυσιάσω ούτε μία ακόμα ψυχή της Ελλάδας. Προς Θεού – δράστε!- μην αφήσετε την απογοήτευση να σας κυριεύσει έχετε ευθύνη απέναντι στη χώρα, ευθύνη απέναντι στον εαυτό σας. 

Δύναμη του πολίτη είναι η ψήφος… αξιοποιήστε την! Και με την ψήφο μου, με την ψήφο μας, πιστεύω περισσότερο ότι θα δημιουργήσουμε ένα καινούργιο δρόμο στη ιστορία κι όχι τόσο ότι θα φωτίσουμε μονοπάτια του παρελθόντος!

Υ.Γ 6 Μαϊου είναι η παγκόσμια ημέρα γέλιου…φροντίστε να γελάσουμε εμείς κι όχι αυτοί!